Μετάβαση στο περιεχόμενο
  • Novatron
  • Engineer
    Engineer

    Ψηφοφορία από την Αττικό Μετρό για το χρώμα των νέων συρμών του Τραμ της Αθήνας

    Ενόψει της λειτουργίας της επέκτασης του δικτύου του Τραμ της Αθήνας προς τον Πειραιά, η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. (ΑΜ) είναι σε διαδικασία προμήθειας, μέσω διεθνούς διαγωνισμού, 25 νέων συρμών Τραμ, δεύτερης γενιάς, οι οποίοι περιλαμβάνουν σύγχρονα συστήματα ασφαλείας και λειτουργίας, καθώς επίσης και όλες τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις, για την αναβάθμιση του υφιστάμενου στόλου.

    Για το σκοπό αυτό η ΑΜ προσκαλεί και ενημερώνει το κοινό ότι μέσω της ιστοσελίδας της www.ametro.gr και για το χρονικό διάστημα από 1-13 Ιανουαρίου 2019, θα λάβει χώρα ηλεκτρονική έρευνα γνώμης για την επιλογή του χρωματισμού των 25 νέων οχημάτων Τραμ.

    Η συμμετοχή και το αποτέλεσμα, ως απόφαση των πολιτών, θα προκρίνει την τελική επιλογή του εξωτερικού χρωματισμού των οχημάτων Τραμ. Όπως έχει γίνει γνωστό, οι 3 χρωματισμοί που θα διατεθούν προς ψηφοφορία είναι οι: City Silver (ασημένιο), Heritage Orange (πορτοκαλί) και Cyclades Blue (μπλε).

    Το λινκ της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας θα ενεργοποιηθεί με την εκκίνηση της διαδικασίας.

    Ενημέρωση: Η ψηφοφορία εδώ: https://www.ametro.gr/?page_id=14477

    LRV_Athens_Exter_Vue_Perspective_Integra

    LRV_Athens_Exter_Vue_Perspective_Integra

    LRV_Athens_Exter_Vue_Perspective_Integra

    • Upvote 1


    Σχόλια Μελών


    Πορτοκαλί και πολύ πολύ σωστά !

    Ψηφοφορία όμως  για το χρώμα !.....   :o

    Αχ τι δημοκρατία είναι αυτή!... :P

    Όταν όμως η λατρεία του  πλουραλισμού θέλει να δώσει (ντε και καλά) ίσες ευκαιρίες στο κάθε  διαφορετικό, τότε παρακάμπτεται η επιστήμη, η γνώση, η εμπειρία, η τέχνη,  η ιστορία, η αποτελεσματικότητα, η επιτελεστικότητα, (ακόμη και η φυσιολογικότητα ....) .   Ειδικά δε, μιλώντας για χρώματα, στην νεολογική αυτή "φιλοσοφική" βάση της "ίσης ευκαιρίας",  αυτιά να 'χεις πολλά, ν ακούς την κάθε ίση γνώμη από τον κάθε άνισο ψηφοφόρο....!

    Το θέμα για όσους από εμάς έχουμε ασχοληθεί με την παραγωγή κατοικιών και επαγγ. κτιρίων   είναι γνωστότατο αφού στην φάση χρωματισμού του κτιρίου τσουπ !! ξεφυτρώνουν πάντα όλοι ως ειδικοί - ανειδίκευτοι, από γειτόνους μέχρι συγγενείς των ιδιοκτητών, ακόμη και ενοικιαστών, οι οποίοι θα εκφέρουν  την ...σοφή τους χρωματολογική κρίση  για να "σώσουν" το κτίριο από ένα τυχόν  "μας πως το βάψατε έτσι καλέ!" .....  Και όλοι τους βεβαίως μακράν απέχοντες από χρωματολογικούς και χρωμοσυνθετικούς κανόνες, αίσθηση χρωματικής αρμονίας, και συνδυασμούς με την ογκοπλαστική μορφολογία του υποκειμένου κτιρίου.

    Εδώ  όμως στο τραμ τα πράγματα είναι σοβαρότερα από ότι μία άστοχη επιλογή χρωματισμού σε κτίριο. Μπορείς δηλαδή  με το κατάλληλο  χρώμα (όπως το πορτοκαλί εν προκειμένω) να σώσεις κάποιους από ατυχήματα, και το λιγότερο να έχεις μικρότερο κόστος ζημιών.  Πρέπει να τονιστεί ότι στο τραμ υπάρχει η μοναδική ιδιομορφία σε σχέση με τα άλλα μέσα μεταφοράς στους δρόμους, ότι είναι ΣΤΑΘΕΡΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ και ως εκ τούτου το τραμ έχει  παντελή αδυναμία ελιγμών αποφυγής κινδύνου,  όπως βεβαίως και ότι είναι ογκώδες και  βαρύ.  Προκύπτει λοιπόν απαραιτήτως η επιλογή του χρώματος του να βοηθά στον εύκολο εντοπισμό και την άμεση αντίληψη του από τους πεζούς και άλλους οδηγούς.

    Από την άλλη πλευρά είναι γνωστό ότι τα χρώματα έχουν συγκεκριμένες  ψυχολογικές  επιδράσεις στον άνθρωπο , όπως και αντιστρόφως ο άνθρωπος επιλέγει για το περιβάλλον του χρώματα που του κατευθύνει ο εκάστοτε ψυχισμός.

    Η επιλογή και ο ρόλος των τριών χρωμάτων (πράσινο-πορτοκαλί-κόκκινο), που καθορίζουν ασφαλώς (κατά το δυνατόν) την κίνηση, ΔΕΝ ΠΡΟΕΚΥΨΕ από "δημοκρατικές"  διαδικασίες ψηφοφορίας, αλλά από την επιστημονική διαπίστωση πρωτίστως ότι το μάτι του οδηγού αντιλαμβάνεται πιό γρήγορα και καθοριστικά το πορτοκαλί-κίτρινο χρώμα και δευτερευόντως το κόκκινο. Το "γιατί στο πορτοκαλί", έχει αποδοθεί από ψυχολόγους ότι το χρώμα αυτό αποτελεί συγγενή παράσταση της φωτιάς και προκαλεί υποσυνείδητη ενστικτώδη κινητοποίηση  προστασίας μας  από τον κίνδυνο.

    EDIT: Επίσης το κίτρινο-πορτοκαλί είναι το χρώμα που διαθλάται λιγότερο (μετά το κόκκινο) σε συνθήκες ομίχλης και έτσι διακρίνεται το αντικείμενο από μακρύτερα.

    image.png.495dbaf34dc996048016ffd8f0325525.png

    Ευνόητο είναι βέβαια ότι αντίστοιχα το ασημί και γκρι χρώμα θα ήταν το καλύτερο χρώμα παραλλαγής για να περνάει το τραμ απαρατήρητο (όντας και αθόρυβο!) μέχρι βεβαίως ν ακουστεί το μπαμ ή το ωχχχ!

    Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολλά όπως και για τις χρωματικές επιλογές  αυτοκινήτων σε κράτη με φοβερές ομίχλες (τουλάχιστον παλαιότερα που το life style του γκρι-μαύρο-ασημί παντού και σε όλα δεν ήταν σοβαρότερο του σκέτου ..life).

    Να θυμίσω ότι στην δίκη του οδηγού για το θανατηφόρο ατύχημα του James Dean  που ανυποψίαστα κάθετα έκλεισε τον δρόμο στην Porche του Dean με ένα ογκώδες Αμερικάνικο δίτονο αμάξι (την 30-9-55) απολογήθηκε ότι δεν κατάλαβε καθόλου πάνω στην άσφαλτο ότι ερχόταν ένα ΑΣΗΜΙ αυτοκίνητο (ήταν και ασυνήθιστα μικρό για τα Αμερικάνικα πρότυπα τότε ...)

    Θα καταλήξω λοιπόν για τον χρωματισμό του τραμ στο: "αφήστε την γνώση, την εμπειρία, την επιστήμη να κρίνουν" και κρατήστε το δικαίωμα ψήφου μόνο για  διάφορα survivor και eurovision  ώστε να συνεχίσουν να  βαυκαλίζουν κάποιους ανεγκέφαλους ότι μπορούν έτσι να διαμορφώνουν τον κόσμο γύρω τους .......    

    Με μερικά πράγματα ΔΕΝ παίζουν και το τραμ ΔΕΝ είναι για ψηφοφορίες παιδιών....:roll:

     

     

    image.jpeg.d107ddc049781c5b4b1ee31a5b132110.jpeg

     

     

    DEAN'S  CRASH.jpg

    Edited by Anton_civeng

    Share this comment


    Link to comment
    Share on other sites


    Δημιουργήστε ένα λογαριασμό ή συνδεθείτε προκειμένου να αφήσετε κάποιο σχόλιο

    Πρέπει να είστε μέλος για να μπορέσετε να αφήσετε κάποιο σχόλιο

    Δημιουργία λογαριασμού

    Κάντε μια δωρεάν εγγραφή στην κοινότητά μας. Είναι εύκολο!

    Εγγραφή νέου λογαριασμού

    Σύνδεση

    Εάν έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

  • Παρόμοιο Περιεχόμενο

    • Από walldone
      Η walldone παρέχει (χωρίς καμία απαίτηση ενοικίου για συστέγαση) γραφειακές υποδομές στα νέα της γραφεία σε συναδέλφους Μηχανικούς ΑΕΙ/ΤΕΙ για σύμπραξη και συνεργασία.
      Προϋποθέσεις: α) Όραμα δημιουργίας & εξέλιξης, β) Ενεργά TAXIS/ΤΕΕ/ΕΦΚΑ, γ) Κατοχή μεταφορικού μέσου.
      Αποστολή CV/Portfolio στο e-mail: info@walldone.gr
      Υπεύθυνη επικοινωνίας: κ. Κάτια Σωτηροπούλου.
      Ώρες επικοινωνίας: Δε-Πα  10:00-14:00
      Τ: 2106980100, Μ: 6980800700
      Κων/νου Περρίκου 22, Νέα Φιλοθέη Αθηνών, 11524
    • Από Engineer
      Στις λίγες χώρες της Ευρώπης που έχουν μόνο ένα σύστημα Τραμ συγκαταλέγεται η Αθήνα. Κατά καιρούς (ειδικά προεκλογικές περιόδους) έχουν βγεί στην επιφάνεια σχέδια και μελέτες για την ανάπτυξης συστημάτων Τραμ σε αρκετές πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, ο Βόλος, το Ηράκλειο, η Πάτρα, η Λάρισα και η Καλαμάτα, ωστόσο ποτέ δεν προχώρησε κάτι παραπάνω από αυτό.
      Στον Ευρωπαϊκό χάρτη του Τραμ στην ίδια κατηγορία με την Αθήνα (ένα μόλις σύστημα Τραμ) είναι και: η Βουλγαρία, η Πορτογαλία, η Βοσνία, η Σερβία, η Δανία, η Εσθονία, η Ιρλανδία και η Φινλανδία. Αν κάνουμε και μία πληθυσμιακή σύγκριση με αυτές τις χώρες θα διαπιστώσουμε ότι μόνο η Πορτογαλία έχει παρόμοιο πληθυσμό και οι υπόλοιπες πολύ λιγότερο.
      Καθόλου σύστημα Τραμ έχουν κάποιες Βαλκανικές χώρες: Αλβανία, Σκόπια, Μαυροβούνιο, Κόσοβο και Σλοβενία και οι ανατολικές Λιθουανία και Μολδαβία.
      Τα συστήματα Τραμ όπως αποδεικνύει η παρουσία τους σε περισσότερες από 200 πόλεις της Ευρώπης δεν είναι ιδανικά μόνο για μεγάλες πόλεις όπως η Αθήνα, η Βουδαπέστη, το Βερολίνο, το Μιλάνο κ.α. αλλά και σε πόλεις με πληθυσμό που μπορεί να είναι από 500.000 αλλά και λιγότερο μέχρι και 100.000. Στη Ρουμανία για παράδειγμα έχει Τραμ 38χλμ με 10 γραμμές η Τιμισοάρα με πληθυσμό 310.000. Στη Γερμανία στην πόλη Darmstadt με πληθυσμό περίπου 140.000 κατοίκους υπάρχει σύστημα Τραμ 40χλμ με 9 γραμμές. Στο Innsbruck της Αυστρίας με 120.000 κατοίκους υπάρχει σύστημα Τραμ 26χλμ με 5 γραμμές. Τέλος ένα άλλο παράδειγμα στο Μπλάκπουλ της Αγγλίας, όπου με πληθυσμό 140.000 κατοίκων λειτουργεί σύστημα Τραμ 18,4χλμ με 1 γραμμή.
      Στην περίπτωση της Ελλάδας, αποδεικνύεται πως κριτήρια για την ανάπτυξη Τραμ με παράδειγμα τις παραπάνω πόλεις αλλά και δεκάδες άλλες στην Ευρωπαϊκή επικράτεια, πληρούν πέρα από τη Θεσσαλονίκη που έχει πληθυσμό άνω του 1 εκατομμυρίου και μπορεί να το προσθέσει ως συμπληρωματικό του Μετρό, τουλάχιστον επτά: η τριάδα Ηράκλειο, Λάρισα και Πάτρα που έχουν περίπου 300.000 κατοίκους μητροπολιτικά, και  Ιωάννινα, Βόλος, Καβάλα και Καλαμάτα. Τα Τραμ μπορούν να ενταχθούν στις πόλεις σε πεζοδρομημένους άξονες, να τις ενώσουν με σημαντικά σημεία όπως Σιδηροδρομικούς Σταθμούς, ΚΤΕΛ, Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια και να λειτουργήσουν καταλυτικά στην περιβαλλοντική, αισθητική και ουσιαστική αναδιαμόρφωση της λειτουργίας των αστικών μεταφορών στις πόλεις που θα μπορούσε να εγκατασταθεί.
      To "μυστικό" της λειτουργίας σε πόλεις με στενούς δρόμους όπως αυτούς που έχει η Ελλάδα έχει να κάνει με την τοποθέτηση στενότερων τροχιόδρομων και συρμών Τραμ που δίνει λύση και σε αυτό το πρόβλημα. Αυτό έχουν επιλέξει πόλεις όπως το Όσιγιεκ στην Κροατία, η Τεργέστη στην Ιταλία, το Λβιβ στην Ουκρανία, η Βέρνη στην Ελβετία κ.α.
      Μέχρι σήμερα σε καμιά από τις παραπάνω πόλεις δεν τόλμησε ούτε Δήμος, ούτε Περιφέρεια αλλά ούτε το Υπουργείο προχώρησε ποτέ. Μάλιστα στη σημερινή εποχή που η λύση των ΣΔΙΤ είναι παρούσα και με τη συμμετοχή των φορέων των υφιστάμεων αστικών μεταφορών αυτή η μεταμόρφωση των συγκοινωνιών μπορεί να γίνει πραγματικότητα και οι ελληνικές περιφερειακές πόλεις να πάνε πολλά βήματα μπρος στην καθημερινότητα των αστικών μετακινήσεων.

      View full είδηση
    • Από Engineer
      Στις λίγες χώρες της Ευρώπης που έχουν μόνο ένα σύστημα Τραμ συγκαταλέγεται η Αθήνα. Κατά καιρούς (ειδικά προεκλογικές περιόδους) έχουν βγεί στην επιφάνεια σχέδια και μελέτες για την ανάπτυξης συστημάτων Τραμ σε αρκετές πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, ο Βόλος, το Ηράκλειο, η Πάτρα, η Λάρισα και η Καλαμάτα, ωστόσο ποτέ δεν προχώρησε κάτι παραπάνω από αυτό.
      Στον Ευρωπαϊκό χάρτη του Τραμ στην ίδια κατηγορία με την Αθήνα (ένα μόλις σύστημα Τραμ) είναι και: η Βουλγαρία, η Πορτογαλία, η Βοσνία, η Σερβία, η Δανία, η Εσθονία, η Ιρλανδία και η Φινλανδία. Αν κάνουμε και μία πληθυσμιακή σύγκριση με αυτές τις χώρες θα διαπιστώσουμε ότι μόνο η Πορτογαλία έχει παρόμοιο πληθυσμό και οι υπόλοιπες πολύ λιγότερο.
      Καθόλου σύστημα Τραμ έχουν κάποιες Βαλκανικές χώρες: Αλβανία, Σκόπια, Μαυροβούνιο, Κόσοβο και Σλοβενία και οι ανατολικές Λιθουανία και Μολδαβία.
      Τα συστήματα Τραμ όπως αποδεικνύει η παρουσία τους σε περισσότερες από 200 πόλεις της Ευρώπης δεν είναι ιδανικά μόνο για μεγάλες πόλεις όπως η Αθήνα, η Βουδαπέστη, το Βερολίνο, το Μιλάνο κ.α. αλλά και σε πόλεις με πληθυσμό που μπορεί να είναι από 500.000 αλλά και λιγότερο μέχρι και 100.000. Στη Ρουμανία για παράδειγμα έχει Τραμ 38χλμ με 10 γραμμές η Τιμισοάρα με πληθυσμό 310.000. Στη Γερμανία στην πόλη Darmstadt με πληθυσμό περίπου 140.000 κατοίκους υπάρχει σύστημα Τραμ 40χλμ με 9 γραμμές. Στο Innsbruck της Αυστρίας με 120.000 κατοίκους υπάρχει σύστημα Τραμ 26χλμ με 5 γραμμές. Τέλος ένα άλλο παράδειγμα στο Μπλάκπουλ της Αγγλίας, όπου με πληθυσμό 140.000 κατοίκων λειτουργεί σύστημα Τραμ 18,4χλμ με 1 γραμμή.
      Στην περίπτωση της Ελλάδας, αποδεικνύεται πως κριτήρια για την ανάπτυξη Τραμ με παράδειγμα τις παραπάνω πόλεις αλλά και δεκάδες άλλες στην Ευρωπαϊκή επικράτεια, πληρούν πέρα από τη Θεσσαλονίκη που έχει πληθυσμό άνω του 1 εκατομμυρίου και μπορεί να το προσθέσει ως συμπληρωματικό του Μετρό, τουλάχιστον επτά: η τριάδα Ηράκλειο, Λάρισα και Πάτρα που έχουν περίπου 300.000 κατοίκους μητροπολιτικά, και  Ιωάννινα, Βόλος, Καβάλα και Καλαμάτα. Τα Τραμ μπορούν να ενταχθούν στις πόλεις σε πεζοδρομημένους άξονες, να τις ενώσουν με σημαντικά σημεία όπως Σιδηροδρομικούς Σταθμούς, ΚΤΕΛ, Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια και να λειτουργήσουν καταλυτικά στην περιβαλλοντική, αισθητική και ουσιαστική αναδιαμόρφωση της λειτουργίας των αστικών μεταφορών στις πόλεις που θα μπορούσε να εγκατασταθεί.
      To "μυστικό" της λειτουργίας σε πόλεις με στενούς δρόμους όπως αυτούς που έχει η Ελλάδα έχει να κάνει με την τοποθέτηση στενότερων τροχιόδρομων και συρμών Τραμ που δίνει λύση και σε αυτό το πρόβλημα. Αυτό έχουν επιλέξει πόλεις όπως το Όσιγιεκ στην Κροατία, η Τεργέστη στην Ιταλία, το Λβιβ στην Ουκρανία, η Βέρνη στην Ελβετία κ.α.
      Μέχρι σήμερα σε καμιά από τις παραπάνω πόλεις δεν τόλμησε ούτε Δήμος, ούτε Περιφέρεια αλλά ούτε το Υπουργείο προχώρησε ποτέ. Μάλιστα στη σημερινή εποχή που η λύση των ΣΔΙΤ είναι παρούσα και με τη συμμετοχή των φορέων των υφιστάμεων αστικών μεταφορών αυτή η μεταμόρφωση των συγκοινωνιών μπορεί να γίνει πραγματικότητα και οι ελληνικές περιφερειακές πόλεις να πάνε πολλά βήματα μπρος στην καθημερινότητα των αστικών μετακινήσεων.
    • Από Engineer
      Στην κατεδάφιση εννέα εγκαταλελειμμένων κτιρίων, τα οποία έχουν κριθεί ετοιμόρροπα ή επικίνδυνα, προχωρούν άμεσα οι υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων, μετά τα δύο διαδοχικά περιστατικά κατάρρευσης κτιρίων στο κέντρο της πόλης (η φωτογραφία, από τη χθεσινή κατάρρευση κτίσματος στην Πνύκα). Το παρωχημένο, ανεπαρκές και άκαμπτο νομικό πλαίσιο, η αδιαφορία, αλλά και η οικονομική κρίση έχουν αφήσει έρμαιο στη φθορά του χρόνου εκατοντάδες εγκαταλελειμμένα κτίρια – υπολογίζονται σε περίπου 1.800, πολλά διατηρητέα, άλλα όχι, μόνο στην πόλη των Αθηνών.
      Μια σύντομη ιστορία: Ο καθηγητής Αρχιτεκτονικής - Πολεοδομίας ΕΜΠ Παναγιώτης Τουρνικιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε δίπλα στην πλατεία Κουμουνδούρου. Οπως λέει ο ίδιος, το σπίτι τους δεν ήταν κάτι τόσο ξεχωριστό, ωστόσο κηρύχθηκε διατηρητέο την εποχή των μαζικών «κηρύξεων» στην Αθήνα. Μια μέρα του ’98, έπειτα από έντονη βροχή, κατέρρευσε η στέγη του. Το κτίριο ήταν ήδη εγκαταλελειμμένο (δεν ανήκε στην οικογένεια του κ. Τουρνικιώτη, που είχαν προ πολλού μετακομίσει σε άλλη περιοχή). Πολύ σύντομα, για λόγους επικινδυνότητας, το κτίριο γκρεμίστηκε. Σήμερα στο οικόπεδο υπάρχουν μόνο δύο ψηλά δέντρα. Ο ιδιοκτήτης δεν κατάφερε ποτέ να ξαναχτίσει, καθώς ακόμη και χωρίς το διατηρητέο κτίσμα το οικόπεδο υπόκειται σε διάφορους περί διατηρητέων περιορισμούς. «Την ίδια στιγμή, το κτίριο βρίσκεται ακόμη στη λίστα των διατηρητέων κτιρίων της Αθήνας που τηρεί το υπουργείο Περιβάλλοντος. Δεν έχει κάνει κανείς τον κόπο να σημειώσει ότι είναι πλέον χώμα», λέει ο κ. Τουρνικιώτης στην «Κ».
      Μια μικρή ιστορία, δηλωτική της «ακαμψίας» του θεσμικού πλαισίου που διέπει τα διατηρητέα κτίρια στη χώρα μας και η οποία ευθύνεται για την πολύ οικεία σε οποιονδήποτε περπατά στην Αθήνα εικόνα: όμορφα κτίρια που όμορφα καταρρέουν. Μόλις τα τελευταία λίγα εικοσιτετράωρα δύο κτίρια στην Αθήνα, ένα στο Γκάζι την Κυριακή και ένα στην Πνύκα χθες τα ξημερώματα, κατέρρευσαν, ευτυχώς χωρίς να υπάρξουν θύματα. Από τα περίπου 1.800 εγκαταλελειμμένα κτίρια της πόλης εκτιμάται ότι περίπου τα μισά είναι χαρακτηρισμένα διατηρητέα, όμως στην πράξη είναι έρμαια της φθοράς του χρόνου (ο συνολικός αριθμός των διατηρητέων της Αθήνας είναι πάνω από 1.100, άλλα με το θεσμικό πλαίσιο του ΥΠΠΟ και άλλα, πολύ περισσότερα, με εκείνο του ΥΠΕΝ). «Εμένα να σου πω την αλήθεια δεν μου κάνει εντύπωση που έπεσαν δύο. Απορώ πώς μένουν όρθια άλλα 50», λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτιρίων και Μνημείων, αρχιτέκτων Νίκος Χαρκιολάκης.

      «Σύμφωνα με ό,τι ισχύει σήμερα στην Ελλάδα, τα πάντα γύρω από ένα διατηρητέο κτίριο βαρύνουν τον ιδιοκτήτη. Από τα θέματα επικινδυνότητας μέχρι το γεγονός ότι μπορεί να αποτελεί εστία μόλυνσης. Οταν στο δικό μου διατηρητέο στην Πατησίων έπεσε ένας σοβάς, παρόλο το οικονομικό ζόρι, ξόδεψα 4.000 ευρώ για να φτιάξω την πρόσοψη. Οταν κάποιοι άρχισαν να πετούν τα σκουπίδια τους στην αυλή του, πήγα, καθάρισα και απολύμανα. Τι γίνεται όμως όταν δεν έχεις αυτές τις 4.000 ευρώ; Ο νόμος λέει ότι εάν δεν προχωρήσεις στις απαραίτητες εργασίες, τις αναλαμβάνει ο δήμος και σου καταλογίζει τη δαπάνη. Δηλαδή, τι θα καταλογιστεί στη γιαγιά στην Πλάκα που παίρνει 200 ευρώ σύνταξη; Ειδικά σήμερα, είμαστε σε αδιέξοδο. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά, δεν κάνει καν αποδοχή κληρονομιάς. Κανείς δεν θέλει να εμπλακεί σε αυτό το καθεστώς πολυνομίας. Αν στο Μάτι έβγαλαν 45 τις συναρμόδιες υπηρεσίες, στα διατηρητέα είναι 145!».
      Χθες το πρωί, στις 10.30, κατέρρευσε κτίριο στην Πνύκα, το οποίο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο.
      Τον ίδιο φόβο, ότι σε λίγα χρόνια θα υπάρξουν πολλές ακόμη καταρρεύσεις κτιρίων, εκφράζει και ο καθηγητής κ. Τουρνικιώτης. «Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 υπήρξε ένα κύμα μαζικών κηρύξεων κτιρίων χωρίς όμως αυτό να είναι καλά τεκμηριωμένο ούτε σε ό,τι αφορά την τεχνική δυνατότητα ούτε την οικονομοτεχνική δυνατότητα.
      Το θεσμικό πλαίσιο δεν προσφέρει στους ιδιοκτήτες δυνατότητες και δεν δόθηκαν ποτέ ουσιαστικά κίνητρα». Οι προσπάθειες που έγιναν τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο του ρυθμιστικού της Αθήνας κυρίως, για να διαμορφωθεί ένα πιο ευέλικτο θεσμικό πλαίσιο, δεν προχώρησαν. «Πρόσφατα έγινε μια προσπάθεια για τα μεγάλα κτίρια που είναι ιδιοκτησίας του ευρύτερου Δημοσίου. Το πρόβλημα όμως είναι τα μικρά σπιτάκια, πολλά από τα οποία είναι χωρίς στέγες και αδρανούν μέχρι να πέσουν επιθετικά κάποια στιγμή». Οπως λέει ο κ. Τουρνικιώτης, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, απαιτείται ένα «καλά συγκερασμένο σχέδιο, το οποίο δεν θα είναι απλώς καλών προθέσεων, αλλά θα δίνει διαχειριστικά ή οικονομικά κίνητρα. Ενα θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει να ξεπερνάμε προβλήματα όπως είναι η ύπαρξη 18 συνιδιοκτητών ή όταν ένα διατηρητέο ανήκει στη Μεγαλόχαρη ή είναι ιδιοκτησία ιδρύματος».
      «Γοητεία της παρακμής»
      Το φαινόμενο, πάντως, αντανακλά την κρίση της Αθήνας. «Η οποία δεν σχετίζεται με την οικονομική κρίση, αλλά με την αποχώρηση, τη δεκαετία του ’90, των κατοίκων της για τα προάστια. Το κέντρο άλλαξε ριζικά, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σήμερα σε ένα κέντρο με πολλά εγκαταλελειμμένα κτίρια. Να δείτε τι θα γίνει σε λίγα χρόνια, εάν δεν υπάρξει παλινδρόμηση. Προς το παρόν, η παλινδρόμηση είναι τουριστική. Το βλέπουμε στο σινάφι μας. Τη γοητεία που ασκούν σε παιδιά που έρχονται από το εξωτερικό δρόμοι που έχουν στη σειρά δέκα κτίρια που θα καταρρεύσουν τα επόμενα 2-10 χρόνια. Η γοητεία της παρακμής»

      View full είδηση
    • Από Engineer
      Στην κατεδάφιση εννέα εγκαταλελειμμένων κτιρίων, τα οποία έχουν κριθεί ετοιμόρροπα ή επικίνδυνα, προχωρούν άμεσα οι υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων, μετά τα δύο διαδοχικά περιστατικά κατάρρευσης κτιρίων στο κέντρο της πόλης (η φωτογραφία, από τη χθεσινή κατάρρευση κτίσματος στην Πνύκα). Το παρωχημένο, ανεπαρκές και άκαμπτο νομικό πλαίσιο, η αδιαφορία, αλλά και η οικονομική κρίση έχουν αφήσει έρμαιο στη φθορά του χρόνου εκατοντάδες εγκαταλελειμμένα κτίρια – υπολογίζονται σε περίπου 1.800, πολλά διατηρητέα, άλλα όχι, μόνο στην πόλη των Αθηνών.
      Μια σύντομη ιστορία: Ο καθηγητής Αρχιτεκτονικής - Πολεοδομίας ΕΜΠ Παναγιώτης Τουρνικιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε δίπλα στην πλατεία Κουμουνδούρου. Οπως λέει ο ίδιος, το σπίτι τους δεν ήταν κάτι τόσο ξεχωριστό, ωστόσο κηρύχθηκε διατηρητέο την εποχή των μαζικών «κηρύξεων» στην Αθήνα. Μια μέρα του ’98, έπειτα από έντονη βροχή, κατέρρευσε η στέγη του. Το κτίριο ήταν ήδη εγκαταλελειμμένο (δεν ανήκε στην οικογένεια του κ. Τουρνικιώτη, που είχαν προ πολλού μετακομίσει σε άλλη περιοχή). Πολύ σύντομα, για λόγους επικινδυνότητας, το κτίριο γκρεμίστηκε. Σήμερα στο οικόπεδο υπάρχουν μόνο δύο ψηλά δέντρα. Ο ιδιοκτήτης δεν κατάφερε ποτέ να ξαναχτίσει, καθώς ακόμη και χωρίς το διατηρητέο κτίσμα το οικόπεδο υπόκειται σε διάφορους περί διατηρητέων περιορισμούς. «Την ίδια στιγμή, το κτίριο βρίσκεται ακόμη στη λίστα των διατηρητέων κτιρίων της Αθήνας που τηρεί το υπουργείο Περιβάλλοντος. Δεν έχει κάνει κανείς τον κόπο να σημειώσει ότι είναι πλέον χώμα», λέει ο κ. Τουρνικιώτης στην «Κ».
      Μια μικρή ιστορία, δηλωτική της «ακαμψίας» του θεσμικού πλαισίου που διέπει τα διατηρητέα κτίρια στη χώρα μας και η οποία ευθύνεται για την πολύ οικεία σε οποιονδήποτε περπατά στην Αθήνα εικόνα: όμορφα κτίρια που όμορφα καταρρέουν. Μόλις τα τελευταία λίγα εικοσιτετράωρα δύο κτίρια στην Αθήνα, ένα στο Γκάζι την Κυριακή και ένα στην Πνύκα χθες τα ξημερώματα, κατέρρευσαν, ευτυχώς χωρίς να υπάρξουν θύματα. Από τα περίπου 1.800 εγκαταλελειμμένα κτίρια της πόλης εκτιμάται ότι περίπου τα μισά είναι χαρακτηρισμένα διατηρητέα, όμως στην πράξη είναι έρμαια της φθοράς του χρόνου (ο συνολικός αριθμός των διατηρητέων της Αθήνας είναι πάνω από 1.100, άλλα με το θεσμικό πλαίσιο του ΥΠΠΟ και άλλα, πολύ περισσότερα, με εκείνο του ΥΠΕΝ). «Εμένα να σου πω την αλήθεια δεν μου κάνει εντύπωση που έπεσαν δύο. Απορώ πώς μένουν όρθια άλλα 50», λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτιρίων και Μνημείων, αρχιτέκτων Νίκος Χαρκιολάκης.

      «Σύμφωνα με ό,τι ισχύει σήμερα στην Ελλάδα, τα πάντα γύρω από ένα διατηρητέο κτίριο βαρύνουν τον ιδιοκτήτη. Από τα θέματα επικινδυνότητας μέχρι το γεγονός ότι μπορεί να αποτελεί εστία μόλυνσης. Οταν στο δικό μου διατηρητέο στην Πατησίων έπεσε ένας σοβάς, παρόλο το οικονομικό ζόρι, ξόδεψα 4.000 ευρώ για να φτιάξω την πρόσοψη. Οταν κάποιοι άρχισαν να πετούν τα σκουπίδια τους στην αυλή του, πήγα, καθάρισα και απολύμανα. Τι γίνεται όμως όταν δεν έχεις αυτές τις 4.000 ευρώ; Ο νόμος λέει ότι εάν δεν προχωρήσεις στις απαραίτητες εργασίες, τις αναλαμβάνει ο δήμος και σου καταλογίζει τη δαπάνη. Δηλαδή, τι θα καταλογιστεί στη γιαγιά στην Πλάκα που παίρνει 200 ευρώ σύνταξη; Ειδικά σήμερα, είμαστε σε αδιέξοδο. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά, δεν κάνει καν αποδοχή κληρονομιάς. Κανείς δεν θέλει να εμπλακεί σε αυτό το καθεστώς πολυνομίας. Αν στο Μάτι έβγαλαν 45 τις συναρμόδιες υπηρεσίες, στα διατηρητέα είναι 145!».
      Χθες το πρωί, στις 10.30, κατέρρευσε κτίριο στην Πνύκα, το οποίο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο.
      Τον ίδιο φόβο, ότι σε λίγα χρόνια θα υπάρξουν πολλές ακόμη καταρρεύσεις κτιρίων, εκφράζει και ο καθηγητής κ. Τουρνικιώτης. «Τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 υπήρξε ένα κύμα μαζικών κηρύξεων κτιρίων χωρίς όμως αυτό να είναι καλά τεκμηριωμένο ούτε σε ό,τι αφορά την τεχνική δυνατότητα ούτε την οικονομοτεχνική δυνατότητα.
      Το θεσμικό πλαίσιο δεν προσφέρει στους ιδιοκτήτες δυνατότητες και δεν δόθηκαν ποτέ ουσιαστικά κίνητρα». Οι προσπάθειες που έγιναν τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο του ρυθμιστικού της Αθήνας κυρίως, για να διαμορφωθεί ένα πιο ευέλικτο θεσμικό πλαίσιο, δεν προχώρησαν. «Πρόσφατα έγινε μια προσπάθεια για τα μεγάλα κτίρια που είναι ιδιοκτησίας του ευρύτερου Δημοσίου. Το πρόβλημα όμως είναι τα μικρά σπιτάκια, πολλά από τα οποία είναι χωρίς στέγες και αδρανούν μέχρι να πέσουν επιθετικά κάποια στιγμή». Οπως λέει ο κ. Τουρνικιώτης, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, απαιτείται ένα «καλά συγκερασμένο σχέδιο, το οποίο δεν θα είναι απλώς καλών προθέσεων, αλλά θα δίνει διαχειριστικά ή οικονομικά κίνητρα. Ενα θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει να ξεπερνάμε προβλήματα όπως είναι η ύπαρξη 18 συνιδιοκτητών ή όταν ένα διατηρητέο ανήκει στη Μεγαλόχαρη ή είναι ιδιοκτησία ιδρύματος».
      «Γοητεία της παρακμής»
      Το φαινόμενο, πάντως, αντανακλά την κρίση της Αθήνας. «Η οποία δεν σχετίζεται με την οικονομική κρίση, αλλά με την αποχώρηση, τη δεκαετία του ’90, των κατοίκων της για τα προάστια. Το κέντρο άλλαξε ριζικά, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σήμερα σε ένα κέντρο με πολλά εγκαταλελειμμένα κτίρια. Να δείτε τι θα γίνει σε λίγα χρόνια, εάν δεν υπάρξει παλινδρόμηση. Προς το παρόν, η παλινδρόμηση είναι τουριστική. Το βλέπουμε στο σινάφι μας. Τη γοητεία που ασκούν σε παιδιά που έρχονται από το εξωτερικό δρόμοι που έχουν στη σειρά δέκα κτίρια που θα καταρρεύσουν τα επόμενα 2-10 χρόνια. Η γοητεία της παρακμής»
×

Σημαντικό

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώνουμε το περιεχόμενο του website μας. Μπορείτε να τροποποιήσετε τις ρυθμίσεις των cookie, ή να δώσετε τη συγκατάθεσή σας για την χρήση τους.