Αναζήτηση στην κοινότητα

Mε ιδιαίτερη λαμπρότητα και σε κλίμα συγκίνησης, αντάξια της ιστορικής πορείας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και της πολυδιάστατης προσωπικότητας του τιμώμενου, πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό κτίριο Αβέρωφ η τιμητική εκδήλωση για τη πολυετή προσφορά στην επιστήμη, την κοινωνία και την παιδεία, του Ομότιμου Καθηγητή της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Ε.Μ.Π., Θεοδόση Τάσιου. Λαμβάνοντας το λόγο, ο Θεοδόσης Τάσιος αναφέρθηκε στη θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στην επιστήμη και την τεχνολογία ως διάκριση ρόλων, ευθυνών και κριτηρίων. Τόνισε ότι η επιστήμη αποσκοπεί πρωτίστως στην κατανόηση της πραγματικότητας, ενώ η τεχνολογία γεννιέται από την ανάγκη του ανθρώπου να παρέμβει σε αυτήν και να δώσει λύσεις σε συγκεκριμένες ανάγκες. Υπογράμμισε ότι, σε αντίθεση με την επιστημονική γνώση που κρίνεται με βάση την αλήθεια, η τεχνολογία οφείλει να αξιολογείται μέσα από ένα σύνθετο πλέγμα ελέγχων που αφορά τη λειτουργικότητα, την ασφάλεια, το κόστος, τον χρόνο, καθώς και τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Μέσα από αυτή τη διάκριση, επεσήμανε ότι η τεχνική πράξη δεν μπορεί να είναι αξιακά ουδέτερη, αλλά προϋποθέτει κρίση, μέτρο και ευθύνη — στοιχεία που διαχρονικά χαρακτήρισαν τόσο το επιστημονικό του έργο όσο και τη δημόσια παρουσία του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η ομιλία του αναλυτικά: Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, η σημερινή παρουσία-σας περιποιεί τιμήν μεγάλην στην Πολυτεχνική-μας Κοινότητα, προκάλεσε όμως και ένα μικρό δίλημμα στην επιλογή του αντικειμένου το οποίο η ταπεινότης-μου θα εξέθετε συντόμως ενώπιόν σας. Σκεφθήκαμε πάντως εντέλει με τον Πρύτανή-μου ότι θα βλέπατε με επιείκεια την πρόθεσή-μας να «παινέψομε το σπίτι μας», αναλύοντας τον πολυδιάστατο χαρακτήρα της Τεχνολογίας, έναντι της ρωμαλέας, αλλά μάλλον μονοδιάστατης Επιστήμης. 1. Η Επιστήμη, ως γνωστόν, ικανοποιεί την υπαρξιακή ανάγκη του Ανθρώπου για Γνώση – η δόμηση του Εγώ, όπως λένε, γίνεται καί με τις άπειρες σχέσεις-μου με τον γύρω Κόσμον. Για να αυτοσυνειδητοποιηθώ έχω ανάγκη να κατανοήσω τον κόσμο. Η Τεχνολογία αντιθέτως, δέν γεννιέται απευθείας απο μια ατομική παρόρμηση, όπως στην περίπτωση της Επιστήμης. Γεννιέται τη στιγμή όπου ποικίλες Ανάγκες των Ανθρώπων δέν μπορούν να ικανοποιηθούν με φυσικά μέσα. Οπότε προς τούτο χρειάζεται να ε φ ε υ ρ ε θ ο ύ ν μέσα τεχνητά. Αυτή είναι η πρώτη ριζική διαφορά Τεχνολογίας και Επιστήμης. 2. Η δεύτερη, έγκειται στο γεγονός οτι τα «τεχνητά» αυτά μέσα συνιστούν εντελώς νέα δημιουργήματα – δέν προϋπήρχαν για να αποκαλυφθούν (όπως έγινε με τις φυσικές πραγματικότητες, τις οποίες φέρνει στο φώς η Επιστήμη). Είναι όντως νέα υλικά δημιουργήματα του Ανθρώπου ! Ο μεγάλος βιολόγος Θεοδόσιος Dobzhansky (βραβείο Επιστήμης του Προέδρου των ΗΠΑ), έλεγε καθ’ υπερβολήν ότι τώρα είμαστε «συνεργοί του Θεού, συνεχίζοντας τη Δημιουργία». 3. Η τρίτη διαφορά Τεχνολογίας και Επιστήμης αφορά τη διαδικασία ε λ έ γ χ ο υ του προϊόντος των : Καταρχήν, στη φάση της «σύλληψης» του στόχου των, καί η Επιστήμη καί η Τεχνολογία θα χρησιμοποιήσουν υφιστάμενες γνώσεις και θα περάσουν στη διαδικασία της λεγόμενης δημιουργικής καινοτομικής έμπνευσης. Εδώ, δέν υπάρχουν διαφορές διανοητικών διαδικασιών Τεχνολογίας / Επιστήμης – όπως άλλωστε ούτε και στην περίπτωση της καλλιτεχνικής καινοτομίας. Τα ίδια είναι. Μόλις όμως έχει συλληφθεί μια πρώτη προσωρινή λύση (ένα πρώτο «προϊόν»), οφείλει βέβαια ν’ ακολουθήσει ο έλεγχός του. Οπότε, στην μέν περίπτωση της Επιστήμης, ο μόνος έλεγχος που απαιτείται είναι έναντι της Αληθείας : Άραγε, το προϊόν της έρευνας περιγράφει την Πραγματικότητα; «Ναί» ή «Όχι»; Αντιθέτως, στην περίπτωση της Τεχνολογίας, απαιτούνται π ο λ λ α π λ ο ί έλεγχοι των ακόλουθων «επιτελεστικοτήτων» (performances), δηλαδή των απαιτουμένων ιδιοτήτων του προϊόντος. – Ασφάλεια (του προϊόντος καί του Χρήστη) – να μή μας σπάσει το όργανο στα χέρια. – Λειτουργικότητα (για τον σκοπό που εφευρέθηκε) – πρέπει το τρυπάνι ν’ ανοίγει ίσιες τρύπες ⸱ να μή στραβώνει. – Οικονομία (σε χρήμα και σε χρόνο) – αλλιώτικα, δέν θα μπορέσουμε να ικανοποιήσουμε την εν θέματι ανθρώπινη ανάγκη μ’ ένα απαγορευτικώς πανάκριβο προϊόν. – Ανθεκτικότητα εν χρόνω (διάρκεια ζωής του προϊόντος) – τί να το κάνεις ένα βραχύβιο αγαθό – Περιβαλλοντικές συνέπειες : Καλή είναι η τζιπάρα, αλλά νιώθω ντροπή που βρωμίζω το σύμπαν. – Αισθητική (Γερή είναι αυτή η γέφυρα – αλλά γιατί να είναι τόσο άσχημη;). Έχομε λοιπόν εδώ άλλη μια καίρια διαφορά ανάμεσα στην οιονεί-μονοδιάστατη Επιστήμη (έλεγχος αληθείας μόνον), και στην 6-διάστατη θα λέγαμε Τεχνολογία… 4. Σημειώνεται όμως επί πλέον, ότι πολλές απ’ αυτές τις επιτελεστικότητες (τις συναπαιτούμενες ιδιότητες του προϊόντος) είναι α ν τ ι φ α τ ι κ έ ς μεταξύ τους : – Το πολύ φθηνό λ.χ., μπορεί να υπονομεύει όλες τις άλλες επιτελεστικότητες. («Φτηνιάρικο και άχρηστο», που λέμε). – Μια υπερβολικά μεγάλη απαιτουμένη ασφάλεια, πιθανότατα θα μειώνει καί τη λειτουργικότητα καί την ομορφιά του προϊόντος (πόσο δυσκίνητο, αντιοικονομικό και χοντρομπαλάδικο θα ήταν ένα αυτοκίνητο άτρωτο στις συγκρούσεις – ένα τανκς, δηλαδή). – Ενώ μια πανέμορφη, ανάλαφρη λύση, μπορεί να συνεπάγεται ένα ευάλωτο στον χρόνο προϊόν (σάν τα λεπτούτσικα υποστυλώματα ορισμένων πανέμορφων κτιρίων ξενοδοχείων, που διαβρώθηκαν ανεπανόρθωτα και πάν’ για κατεδάφιση). Εδώ πλέον, κορυφώνεται η ισχυρή διαφοροποίηση της Τεχνολογίας απ’ την Επιστήμη. Διότι οι ιδιότητες αυτές δέν υπόκεινται σε αλληλοδιαπραγμάτευση : λ.χ. «πόσο φθηνά θα πουλήσεις την ίδια-σου την ασφάλεια;» ή μπορείς άραγε να πείς «ας μή δουλεύει καλά – φτάνει νά ’ναι ώμορφο» ή πόσοι θα πούν «τί με νοιάζουνε τα εγγόνια – ας έχω εγώ σήμερα φτηνή αντιπεριβαλλοντική Τεχνολογία». Γίνεται προφανές οτι έχομε να κάνομε με προτεραιότητες ηθικών Αξιών, οι οποίες ανέκυψαν εκεί που δέν το περίμενες, μέσα στον πιό πρακτικό χώρο της Τεχνολογίας ! Ο Τεχνικός, για να ολοκληρώσει τον Σχεδιασμό του προϊόντος, είναι υποχρεωμένος τώρα να κάνει μια β ε λ τ ι σ τ ο π ο ί η σ η ανάμεσα σ’ αυτές τις αντιθετικές Αξίες – μια διεργασία που είναι παντελώς εξωεπιστημονική – αλλ’ εντός του τεχνικού ενεργήματος. Αυτή δέ η φάση είναι εκείνη που γεννά και τις κοινωνικές ευθύνες του Μηχανικού. Σημειώνομε πάντως ότι κατά τον ένα και μοναδικό έλεγχο που ασκεί ο επιστημονικός λογισμός (τον έλεγχο της Αλήθειας, της γνώσης), δέν γεννάται κανένας ανάλογος προβληματισμός. Βεβαίως και ακούγεται συχνά ο ψόγος περί «της κοινωνικής ευθύνης της επιστημονικής καινοτομίας» – αλλά είναι εδώ προφανής η ελαφρά σύγχυση εννοιών : Φαντάζονται μάλλον μια μελλοντική και ενδεχόμενη χρήση αυτής της γνώσης σε ένα τεχνολογικό προϊόν. Αλλά αυτό λέμε κι εμείς – κάθε πράμα στον αρμόδιο καιρό του. Δέν θα καταγγείλουμε τώρα τη Maria Curie για τη βόμβα της Χιροσίμα… 5. Δέν θα περιλάβομε πάντως στις ανομοιότητες Τεχνολογίας και Επιστήμης φαινόμενα σχετικά με τη φάση της Π α ρ α γ ω γ ή ς του προϊόντος : Κεφάλαιο, ανθρώπινη εργασία, πρώτες ύλες και διάθεση εκπομπών ή καταλοίπων, απαιτούνται (σε μικρότερη έστω κλίμακα) καί στην περίπτωση της επιστημονικής έρευνας. Ωστόσο, στην περίπτωση της τεχνικής παραγωγής, γεννώνται συχνά πολύ μεγάλης έκτασης εργασιακά και περιβαλλοντικά προβλήματα, τελείως άγνωστα στην περίπτωση των επιστημονικών δραστηριοτήτων. Καί αυτά τα κοινωνικά φαινόμενα μεγάλης κλίμακας, θα μπορούσαν να ενταχθούν στις διαφορές μεταξύ τεχνολογικού και επιστημονικού ενεργήματος. 6. Θα τελειώσουμε με δύο σχόλια σχετικά με τις γνώσεις που απαιτούνται για την τεχνική σύλληψη και τους ελέγχους αυτής της σύλληψης. α) Σημειώνουμε ότι η αρχική σύλληψη του τεχνικού προϊόντος μπορεί να γίνει ακόμη και με μίμηση κάποιου ανάλογου στοιχείου της Φύσης, ή μπορεί να στηριχθεί σε διαθέσιμες εμπειρικές ή παλαιότερες επιστημονικές γνώσεις. Όταν όμως αυτές οι πηγές «γνώσεων» (ως συνήθως) δέν εξαρκούν για την ευόδωση της αναζητούμενης σύλληψης (ή του ελέγχου της), τότε ο Τεχνικός (ο ίδιος ή με συνεργάτες) διεξάγει επιστημονική έρευνα. Υπενθυμίζεται πάντως, ότι αυτή η συνηθέστατη πλέον χρήση των επιστημονικών γνώσεων στον σχεδιασμό (και στην παραγωγή, αργότερα), δέν δικαιολογεί βέβαια τη χονδροειδή ανακρίβεια «Τεχνολογία είναι εφαρμοσμένη επιστήμη» – είδαμε το τεράστιο εύρος και τις διαφορές του τεχνικού ενεργήματος. Απ’ την άλλη μεριά βέβαια, η σύγχρονη Τεχνολογία δέν θα πήγαινε πολύ μακρυά χωρίς τον μεγάλο στυλοβάτη της που είναι η Επιστήμη. β) Μια τελευταία παρατήρηση αφορά μιαν άλλη ιδιοτυπία της χρήσης των γνώσεων στην Τεχνολογία. Την έχομε ονομάσει «αρχή της οικονομικής μερικότητας» : Κατά την αναζήτηση των καταλλήλων γνώσεων για τεχνική χρήση, ΔΕΝ στοχεύομε σε καθολικού κύρους λύσεις για όλα τα υλικά, για όλο το εύρος τιμών της μελετώμενης δράσης, ούτε με απόλυτη ακρίβεια. Κάτι τέτοιο θα ήταν δαπανηρό, χρονοβόρο, ίσως δέ και ανέφικτο για τα τωρινά δεδομένα. Αντιθέτως, στην Τεχνολογία, αρκούμαστε σε μια λύση μόνον για το υπόψιν υλικό και για τις υπόψιν τιμές δράσεων, πάντως δέ με «νόμιμο» σφάλμα απλώς μικρότερο εκείνου που είναι αποδεκτό για την υπόψιν πρακτική εφαρμογή. Η ακολουθούμενη ερευνητική μέθοδος θα είναι ακραιφνώς επιστημονική – μόνον ο βαθμός της επιζητούμενης ακριβείας θα ορίζεται κάθε φορά ε κ π ρ ο θ έ σ ε ω ς. Και δέν είναι ακριβής η άποψη οτι η Τεχνολογία «βολεύεται με προσεγγίσεις». Βουλεύεται μόνον, και διαβουλεύεται με την Οικονομία – αφού ο σκοπός της είναι πολύ ευρύτερος : Είναι η εξυπηρέτηση ανθρωπίνων Αναγκών, πολύ πιό εκτεταμένων απ’ το Ειδέναι καθεαυτό – περιλαμβανομένης ιδίως καί της Οικονομίας. 7. Εκεί όμως όπου η Επιστήμη θα επανέλθει πλησίστια στο τεχνολογικό ενέργημα, θα είναι η θεωρία πραγμάτωσης της «βελτιστοποίησης των επιτελεστικοτήτων» κατά τον Σχεδιασμό – για το πώς, δηλαδή, θα εκλογικεύσομε την διαδικασία σύγκρισης Αξιών, μέσω συντελεστών βαρύτητας υπαγορευομένων απ’ το κοινωνικό σύνολο. Αλλ’ η έκθεση αυτής της θεωρίας δέν θα είχε θέση στην αποψινή παρουσίαση σκέψεων ενώπιόν σας, Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Σας ευχαριστούμε. View full είδηση

Η παρούσα συνέντευξη με τον καθηγητή Θεοδόση Τάσιο, πραγματοποιήθηκε στις 15 Απριλίου 2025 από την καθηγήτρια Ελισάβετ Βιντζηλαίου, στο πλαίσιο της σειράς «Αντισεισμικές Συναντήσεις» που υλοποιείται από το ΕΤΑΜ. Επιστημονική Επιμέλεια – Δ.Σ. ΕΤΑΜ. Το Ελληνικό Τμήμα Αντισεισμικής Μηχανικής Μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Αντισεισμικής Μηχανικής (International Association for Earthquake Engineering – I.A.E.E.) που εδρεύει στο Τόκιο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αντισεισμικής Μηχανικής (European Association for Earthquake Engineering – E.A.E.E.), που εδρεύει στην πόλη του εκάστοτε Γενικού Γραμματέα της Ενώσεως. Έτος Ίδρυσης 2002 View full είδηση

Μια συνέντευξη της εκπομπής "Αστικό Τοπίο" με τον ακαδημαϊκό, πολιτικό μηχανικό, αρθρογράφο και συγγραφέα Θεοδόση Τάσιο: View full είδηση

Επαναπαυόμαστε, γιατί θεωρούμε ότι έχουμε καλύτερες κατασκευές από την Τουρκία. Όσο κι αν αυτό αντικειμενικά ισχύει, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε μια «γειτονιά» με υψηλή σεισμικότητα. Οι καταστροφές στην Τουρκία και στη Συρία πρέπει να αποτελέσουν το έναυσμα για μια «επανεκκίνηση» της αντισεισμικής πολιτικής στη χώρα μας, η οποία έχει με τα χρόνια ατονήσει. Αυτά σημειώνει ο ακαδημαϊκός, πολιτικός μηχανικός, αρθρογράφος και συγγραφέας Θεοδόσης Τάσιος στην «Κ», δηλώνοντας συντετριμμένος από τις εικόνες της καταστροφής. Κανένας αντισεισμικός κανονισμός δεν θα μπορούσε να αντέξει το θηριώδες μέγεθος αυτού του σεισμού, επισημαίνει και ζητεί να αυξηθεί άμεσα η βοήθεια από την Ελλάδα προς την Τουρκία. «Ο σεισμός χτυπάει τον φτωχό», αναφέρει. – Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που σας έρχονται στο μυαλό από τις εικόνες της καταστροφής; – Παρόλο που ασχολούμαι με το πρόβλημα σε διεθνή κλίμακα επί 50 χρόνια ως μηχανικός και ως εμπειρογνώμων της UNESCO –και ως εκ τούτου θα έπρεπε να είμαι πιο αποστασιοποιημένος– νιώθω συντετριμμένος. Αυτά τα μεγέθη σεισμών σε πυκνοκατοικημένες περιοχές είναι πάρα πολύ σπάνια, όμως ο αριθμός των θυμάτων και η έκταση των οικονομικών συνεπειών είναι τεράστια. – Τι έφταιξε, εκτός από το μέγεθος του σεισμού; – Συχνά λέμε ότι ο δομικός πολιτισμός στην Τουρκία είναι χαμηλότερης στάθμης από ό,τι ο δικός μας. Αυτό γενικά ισχύει, παρότι έχει βελτιωθεί, γιατί οι κοινωνικές συνθήκες στην Τουρκία είναι πολύ διαφορετικές. Κάποτε, τη δεκαετία του ’80, το ποσοστό της αυθαίρετης δόμησης έφθανε το 50% – και δεν μιλάμε για δύο καμαρούλες αλλά για πολυώροφα κτίρια. Υπήρχε μάλιστα τεχνικός όρος στην Τουρκία, τα έλεγαν «τα χτισίματα της νύχτας». Ομως είναι εύκολο να αποδίδουμε την καταστροφή μόνο σε αυτό. Ηταν τόσο θηριώδες το μέγεθος του σεισμού, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με τις καλύτερες κατασκευές ή τον καλύτερο κανονισμό. Η μεγαλύτερη ιδιοτυπία του ήταν η μακρότατη διάρκεια των ισχυρών ταλαντώσεων (γύρω στα 60 δευτερόλεπτα). Τούτο συνεπάγεται ένα πολύ μεγάλο πλήθος ανακυκλίσεων φόρτισης, πάνω σε δομικά στοιχεία ήδη τραυματισμένα από την πρώτη ισχυρή δόνηση. Με συνέπεια την ταχύτατη μείωση της απομένουσας αντοχής των κτιρίων, ενώ, κατά το πνεύμα των κανονισμών, η απαιτούμενη αντοχή νοείται μετά από τρεις μόνον πλήρεις ανακυκλίσεις. – Και πόσο μάλλον στη Συρία, που βγαίνει από έναν πόλεμο. Ο σεισμός χτυπάει τον φτωχό. Οι πλουσιότεροι μένουν σε περισσότερο φροντισμένα κτίρια, σε καλύτερες κατασκευές. Οι φτωχοί σε κτίρια με χαμηλής ποιότητας μελέτη και κατασκευή, τα οποία δεν συντηρούνται. – Εκεί είναι δυσκολότερα τα πράγματα γιατί δεν διαθέτουν ούτε την οργάνωση ούτε την οικονομική δύναμη που έχουν οι Τούρκοι. Ούτε βέβαια τη σημαντική επιστημονική γνώση και οργάνωση που έχουν για την αντιμετώπιση των σεισμικών φαινομένων. – Ποιες βλάβες σε ένα κτίριο οδηγούν στην κατάρρευσή του; – Αυτά που είδα στην τηλεόραση από την Τουρκία ήταν αυτά που ονομάζουμε «τυπικά»: καταστρέφεται το ισόγειο και στη συνέχεια όλο το υπόλοιπο κτίριο γέρνει και πέφτει ατόφιο. Το ίδιο έγινε και στα Σκόπια προ ετών, καταστράφηκαν από τα ισόγειά τους. Σαν να έχεις ένα κουτί επάνω σε ξύλινα ποδαράκια. – Έχει ο σεισμός ταξικά χαρακτηριστικά; – Ο σεισμός χτυπάει τον φτωχό. Οι πλουσιότεροι μένουν σε περισσότερο φροντισμένα κτίρια, σε καλύτερες κατασκευές. Οι φτωχοί σε κτίρια με χαμηλής ποιότητας μελέτη και κατασκευή, τα οποία δεν συντηρούνται. Αυτό ισχύει παντού. Και στην Αθήνα, πάρα πολλές πολυκατοικίες σε κεντρικές περιοχές έχουν μεγάλη διάβρωση των οπλισμών στα υπόγεια, λόγω της υγρασίας. Οι φθορές αυτές μειώνουν κι άλλο την αντισεισμική τους ικανότητα, η οποία δεν ελέγχεται από πουθενά, ούτε από την Πολιτεία αλλά ούτε και από τους πολίτες. Είναι σαν να αγοράζαμε ένα αυτοκίνητο και να το χρησιμοποιούσαμε για 30 χρόνια χωρίς να το πηγαίνουμε στο συνεργείο. Η αντίληψή μας για τα κτίρια ως τεχνικό αγαθό είναι προκλητική. – Πολλοί συνάδελφοί σας πάντως θεωρούν ότι αν συμβεί ένας μεγάλος σεισμός κοντά σε ένα σημαντικό αστικό κέντρο της Τουρκίας, οι συνέπειες θα είναι αδιανόητες, γιατί υπάρχουν ολόκληρες γειτονιές που έχουν χτιστεί αυθαίρετα. – Για την Κωνσταντινούπολη έχω αντίληψη γιατί είμαι επίτιμο μέλος του τουρκικού ICOMOS, συνεργαζόμουν παλαιότερα με τουρκικά πανεπιστήμια. Εχω συμμετάσχει πριν από αρκετά χρόνια σε μια συνεδρίαση που έγινε με την UNESCO για τα σενάρια ενεργοποίησης του βόρειου ρήγματος της Ανατολίας κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Μιλούσαν για μισό εκατομμύριο θύματα. Είναι τραγικό αυτό που θα μπορούσε να συμβεί με τα τεχνικά δεδομένα της παλιάς εποχής – θέλω να ελπίζω ότι στο μεταξύ οι «κατασκευές της νύχτας» θα έχουν κατεδαφιστεί. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου βλέποντας τόση αδιαφορία – Είναι ο αντισεισμικός μας κανονισμός επαρκής; – Θα μου επιτρέψετε ένα προσωπικό σχόλιο… Αίμα έφτυσα κι εγώ και οι συνεργάτες μου και οι καθηγητές των Πολυτεχνείων για να πείσουμε για τις βαθμιαίες αλλαγές στον αντισεισμικό κανονισμό. Οι αντιδράσεις ήταν μεγάλες, ακόμα και από διακεκριμένους συναδέλφους μας. Γι’ αυτό και μια περίοδο σκεφτήκαμε να στραφούμε στην Ευρώπη, να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός κοινού κανονισμού τον οποίο στη συνέχεια η Ελλάδα υποχρεωτικά θα εφάρμοζε. Για τον λόγο αυτό, Ελληνες επιστήμονες έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των αντισεισμικών κανονισμών της Ευρώπης, σημαντικότερο από ό,τι οι Ιταλοί. Εχουμε λοιπόν σπουδαίους κανονισμούς, αλλά δεν έχουμε συντήρηση. Φτιάχνουμε κτίρια και τα εγκαταλείπουμε. Αν σκουριάσουν, αν στην πορεία αφαιρεθούν κομμάτια, αν έρθουν ηλεκτρολόγοι και μηχανικοί και σκαλίσουν τα υποστυλώματα, αν αλλάξει χρήση το ισόγειο, όλα αυτά δεν ελέγχονται από κανέναν. Ομως όλα αυτά συμβάλλουν στην τρωτότητα του κτιρίου και τη διακινδύνευση. – Έχουμε εικόνα των τρωτών σημείων των ελληνικών πόλεων; – Στην απογραφή του 2000 είχαμε συμμετάσχει με την ομάδα του Εθνικού Προγράμματος Αντισεισμικής Ενίσχυσης Υφιστάμενων Κατασκευών (ΕΠΑΝΤΥΚ) του ΤΕΕ. Προετοιμάσαμε τους καταλόγους των ερωτημάτων και εκμεταλλευτήκαμε πλήρως τα στοιχεία που συγκεντρώσαμε με τη συνεργασία των συναδέλφων της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και εκδώσαμε ένα βιβλίο, που έχει σχεδόν για κάθε πόλη όλα τα αποτελέσματα που ενδιαφέρουν στη χάραξη αντισεισμικής πολιτικής. Από τι κατασκευαζόταν ο φέρων οργανισμός σε κάθε περιοχή, αν τα κτίρια είναι από μπετό, τούβλα ή πέτρα, αν έχουν πιλοτή ή όχι, πότε χτίστηκαν. Στη συνέχεια, όλο μας το υλικό παραδόθηκε στον ΟΑΣΠ. Δημιουργήθηκε ο κανονισμός επεμβάσεων (ΚΑΝΕΠΕ), πρόσφατα προστέθηκε και ο κανονισμός για τα κτίρια με τοιχοποιία (ΚΑΔΕΤ). Η πληρότητα των ελληνικών κανονισμών αναγνωρίζεται στην Ευρώπη. – Μήπως όμως επαναπαυόμαστε λόγω της ύπαρξης ενός προωθημένου αντισεισμικού πλαισίου; – Είναι σαν τον πυρετό. Μόλις μας περάσει, νομίζουμε ότι γίναμε καλά. Eτσι και με τον σεισμό. Μόλις απομακρυνθεί το διάστημα από έναν πρόσφατο σεισμό, ξεχνάμε. Oμως οι ισχυροί σεισμοί δεν θα πάψουν στη χώρα μας, είτε σε 5 μήνες είτε σε 15 χρόνια θα ξανασυμβούν. Γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να σταματά η αντισεισμική πολιτική για τις γέφυρες, για τα νοσοκομεία, για τα σχολικά κτίρια, τα δημόσια κτίρια, τις εκκλησίες, γενικά τους χώρους συνάθροισης κοινού. Αναμφισβήτητα για όλα αυτά έχουν γίνει στο παρελθόν ενέργειες. Eχω όμως την οιονεί βεβαιότητα ότι δεν είναι επαρκείς. – Πού είναι πιο ευάλωτη η Ελλάδα στην περίπτωση ενός ισχυρού σεισμού; – Στα δίκτυα και στις γέφυρες. Δεν γνωρίζω τι γίνεται με τα ξενοδοχεία, ο κλάδος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του. Εκεί που έχουν γίνει σοβαρά βήματα είναι στην ενίσχυση των σχολικών κτιρίων. Στα ιδιωτικά κτίρια υπάρχει ένα σημαντικό κενό, πρέπει το κοινωνικό κράτος να έλθει και να ενισχύσει τον έλεγχο και τις επισκευές μέσα από ένα εθνικό πρόγραμμα, να αξιοποιήσει την εμπειρία του ΟΑΣΠ. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου βλέποντας τόση αδιαφορία για έναν πραγματικό κίνδυνο. Πρέπει οπωσδήποτε να αυξήσουμε άμεσα τη βοήθεια που θα στείλουμε αυτή τη στιγμή στην Τουρκία. Eχουμε περιθώριο από το υστέρημά μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε να υποφέρει ένας λαός δίπλα μας. Και να θυμηθούμε ότι σε βάθος χρόνου διατρέχουμε ανάλογο κίνδυνο – ίσως όχι τον ίδιο γιατί δεν έχουμε το ίδιο μεγάλα ρήγματα. Ελπίζω ότι θα δοθεί η αφορμή να ληφθεί μια επιτελική απόφαση, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, ώστε να αρχίσουμε ξανά να ασχολούμαστε με την αντισεισμική προστασία των κτιρίων μας. View full είδηση