Jump to content
  • Novatron
  • Engineer

    Engineer

    Δανία: Κατασκευή εννέα τεχνητών νησιών για την παραγωγή ΑΠΕ

    Sign in to follow this  

    Η δανική κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή εννέα νέων τεχνητών νησιών νότια της Κοπεγχάγης, σε μια προσπάθεια να προωθήσει την ανανεώσιμη ενέργεια και να αυξήσει την ανθεκτικότητα της πρωτεύουσας της Δανίας.

    Πρόκειται για το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο σχέδιο αλλαγής χρήσης της γης στη Σκανδιναβία. Το έργο, που ονομάστηκε Holmene, δηλαδή τα μικρά νησιά, θα έχει συνολική έκταση τριών εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων και θα βρίσκεται μόλις δέκα χιλιόμετρα νότια της Κοπεγχάγης. Η αρχιτεκτονική εταιρεία URBAN POWER με έδρα την Κοπεγχάγη σχεδίασε το έργο με γνώμονα τη βιωσιμότητα, από τη δημιουργία του μεγαλύτερου εργοστασίου παραγωγής ενέργειας από απόβλητα στη βόρεια Ευρώπη, έως τη βελτίωση της τοπικής βιοποικιλότητας.

    Εκτός από την παραγωγή ενέργειας χωρίς ορυκτά καύσιμα, τα εννέα τεχνητά νησιά θα χρησιμεύσουν επίσης ως τεχνολογικός κόμβος, φράγμα πλημμυρών και προορισμός αθλητισμού και αναψυχής. Ορισμένα νησάκια και ύφαλοι θα είναι αποκλεισμένα από το κοινό, ως μέρος ενός σχεδίου βελτίωσης της βιοποικιλότητας της περιοχής. Τα νησιά θα κατασκευαστούν από 26 εκατομμύρια κυβικά μέτρα πλεονάσματος χώματος που προέρχεται από το μετρό της περιοχής και διάφορα κατασκευαστικά έργα. Το χώμα θα χρησιμοποιηθεί επίσης για τη δημιουργία φυσικών αναχωμάτων πλημμυρών γύρω από τις ακτές και θα αποτελέσει τη βάση για μια μελλοντική «πράσινη ζώνη φύσης» σε κάθε νησί.

    Προτεραιότητα για το έργο είναι η εστίαση στις πράσινες τεχνολογίες. Τα βιολογικά απόβλητα και τα λύματα 1,5 εκατομμυρίου πολιτών της περιοχής θα υπόκεινται επεξεργασία σε μια νέα μονάδα παραγωγής ενέργειας από απόβλητα, και θα μετατρέπονται σε καθαρό νερό και βιοαέριο. Μαζί με ανεμογεννήτριες και άλλες βιώσιμες τεχνολογίες, η μονάδα αναμένεται να παράγει πάνω από 300.000 μεγαβατώρες ανανεώσιμης ενέργειας, ποσότητα που εκτιμάται ότι ισοδυναμεί με την κατανάλωση ενέργειας του 25% του πληθυσμού της Κοπεγχάγης.

    Το έργο Holmene έχει εκτιμώμενο κόστος κατασκευής 425 εκατομμυρίων ευρώ και αναμένεται να δημιουργήσει 380 νέες επιχειρήσεις και 12.000 θέσεις εργασίας. Το έργο αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τη συμβουλευτική τεχνική εταιρεία COWI, μαζί με τους ομίλους DHI, MOE, Aglaja και Rambøll. Η εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων θα ξεκινήσει φέτος και το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2040.

    Φώτο από https://www.dezeen.com/2019/01/15/holmene-urban-power-tech-hub-copenhagen-denmark/

    holmene-urban-power-infrastructure-artif

    holmene-urban-power-infrastructure-artif

    holmene-urban-power-infrastructure-artif

    holmene-urban-power-infrastructure-artif

    holmene-urban-power-infrastructure-artif

     

    Sign in to follow this  


    User Feedback


    There are no comments to display.



    Create an account or sign in to comment

    You need to be a member in order to leave a comment

    Create an account

    Sign up for a new account in our community. It's easy!

    Register a new account

    Sign in

    Already have an account? Sign in here.

    Sign In Now

  • Similar Content

    • By Engineer
      Η εικόνα είναι γνώριμη σε όλους. Οι κοινοί κάδοι ξεχειλισμένοι, οι μπλε κάδοι γεμάτοι με κάθε είδους σκουπίδια. Στις παραλίες, πλαστικά ποτήρια από καφέ και μπουκαλάκια νερού. Λίγο έξω από τις πόλεις, λόφοι από στρώματα, καρέκλες, διαλυμένα έπιπλα. Αν σε όλα αυτά προστεθούν και τα μποφόρ του Αιγαίου, που σκορπίζουν τα πάντα στα χωράφια ή στη θάλασσα, και οι φωτιές που ξεσπούν λόγω των θερμοκρασιών ή της αμέλειας, τότε έχουμε και τη φετινή εικόνα των περισσότερων νησιών του Αιγαίου και του Ιονίου. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη Σαλαμίνα, στην Αίγινα, στην Κέρκυρα και στη Ζάκυνθο, καθώς στα περισσότερα νησιά η ανακύκλωση παραμένει σε πολύ χαμηλά (ενίοτε ανύπαρκτα) επίπεδα, κομποστοποίηση δεν γίνεται σχεδόν πουθενά, ενώ υπάρχουν νησιά που δεν διαθέτουν καν τις στοιχειώδεις υποδομές, με θλιβερά αποτελέσματα.
      Σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (για το 2018), η ανακύκλωση στα περισσότερα νησιά είναι πολύ περιορισμένη. Με την εξαίρεση ορισμένων νησιών των Κυκλάδων και κάποιων μεμονωμένων νησιών, όπως οι Λειψοί ή η Σκιάθος, οι περισσότεροι νησιωτικοί δήμοι ανακτούν ελάχιστες για τον πληθυσμό και τον τουρισμό τους ποσότητες. Περισσότερα από 20 νησιά δεν έχουν καν ανακύκλωση, 19 νησιά στο Αιγαίο έχουν ακόμα χωματερές.
      https://s.kathimerini.gr/resources/2019-09/s29_0809anakyklosi-thumb-large.jpg
      Ο κ. Βαγγέλης Καπετάνιος διετέλεσε γενικός γραμματέας Διαχείρισης Αποβλήτων το 2014-2019. «Δυστυχώς, πλην ελαχίστων περιπτώσεων δημάρχων ή περιφερειαρχών, οι περισσότεροι δεν είχαν ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα. Και δεν το λέω αυτό από πολιτική σκοπιά, ανεξαρτήτως του χώρου από τον οποίο προέρχονται. Δεν υπήρχε μια ενιαία αντιμετώπιση. Οπου υπήρχε ένας σχεδιασμός, αυτός δεν βασιζόταν στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ούτε στα πρόστιμα που βλέπαμε να “έρχονται”. Στα νησιά βέβαια, λόγω της ιδιαιτερότητάς τους, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα», εξηγεί.
      Σχέδια στα χαρτιά
      Μετά την τροποποίηση του εθνικού σχεδιασμού και των περιφερειακών σχεδίων, στα τέλη του 2016, οι δήμοι ξεκίνησαν να εκπονούν τοπικά σχέδια διαχείρισης. Μόνο που οι περισσότεροι δεν τα εφάρμοσαν ποτέ. «Το κάθε νησί έχει τη δική του πραγματικότητα», λέει ο κ. Καπετάνιος. «Η εποχικότητα –στα περισσότερα ο πληθυσμός διπλασιάζεται ή τριπλασιάζεται το καλοκαίρι– και οι πιέσεις από τον τουρισμό περιορίζουν τις τεχνολογικές λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν. Δεν μπορεί σε ένα νησί 1.000 κατοίκων να γίνει ένα εργοστάσιο διαχείρισης, δεν υπάρχει οικονομία κλίμακας. Σε κάποια νησιά όπως η Υδρα και η Σαντορίνη, δεν υπάρχει διαθέσιμη γη είτε λόγω πολεοδομικών περιορισμών, ή εξαιτίας των πολύ υψηλών αξιών. Σε άλλα, όπως στη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο τα μεταναστευτικά ρεύματα έφεραν τα πάνω κάτω. Οι μνημονιακές υποχρεώσεις περιόρισαν τις δυνατότητες πρόσληψης προσωπικού ή ανανέωσης του εξοπλισμού. Αυτές ήταν οι αντικειμενικές δυσκολίες. Ομως το πρόβλημα είναι ότι και οι ίδιοι οι δήμαρχοι δεν δούλεψαν για να εφαρμόσουν τα τοπικά τους σχέδια. Οσο κι αν ακούγεται τετριμμένο, οι πόροι υπάρχουν, μέσω της Ε.Ε. Ομως οι Περιφέρειες καθυστερούσαν να βγάλουν τις προσκλήσεις (σ.σ. υποβολής προτάσεων χρηματοδότησης) και οι δήμοι δεν συμμετείχαν γιατί δεν είχαν ώριμα έργα. Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση».
      Μετά τέσσερα χρόνια σε αυτή τη θέση, ο κ. Καπετάνιος εκτιμά ότι ο διάδοχός του, Μανώλης Γραφάκος, πρέπει να εστιάσει στην ταχεία εφαρμογή των σχεδίων. «Να μη χάσει χρόνο με πολιτικές ισορροπίες, να πιέσει σκληρά τους δήμους και τις Περιφέρειες να εφαρμόσουν τον σχεδιασμό».
      Είναι όμως ο υφιστάμενος σχεδιασμός η λύση; Ο Αντώνης Μαυρόπουλος, πρόεδρος της Διεθνούς Ενωσης Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ISWA) έχει αντίθετη άποψη. «Τα νησιά μας έχουν ιδιαιτερότητες: είναι πολλά και έχουν μια απίστευτη εποχικότητα. Λύσεις υψηλής ποιότητας με τόσο μεγάλη ελαστικότητα, όσο να εξυπηρετούν ένα ελάχιστο τονάζ τον χειμώνα και ένα τεράστιο το καλοκαίρι, δεν υπάρχουν. Επομένως αυτό γεννά ένα θέμα βιωσιμότητας για όποια λύση. Υπάρχουν όμως και άλλα προβλήματα. Η έλλειψη χώρου κάνει την εξεύρεση λύσης δύσκολη – σε μερικά νησιά όπως η Φολέγανδρος δεν έχουν καν χώμα για να σκεπάζουν τα σκουπίδια. Ενώ η επικοινωνία με την ηπειρωτική Ελλάδα είναι τον χειμώνα προβληματική. Ολο αυτό, σε συνδυασμό με την άναρχη τουριστική ανάπτυξη, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που κατά τη γνώμη μου δεν αντιμετωπίζεται με νέους ΧΥΤΑ».
      Πρόταση
      Ο κ. Μαυρόπουλος εκτιμά ότι πρέπει να δοκιμαστεί ένα νέο μοντέλο. «Πιστεύω ότι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα κάθε δήμος μόνος του, ιδιαίτερα τα μικρά νησιά που είναι το “στολίδι” της χώρας μας. Θα πρέπει να υπάρξει ένα νέο σχέδιο, με τρία χαρακτηριστικά: Πρώτον, η ανακύκλωση του οργανικού να γίνεται επιτόπου, με διαλογή στην πηγή και υποχρεωτική συμμετοχή ξενοδοχείων και εστιατορίων. Αλλωστε τα περισσότερα νησιά έχουν ανάγκη το κομπόστ ως εδαφοβελτιωτικό. Δεύτερον, να αναλάβει η τουριστική βιομηχανία ενεργό ρόλο στη διαλογή και ανακύκλωση όλων των συσκευασιών. Και τρίτον, τόσο τα ανακυκλώσιμα όσο και το υπόλειμμα να οδηγούνται στην ηπειρωτική Ελλάδα για διαχείριση, με βάση ένα αποκεντρωμένο σχέδιο μεταφοράς. Το μόνο που θα πρέπει να δημιουργηθεί στα νησιά είναι κλειστοί σταθμοί μεταφόρτωσης, που να επαρκούν για 10-15 ημέρες. Αν χρειαστεί, να επιδοτηθεί η χρήση ειδικών πλοίων για τη μεταφορά. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μια λύση με οικονομία κλίμακας, η οποία εφαρμόζεται ήδη στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, στο Κάπρι της Ιταλίας κρατούν μόνο το οργανικό, τα υπόλοιπα στέλνονται στη Νάπολη. Δεν διανοείται κανείς να “σπαταλήσει” χώρο σε αυτό το νησί. Προϋπόθεση είναι βέβαια να δημιουργηθεί μια κεντρική υπηρεσία παρακολούθησης για τα μικρά νησιά, καθώς δεν έχουν προσωπικό και να αποφασιστεί ποια (μεγαλύτερα) νησιά θα εξυπηρετήσουν τα γειτονικά τους. Το σύστημα, όπως είναι σήμερα, δεν μπορεί να λειτουργήσει».
      Το «θαύμα» των Λειψών
      Το παράδειγμα των Λειψών είναι σίγουρα το πιο εντυπωσιακό. Από το 2010 το μικρό αυτό νησί έχει ξεκινήσει ένα «ευρωπαϊκού τύπου» πρόγραμμα συστηματικής ανακύκλωσης, που έχει φέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα. «Η επιτυχία μας βασίζεται στη διαλογή στην πηγή», λέει ο επανεκλεγείς δήμαρχος Φώτης Μάγγος. «Ο δήμος δίνει στους πολίτες σακούλες τεσσάρων χρωμάτων, μία για κάθε υλικό συσκευασίας: πράσινη για το πλαστικό, κόκκινη για τα μέταλλα, γαλάζια για το γυαλί και κίτρινη για το χαρτί. Μια συγκεκριμένη ημέρα οι πολίτες βγάζουν στον δρόμο ή στον κάδο τους τα ανακυκλώσιμα χωρισμένα ήδη από το σπίτι σε σακούλες και τα συλλέγουμε.
      Στον χώρο του δημοτικού Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) γίνεται περαιτέρω διαλογή σε 13 ρεύματα, τα ανακυκλώσιμα δεματοποιούνται και στέλνονται στην Αθήνα, απευθείας σε αγοραστή ανακυκλώσιμων υλικών. Αυτό μας αποδίδει 22.000 ευρώ/έτος, το οποίο καλύπτει το ένα τρίτο του κόστους της καθαριότητας (υπηρεσία αποκομιδής), την οποία έχουμε αναθέσει σε ιδιώτη. Το καλοκαίρι μαζεύουμε τα ανακυκλώσιμα τρεις φορές την εβδομάδα και τα σύμμεικτα κάθε ημέρα, τον χειμώνα πιο αραιά». Ποιο είναι το αποτέλεσμα; «Ο ΧΥΤΑ μας είχε ζωή 30 ετών. Εχουν περάσει τα 20 χρόνια και δεν έχει γεμίσει ούτε το ένα τέταρτο. Αρα δεν θα χρειαστούμε ένα τόσο μεγάλο έργο για τα επόμενα 20 χρόνια», λέει ο κ. Μάγγος. «Ο κόσμος έχει πλέον συνηθίσει, δεν υπάρχει περίπτωση να πετάξει κανείς ανακατεμένα σκουπίδια στην ανακύκλωση γιατί είναι εύκολο... να βρούμε ποιος έκανε το λάθος. Και αναζητούμε τρόπο να γίνουμε ακόμα καλύτεροι».

      View full είδηση
    • By Engineer
      Η εικόνα είναι γνώριμη σε όλους. Οι κοινοί κάδοι ξεχειλισμένοι, οι μπλε κάδοι γεμάτοι με κάθε είδους σκουπίδια. Στις παραλίες, πλαστικά ποτήρια από καφέ και μπουκαλάκια νερού. Λίγο έξω από τις πόλεις, λόφοι από στρώματα, καρέκλες, διαλυμένα έπιπλα. Αν σε όλα αυτά προστεθούν και τα μποφόρ του Αιγαίου, που σκορπίζουν τα πάντα στα χωράφια ή στη θάλασσα, και οι φωτιές που ξεσπούν λόγω των θερμοκρασιών ή της αμέλειας, τότε έχουμε και τη φετινή εικόνα των περισσότερων νησιών του Αιγαίου και του Ιονίου. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη Σαλαμίνα, στην Αίγινα, στην Κέρκυρα και στη Ζάκυνθο, καθώς στα περισσότερα νησιά η ανακύκλωση παραμένει σε πολύ χαμηλά (ενίοτε ανύπαρκτα) επίπεδα, κομποστοποίηση δεν γίνεται σχεδόν πουθενά, ενώ υπάρχουν νησιά που δεν διαθέτουν καν τις στοιχειώδεις υποδομές, με θλιβερά αποτελέσματα.
      Σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (για το 2018), η ανακύκλωση στα περισσότερα νησιά είναι πολύ περιορισμένη. Με την εξαίρεση ορισμένων νησιών των Κυκλάδων και κάποιων μεμονωμένων νησιών, όπως οι Λειψοί ή η Σκιάθος, οι περισσότεροι νησιωτικοί δήμοι ανακτούν ελάχιστες για τον πληθυσμό και τον τουρισμό τους ποσότητες. Περισσότερα από 20 νησιά δεν έχουν καν ανακύκλωση, 19 νησιά στο Αιγαίο έχουν ακόμα χωματερές.
      https://s.kathimerini.gr/resources/2019-09/s29_0809anakyklosi-thumb-large.jpg
      Ο κ. Βαγγέλης Καπετάνιος διετέλεσε γενικός γραμματέας Διαχείρισης Αποβλήτων το 2014-2019. «Δυστυχώς, πλην ελαχίστων περιπτώσεων δημάρχων ή περιφερειαρχών, οι περισσότεροι δεν είχαν ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα. Και δεν το λέω αυτό από πολιτική σκοπιά, ανεξαρτήτως του χώρου από τον οποίο προέρχονται. Δεν υπήρχε μια ενιαία αντιμετώπιση. Οπου υπήρχε ένας σχεδιασμός, αυτός δεν βασιζόταν στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ούτε στα πρόστιμα που βλέπαμε να “έρχονται”. Στα νησιά βέβαια, λόγω της ιδιαιτερότητάς τους, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα», εξηγεί.
      Σχέδια στα χαρτιά
      Μετά την τροποποίηση του εθνικού σχεδιασμού και των περιφερειακών σχεδίων, στα τέλη του 2016, οι δήμοι ξεκίνησαν να εκπονούν τοπικά σχέδια διαχείρισης. Μόνο που οι περισσότεροι δεν τα εφάρμοσαν ποτέ. «Το κάθε νησί έχει τη δική του πραγματικότητα», λέει ο κ. Καπετάνιος. «Η εποχικότητα –στα περισσότερα ο πληθυσμός διπλασιάζεται ή τριπλασιάζεται το καλοκαίρι– και οι πιέσεις από τον τουρισμό περιορίζουν τις τεχνολογικές λύσεις που μπορούν να εφαρμοστούν. Δεν μπορεί σε ένα νησί 1.000 κατοίκων να γίνει ένα εργοστάσιο διαχείρισης, δεν υπάρχει οικονομία κλίμακας. Σε κάποια νησιά όπως η Υδρα και η Σαντορίνη, δεν υπάρχει διαθέσιμη γη είτε λόγω πολεοδομικών περιορισμών, ή εξαιτίας των πολύ υψηλών αξιών. Σε άλλα, όπως στη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο τα μεταναστευτικά ρεύματα έφεραν τα πάνω κάτω. Οι μνημονιακές υποχρεώσεις περιόρισαν τις δυνατότητες πρόσληψης προσωπικού ή ανανέωσης του εξοπλισμού. Αυτές ήταν οι αντικειμενικές δυσκολίες. Ομως το πρόβλημα είναι ότι και οι ίδιοι οι δήμαρχοι δεν δούλεψαν για να εφαρμόσουν τα τοπικά τους σχέδια. Οσο κι αν ακούγεται τετριμμένο, οι πόροι υπάρχουν, μέσω της Ε.Ε. Ομως οι Περιφέρειες καθυστερούσαν να βγάλουν τις προσκλήσεις (σ.σ. υποβολής προτάσεων χρηματοδότησης) και οι δήμοι δεν συμμετείχαν γιατί δεν είχαν ώριμα έργα. Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση».
      Μετά τέσσερα χρόνια σε αυτή τη θέση, ο κ. Καπετάνιος εκτιμά ότι ο διάδοχός του, Μανώλης Γραφάκος, πρέπει να εστιάσει στην ταχεία εφαρμογή των σχεδίων. «Να μη χάσει χρόνο με πολιτικές ισορροπίες, να πιέσει σκληρά τους δήμους και τις Περιφέρειες να εφαρμόσουν τον σχεδιασμό».
      Είναι όμως ο υφιστάμενος σχεδιασμός η λύση; Ο Αντώνης Μαυρόπουλος, πρόεδρος της Διεθνούς Ενωσης Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ISWA) έχει αντίθετη άποψη. «Τα νησιά μας έχουν ιδιαιτερότητες: είναι πολλά και έχουν μια απίστευτη εποχικότητα. Λύσεις υψηλής ποιότητας με τόσο μεγάλη ελαστικότητα, όσο να εξυπηρετούν ένα ελάχιστο τονάζ τον χειμώνα και ένα τεράστιο το καλοκαίρι, δεν υπάρχουν. Επομένως αυτό γεννά ένα θέμα βιωσιμότητας για όποια λύση. Υπάρχουν όμως και άλλα προβλήματα. Η έλλειψη χώρου κάνει την εξεύρεση λύσης δύσκολη – σε μερικά νησιά όπως η Φολέγανδρος δεν έχουν καν χώμα για να σκεπάζουν τα σκουπίδια. Ενώ η επικοινωνία με την ηπειρωτική Ελλάδα είναι τον χειμώνα προβληματική. Ολο αυτό, σε συνδυασμό με την άναρχη τουριστική ανάπτυξη, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που κατά τη γνώμη μου δεν αντιμετωπίζεται με νέους ΧΥΤΑ».
      Πρόταση
      Ο κ. Μαυρόπουλος εκτιμά ότι πρέπει να δοκιμαστεί ένα νέο μοντέλο. «Πιστεύω ότι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα κάθε δήμος μόνος του, ιδιαίτερα τα μικρά νησιά που είναι το “στολίδι” της χώρας μας. Θα πρέπει να υπάρξει ένα νέο σχέδιο, με τρία χαρακτηριστικά: Πρώτον, η ανακύκλωση του οργανικού να γίνεται επιτόπου, με διαλογή στην πηγή και υποχρεωτική συμμετοχή ξενοδοχείων και εστιατορίων. Αλλωστε τα περισσότερα νησιά έχουν ανάγκη το κομπόστ ως εδαφοβελτιωτικό. Δεύτερον, να αναλάβει η τουριστική βιομηχανία ενεργό ρόλο στη διαλογή και ανακύκλωση όλων των συσκευασιών. Και τρίτον, τόσο τα ανακυκλώσιμα όσο και το υπόλειμμα να οδηγούνται στην ηπειρωτική Ελλάδα για διαχείριση, με βάση ένα αποκεντρωμένο σχέδιο μεταφοράς. Το μόνο που θα πρέπει να δημιουργηθεί στα νησιά είναι κλειστοί σταθμοί μεταφόρτωσης, που να επαρκούν για 10-15 ημέρες. Αν χρειαστεί, να επιδοτηθεί η χρήση ειδικών πλοίων για τη μεταφορά. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μια λύση με οικονομία κλίμακας, η οποία εφαρμόζεται ήδη στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, στο Κάπρι της Ιταλίας κρατούν μόνο το οργανικό, τα υπόλοιπα στέλνονται στη Νάπολη. Δεν διανοείται κανείς να “σπαταλήσει” χώρο σε αυτό το νησί. Προϋπόθεση είναι βέβαια να δημιουργηθεί μια κεντρική υπηρεσία παρακολούθησης για τα μικρά νησιά, καθώς δεν έχουν προσωπικό και να αποφασιστεί ποια (μεγαλύτερα) νησιά θα εξυπηρετήσουν τα γειτονικά τους. Το σύστημα, όπως είναι σήμερα, δεν μπορεί να λειτουργήσει».
      Το «θαύμα» των Λειψών
      Το παράδειγμα των Λειψών είναι σίγουρα το πιο εντυπωσιακό. Από το 2010 το μικρό αυτό νησί έχει ξεκινήσει ένα «ευρωπαϊκού τύπου» πρόγραμμα συστηματικής ανακύκλωσης, που έχει φέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα. «Η επιτυχία μας βασίζεται στη διαλογή στην πηγή», λέει ο επανεκλεγείς δήμαρχος Φώτης Μάγγος. «Ο δήμος δίνει στους πολίτες σακούλες τεσσάρων χρωμάτων, μία για κάθε υλικό συσκευασίας: πράσινη για το πλαστικό, κόκκινη για τα μέταλλα, γαλάζια για το γυαλί και κίτρινη για το χαρτί. Μια συγκεκριμένη ημέρα οι πολίτες βγάζουν στον δρόμο ή στον κάδο τους τα ανακυκλώσιμα χωρισμένα ήδη από το σπίτι σε σακούλες και τα συλλέγουμε.
      Στον χώρο του δημοτικού Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) γίνεται περαιτέρω διαλογή σε 13 ρεύματα, τα ανακυκλώσιμα δεματοποιούνται και στέλνονται στην Αθήνα, απευθείας σε αγοραστή ανακυκλώσιμων υλικών. Αυτό μας αποδίδει 22.000 ευρώ/έτος, το οποίο καλύπτει το ένα τρίτο του κόστους της καθαριότητας (υπηρεσία αποκομιδής), την οποία έχουμε αναθέσει σε ιδιώτη. Το καλοκαίρι μαζεύουμε τα ανακυκλώσιμα τρεις φορές την εβδομάδα και τα σύμμεικτα κάθε ημέρα, τον χειμώνα πιο αραιά». Ποιο είναι το αποτέλεσμα; «Ο ΧΥΤΑ μας είχε ζωή 30 ετών. Εχουν περάσει τα 20 χρόνια και δεν έχει γεμίσει ούτε το ένα τέταρτο. Αρα δεν θα χρειαστούμε ένα τόσο μεγάλο έργο για τα επόμενα 20 χρόνια», λέει ο κ. Μάγγος. «Ο κόσμος έχει πλέον συνηθίσει, δεν υπάρχει περίπτωση να πετάξει κανείς ανακατεμένα σκουπίδια στην ανακύκλωση γιατί είναι εύκολο... να βρούμε ποιος έκανε το λάθος. Και αναζητούμε τρόπο να γίνουμε ακόμα καλύτεροι».
    • By Engineer
      Σε κεντρική πολιτική της νέας ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας αναδεικνύεται η διείσδυση των ΑΠΕ στο ενεργειακό μίγμα της χώρας.
      Σύμφωνα με πληροφορίες του energypress, το υπουργείο ήδη κινείται προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης του Εθνικού Σχεδίου για την Ενέργεια και το Κλίμα, μετά τις τελευταίες παρατηρήσεις της Κομισιόν πως οι στόχοι του για τη διείσδυση των ΑΠΕ δεν είναι ιδιαίτερα φιλόδοξοι. Υπενθυμίζεται ότι το σχέδιο του κειμένου έθετε μεταξύ άλλων για το 2030 ως στόχο το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας να είναι στο 32% της συνολικής ενεργειακής κατανάλωσης.
      Πηγές θέλουν, ότι κινούνται οι διαδικασίες για τη συγκρότηση της ομάδας εργασίας – αναμένεται τον Οκτώβριο – ώστε στο τέλος του χρόνου να έχει επικαιροποιηθεί το κείμενο και να αποτελέσει πια τον τελικό μπούσουλα στη νέα μεταλιγνιτική εποχή.
      Πως θα επιτευχθεί όμως, αυτός ο στόχος;
      Σύμφωνα με πληροφορίες η αύξηση της συμμετοχής των ΑΠΕ θα διευκολυνθεί από την ταχύτερη απόσυρση λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ. Όπως έγραψε χθες το energypress, ήδη έχουν ανοίξει οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο ΥΠΕΝ και την Κομισιόν για την επίσπευση της μεταβατικής περιόδου μέχρι το κλείσιμο σταθμών.
      Ήδη η νέα διοίκηση της δημόσιας εταιρίας προχωρά σε ανάθεση μελέτης κόστους – οφέλους ως προς τη λειτουργία λιγνιτικών μονάδων προκειμένου να αποφασίσει για το ποιες τελικά θα αποσύρει.
      Έτσι, οι ΑΠΕ κερδίζουν έδαφος στην παραγωγή ηλεκτρισμού, ενώ ταυτόχρονα προς αυτήν την κατεύθυνση συμβάλλει και η ανάληψη μίας ακόμη δράσης του υπουργείου ΠΕΝ στο συγκεκριμένο χώρο. Πηγές του energypress, θέλουν να έχει συσταθεί ομάδα εργασίας η οποία θα μελετήσει και θα προχωρήσει άμεσα σε μέτρα μείωσης και απλοποίησης της αδειοδοτικής διαδικασίας των ΑΠΕ. Ο μέσος χρόνος, σήμερα, ανέρχεται στα επτά χρόνια, και ο στόχος που έχει θέσει το υπουργείο είναι να πέσει στον αντίστοιχο ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι τα δύο χρόνια αδειοδοτικής διαδικασίας.
      Η ταχύτερη διείσδυση των ΑΠΕ θα επιτευχθεί επίσης, σημειώνουν οι ίδιοι παράγοντες, και με την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ, καθώς η είσοδος επενδυτή θα δώσει ώθηση στο επενδυτικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό του δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Η κατάσταση και οι υποδομές των δικτύων αποτελούν ένα από τα σημαντικά εμπόδια για τους παραγωγούς προκειμένου να προχωρήσουν σε επενδύσεις. 

      View full είδηση
    • By Engineer
      Σε κεντρική πολιτική της νέας ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας αναδεικνύεται η διείσδυση των ΑΠΕ στο ενεργειακό μίγμα της χώρας.
      Σύμφωνα με πληροφορίες του energypress, το υπουργείο ήδη κινείται προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης του Εθνικού Σχεδίου για την Ενέργεια και το Κλίμα, μετά τις τελευταίες παρατηρήσεις της Κομισιόν πως οι στόχοι του για τη διείσδυση των ΑΠΕ δεν είναι ιδιαίτερα φιλόδοξοι. Υπενθυμίζεται ότι το σχέδιο του κειμένου έθετε μεταξύ άλλων για το 2030 ως στόχο το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας να είναι στο 32% της συνολικής ενεργειακής κατανάλωσης.
      Πηγές θέλουν, ότι κινούνται οι διαδικασίες για τη συγκρότηση της ομάδας εργασίας – αναμένεται τον Οκτώβριο – ώστε στο τέλος του χρόνου να έχει επικαιροποιηθεί το κείμενο και να αποτελέσει πια τον τελικό μπούσουλα στη νέα μεταλιγνιτική εποχή.
      Πως θα επιτευχθεί όμως, αυτός ο στόχος;
      Σύμφωνα με πληροφορίες η αύξηση της συμμετοχής των ΑΠΕ θα διευκολυνθεί από την ταχύτερη απόσυρση λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ. Όπως έγραψε χθες το energypress, ήδη έχουν ανοίξει οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο ΥΠΕΝ και την Κομισιόν για την επίσπευση της μεταβατικής περιόδου μέχρι το κλείσιμο σταθμών.
      Ήδη η νέα διοίκηση της δημόσιας εταιρίας προχωρά σε ανάθεση μελέτης κόστους – οφέλους ως προς τη λειτουργία λιγνιτικών μονάδων προκειμένου να αποφασίσει για το ποιες τελικά θα αποσύρει.
      Έτσι, οι ΑΠΕ κερδίζουν έδαφος στην παραγωγή ηλεκτρισμού, ενώ ταυτόχρονα προς αυτήν την κατεύθυνση συμβάλλει και η ανάληψη μίας ακόμη δράσης του υπουργείου ΠΕΝ στο συγκεκριμένο χώρο. Πηγές του energypress, θέλουν να έχει συσταθεί ομάδα εργασίας η οποία θα μελετήσει και θα προχωρήσει άμεσα σε μέτρα μείωσης και απλοποίησης της αδειοδοτικής διαδικασίας των ΑΠΕ. Ο μέσος χρόνος, σήμερα, ανέρχεται στα επτά χρόνια, και ο στόχος που έχει θέσει το υπουργείο είναι να πέσει στον αντίστοιχο ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι τα δύο χρόνια αδειοδοτικής διαδικασίας.
      Η ταχύτερη διείσδυση των ΑΠΕ θα επιτευχθεί επίσης, σημειώνουν οι ίδιοι παράγοντες, και με την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ, καθώς η είσοδος επενδυτή θα δώσει ώθηση στο επενδυτικό πρόγραμμα για τον εκσυγχρονισμό του δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Η κατάσταση και οι υποδομές των δικτύων αποτελούν ένα από τα σημαντικά εμπόδια για τους παραγωγούς προκειμένου να προχωρήσουν σε επενδύσεις. 
    • By Engineer
      Τον δρόμο για ένα νέο «κύμα» επενδύσεων στις ΑΠΕ, ύψους άνω του 1,6 δισ. ευρώ, ανοίγουν οι αιτήσεις χορήγησης αδειών παραγωγής για καινούργια έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που κατατέθηκαν στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) στον τελευταίο κύκλο υποβολής (Ιούνιος 2019). Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με πληροφορίες από παράγοντες του κλάδου, οι αιτήσεις ξεπέρασαν τις 200 για νέους σταθμούς συνολικής ισχύος άνω των 2 GW (γιγαβάτ). 
      Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι αιτήσεις αφορούν τη συντριπτική πλειονότητα νέα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, με τη σχετική λίστα να συμπληρώνεται από έναν περιορισμένο αριθμό μικρών υδροηλεκτρικών μονάδων. Ωστόσο, το πιο σημαντικό είναι πως έρχονται να παγιώσουν την εκτίμηση ότι η εγχώρια αγορά ΑΠΕ έχει καταστεί εξαιρετικά ελκυστική στους υποψήφιους επενδυτές, αφού και στους κύκλους Μαρτίου 2019 και Δεκεμβρίου 2018, που προηγήθηκαν, καταγράφηκε επίσης υψηλό ενδιαφέρον για την αδειοδότηση νέων έργων. 
      Στα 8 GW
      Ως συνέπεια, μόνο στους τρεις τελευταίους κύκλους υποβολής αιτήσεων κατατέθηκαν στη ΡΑΕ αιτήματα για νέους σταθμούς ΑΠΕ συνολικής ισχύος κοντά στα 8 GW. Ένα νούμερο εξαιρετικά μεγάλο, αν ληφθεί υπόψη πως με βάση το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ), στο πλαίσιο αύξησης του μεριδίου των ΑΠΕ στο 55% στην ηλεκτροπαραγωγή έως το 2030, στο τέλος της επόμενης δεκαετίας θα πρέπει η εγκατεστημένη ισχύς ανανεώσιμων πηγών ενέργειας να αυξηθεί κατά 9,1 GW. 
      Την ισχυρή δυναμική που έχει αποκτήσει η εγχώρια αγορά των ανανεώσιμων πηγών «αποτύπωσε» με τα στοιχεία που παρέθεσε ο δρ Διονύσης Παπαχρήστου, συντονιστής της Ομάδας Διαγωνιστικών Διαδικασιών ΑΠΕ και διευθυντής του γραφείου Τύπου και δημοσίων σχέσεων της ΡΑΕ, στην παρουσίασή του στην ημερίδα που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το Ελληνογερμανικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο. Όπως είχε αναφέρει το στέλεχος της ΡΑΕ, στον κύκλο του Δεκεμβρίου 2018 υποβλήθηκαν 260 αιτήσεις, ζητώντας 2,927 GW, και στον κύκλο του Μαρτίου 2019 κατατέθηκαν 273 αιτήματα, για συνολική ισχύ 2,757 GW.
      Σύμφωνα με τους παράγοντες της αγοράς, ο τελευταίος κύκλος έρχεται επίσης να ενισχύσει την εκτίμηση ότι το ενδιαφέρον για επενδύσεις σε έργα ΑΠΕ στην Ελλάδα από ξένες επιχειρήσεις του κλάδου, αλλά και fund, θα πρέπει να θεωρείται πλέον παγιωμένη τάση. Κι αυτό γιατί και αυτή τη φορά στους υποψήφιους επενδυτές δίνουν το «παρών» πολυεθνικές και επενδυτικά κεφάλαια από το εξωτερικό, που σχεδιάζουν να δημιουργήσουν από το μηδέν ένα μέρος του χαρτοφυλακίου τους, πέρα από το να εξαγοράσουν έργα άλλων εταιρειών τα οποία βρίσκονται σε διάφορα στάδια ανάπτυξης.  

      View full είδηση
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.