Μετάβαση στο περιεχόμενο

Δύο έργα, δύο ματιές, μία πόλη


Engineer

Recommended Posts

Οι Αθηναίοι θα ιδρύσουν μια νέα σχέση με την πόλη. Μια νέα θέα θα αναδυθεί, καθώς μία πρωτόγνωρη για τους περισσότερους γεωμετρία ανάμεσα στη θάλασσα, τους λόφους και τα σπίτια θα μεταβάλει για πάντα τη ματιά.

 

Ακουγα την αφήγηση του αρχιτέκτονα Τζόρτζιο Μπιάνκι, στενού συνεργάτη του Ρέντσο Πιάνο, καθώς ξετύλιγε σκέψεις γύρω από το μεγάλο έργο στο Δέλτα Φαλήρου, αυτού που ήδη έχει αλλάξει τη δυναμική της Καλλιθέας και της ακτογραμμής. Και λίγο μετά, ο Μάρτιν Κνάιτ, ο Ολλανδός αρχιτέκτων του γραφείου Okra που έχει αναλάβει τη μεγάλη παρέμβαση στο αθηναϊκό κέντρο, γνωστή και ως Rethink Athens, μιλούσε για την ανάγκη μιας νέας ισορροπίας (αστικού χώρου, χρήστη, συναισθήματος και λειτουργίας). Ηταν σαν δύο κανάλια, από άλλες πηγές, που και τα δύο εξέβαλαν στην ίδια δεξαμενή.

 

Σπάνια ευκαιρία να έχεις ενώπιόν σου σε αντιπαραβολή και αλληλοσυμπλήρωση δύο βασικούς συντελεστές όσων συμβαίνουν και θα συμβούν στην Αθήνα. Mε οικοδεσπότη το Harvard Club of Greece και με βασικούς πόλους της εκδήλωσης τα Ιδρύματα Νιάρχου και Ωνάση, το The Hub, στα Πετράλωνα, μεταβλήθηκε για δύο ώρες σε έναν αντιδραστήρα ιδεών. Με συνδετικό κρίκο, τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Σαμαρά, που συντόνισε και εμπλούτισε την εκδήλωση και με σημαντικό βραχίονα ιδεών και σκέψης τον αρχιτέκτονα καθηγητή Γεώργιο Πανέτσο, αυτή η εκδήλωση με τίτλο «Aλλάζοντας την Αθήνα» έγινε μία πλατφόρμα πάνω στην οποία εκτέθηκαν βασικές έννοιες και προτάσεις για το μέλλον των πόλεων. Εν προκειμένω της Αθήνας.

 

Αν μπορώ να συνοψίσω την αίσθηση αυτής της συνάντησης, είναι η ανάγκη δημιουργίας ρηγμάτων στην ομοιομορφία της Αθήνας. Η ανάγκη ανάδυσης νέων σημείων αναφοράς μέσα από την ευεργετική ένταση που γεννά η αναδιάταξη του αστικού χώρου. Η ανάγκη να υπογραμμιστεί το ζυγοστάθμισμα μιας σειράς φυγόκεντρων και αδρανών στοιχείων της πόλης προς όφελος του πολίτη. Δύσκολο να ορίσει κανείς, πόσο μάλλον να προβλέψει, πώς και κατά πόσον θα ωφεληθεί η Αθήνα από τις μεγάλες αυτές πρωτοβουλίες των Ιδρυμάτων. Δεν είναι μόνο θέμα ποιότητος έργων. Είναι και θέμα χρήσης και ένταξης από την ευρύτερη κοινωνία. Τα έργα στην Καλλιθέα, στο Φαληρικό Δέλτα, προχωρούν ολοταχώς και τα έργα στο κέντρο της Αθήνας θα αρχίσουν στο τέλος του έτους.

 

Διεθνές και τοπικό

 

Πάντως, η παρουσία των νέων, αυτών, ανδρών, του Τζόρτζιο Μπιάνκι (για το Δέλτα Φαλήρου) και του Μάρτιν Κνάιτ (για το Rethink Athens) μου ενίσχυσε την εντύπωση ότι υπάρχει η εκ μέρους τους συναίσθηση ότι δραστηριοποιούνται στην Αθήνα και όχι σε οποιαδήποτε πόλη. Ηταν συγκινητική η στάση του Μάρτιν Κνάιτ όταν είπε ότι αποφάσισε να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για το Rethink Athens, «επειδή ήταν η Αθήνα» (και «γιατί δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι»). Παρομοίως, ο Τζόρτζιο Μπιάνκι, με έδρα την Τζένοβα, όπου και εκεί δούλεψε για την αναγέννηση του λιμανιού, είπε, και όχι μόνο μία φορά, ότι μπορούσε να καταλάβει τον μεσογειακό αέρα στο Δέλτα, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τα δέντρα. Ασύνδετα φαινομενικά τα δύο έργα μεταξύ τους, αποκτούν μία δραματική συγχρονία και η σχεδόν παράλληλη ανάπτυξή τους δημιουργεί τον αντικειμενικά ευεργετικό κλυδωνισμό στην αστική ακινησία. Και οι δύο αρχιτέκτονες έχουν τον συνδυασμό του διεθνούς κάδρου και της αθηναϊκής εντοπιότητας. Δεν είναι τυχαίες οι αναφορές τους σε διεθνή παραδείγματα. Μου άρεσε η αναφορά του Μάρτιν Κνάιτ στο Ρότερνταμ, που ως γνωστόν ισοπεδώθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ηταν επιλογή της ολλανδικής κυβέρνησης, τότε, να προσφερθεί το Ρότερνταμ ως ένα αστικό πείραμα μοντερνισμού και να μην ανοικοδομηθεί ως είχε το ιστορικό κέντρο. Εγιναν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα κτίρια (και ο περίφημος πεζόδρομος του 1952), αλλά η πόλη άδειασε από μόνιμους κατοίκους. Η επιστροφή των κατοίκων ήταν η πρόκληση στην οποία αναφέρθηκε ο Μάρτιν Κνάιτ.

 

Ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν το παράδειγμα που παρουσίασε ο Τζόρτζιο Μπιάνκι όταν μας έδειξε μία φωτογραφική αντιπαράθεση. Δύο αεροφωτογραφίες, από τη μία ο Κήπος του Λουξεμβούργου στο Παρίσι και από την άλλη το Πάρκο στο Δέλτα Φαλήρου, με τη Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη. Aπό ψηλά φαίνονται παρόμοια σε μέγεθος και σχήμα, ορίζουν ένα σύνορο και ταυτόχρονα το διαλύουν. Γίνονται, δυνητικά και οι δύο περιπτώσεις, μοχλοί αλλαγής και ανάπτυξης (οικονομικής, αστικής, συναισθηματικής, οργανώνοντας εκ νέου το «βίωμα»).

 

Η τεχνολογική πρωτοπορία και των δύο έργων φέρνει στη συζήτηση τη διάσταση της καινοτομίας ως βασικού μοχλού σε κάθε έργο προόδου. Στο Πάρκο του Δέλτα Φαλήρου η δημιουργία ενός τεχνητού λόφου που «καταπίνει» την ανθρώπινη κατασκευή, όπως και η στέγη-κάναβος από μείγμα ατσαλιού και τσιμέντου, που συλλέγει ενέργεια, είναι τομές σε διεθνές επίπεδο. Στην οδό Πανεπιστημίου, οι δεξαμενές νερού σε πολύ μικρό βάθος δημιουργούν, αντιστοίχως, μία υδάτινη εφεδρεία πρωτόγνωρη για τα αθηναϊκά δεδομένα.

 

Πάντως, η παρέμβαση του Γιώργου Πανέτσου, που ήρθε και προέκτεινε τις βασικές παρατηρήσεις του Αλέξανδρου Σαμαρά περί δημοσίου χώρου, έθεσε το ζήτημα σε μία βάση κοινωνική, πολιτική, αισθητική και ηθική. Συνδέοντας τις βασικές του θέσεις για την Αθήνα, την «πιο αμερικανική πόλη» της Ευρώπης, με ένα μικρό αστικό πυρήνα που ομοιόμορφα και πληκτικά έχει πολλαπλασιαστεί, χωρίς τοπόσημα, εμμένοντας σε κατάσταση ημιτελούς αρρυθμίας, υπό τη δυναστεία «παραγόντων», ο Γιώργος Πανέτσος ενέπλεξε τα δύο μεγάλα αυτά έργα των Ιδρυμάτων Νιάρχου και Ωνάση ως καταλύτες που δημιουργούν το απαραίτητο «βάθος» και τη ζητούμενη «ποικιλία».

 

Πηγή: http://www.kathimeri...maties-mia-polh

 

Click here to view the είδηση

Link to comment
Share on other sites

Η ανακατασκευή της Αθήνας ανά Ο.Τ. με τον ΝΟΚ και τα ψηλότερα , αλλά με μικρότερη κάλυψη κτίρια και την παραχώρηση των ακαλύπτων σε δημόσια χρήση , θα δώσει φυγές και αποστάσεις ανάμεσα στα κτίρια που σήμερα δεν υπάρχουν .

 

Είπαμε όμως έργα γιά λίγους και εκλεκτούς , λόγω του μεγέθους των και των σχετικών με αυτό πολιτικαχρηματοδοτικά προβλήματα .

Link to comment
Share on other sites

Σλουρπ...σλουρπ και οι δύο αρχιτέκτονες στα 2 κραταιά ιδρύματα Νιάρχου και Ωνάση, από κοντά και τ΄αδελφάκι του Σαμαρά.(την δουλείτσα τους κάνουν βέβαια).

Μεγαλεπήβολες αερομπουρδολογίες.

 

<<Ασύνδετα φαινομενικά τα δύο έργα μεταξύ τους, αποκτούν μία δραματική συγχρονία και η σχεδόν παράλληλη ανάπτυξή τους δημιουργεί τον αντικειμενικά ευεργετικό κλυδωνισμό στην αστική ακινησία>>>>

 

<<Και οι δύο αρχιτέκτονες έχουν τον συνδυασμό του διεθνούς κάδρου και της αθηναϊκής εντοπιότητας>>

 

Από την Ευριπίδου πέρασαν,(την οποία ο μέγας Σηφουνάκης έχει ανακηρύξει χώρο παραδοσιακού εμπορίου)να δουν λίγο την αθηναική εντοπιότητα;;

 

Προκόψαμε και με τον Καλατράβα ,ΤΟ μοναδικό στέγαστρο παγκοσμίως που δεν σε προστατεύει από την βροχή.

  • Upvote 2
Link to comment
Share on other sites

HQ7

(την δουλίτσα τους κάνουν βέβαια) Μεγαλεπίβολες αερομπουρδολογίες. +1

..

είχα πράγματι καιρό να διαβάσω τέτοιες ασυνάρτητες διαφημιστικές (μπλε) αηδίες, (νομίζω από την εποχή του πλασαρίσματος της "ξενοφόρας" ή ..)

 

μ' άλλα λόγια αν ο δημοσιογράφος έχει μεταφέρει πιστά τέτοια ασυναρτησία λόγων και δεν έχει "δημιουργήσει" κι αν αυτή η ασυναρτησία αντικατοπτρίζει και αντίστοιχη κενότητα στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό (ως γλώσσα), τότε έχουμε να υποστούμε τέτοιο βιασμό του δομημένου περιβάλλοντος από αισθητική άποψη τουλάχιστον, που τα γυάλινα κτίρια-κουτιά της οδού Κηφισίας θα μοιάζουν παραδοσιακά κτίρια

Edited by imhotep
  • Upvote 1
Link to comment
Share on other sites

Hδη η babis vovos αισθάνεται μαθητούδι...

 

Ο αρχιτεκτονικός λόγος στην Ελλάδα έχει παραδώσει πνεύμα εδώ και πολύ καιρό.

Link to comment
Share on other sites

κατ' αρχήν θεωρώ τουλάχιστον αστεία τη σύνδεση (ηθική, λογική και αρχιτεκτονική) 

δύο έργων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους όσο ο ήλιος με το φεγγάρι.

Το μεν ένα διαμορφώνει με σεβασμό το τοπίο και μειώνει κατά το δυνατόν το αποτύπωμά του, όλων των ειδών,

τη στιγμή που το άλλο μόνο προβάλει τον εαυτό του και καθορίζει το τοπίο βαρύνοντάς το.

Όποιος κι αν πει το οτιδήποτε για τον πύργο του Ελληνικού,

δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τον εντάξει με καμία λογική στο Αττικό τοπίο, ειδικά της παραλιακής.

Και δεν μπορεί να μας εξηγήσει και την ανάγκη του, 

εκτός βέβαια από την υπογραφή του αρχιτέκτονα, του ιδιοκτήτη και όλων των εμπλεκομένων,

που επιθυμούν τη ταύτισή τους με κάτι μεγάλο.

Όπως η επιγραφή του Βωβού στο πρώτο από τα κτίρια επί της Κηφισίας.

Είμαι από τους πρώτους που ήθελαν την κανονική και όχι "ήπια" αξιοποίηση του Ελληνικού,

και μάλιστα υποστήριξα, όσο μπορούσα, το σχέδιο για την πίστα.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είμαι τυφλός,

και πως θα συμφωνήσω με ότι κι αν μας φέρουν οι εμπνευστές και ιδιοκτήτες του Mall. 

Υπάρχουν και όρια.

 

Πολύ σωστά λέει ο BAS ότι απαιτείται αστική ανάπλαση σε επίπεδο Ο.Τ. (τουλάχιστον)

Αυτό που αμφιβάλω είναι αν φτάνουν οι ρυθμίσεις του ΝΟΚ,

και αν μπορεί να ανατραπεί η Ελληνική νοοτροπία χωρίς κομουνιστικά - νεοφιλελεύθερα μέτρα,

τύπου αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και μαζικής οικιστικής ανάπτυξης τύπου αμερικάνικων project.

Αν περιμένουμε από τον κάθε μικρο-ιδιοκτήτη να καταλάβει και να συμφωνήσει με την ανάπλαση του Ο.Τ. του,

και από τον κάθε ανεξάρτητο εργολάβο - πολυκατοικιά να σχεδιάσει αειφορικά,

μάλλον θα μείνουμε πάλι δραματικά πίσω, και όταν φτάσουμε να τις κάνουμε αυτές τις δουλειές,

θα είναι ήδη απαρχαιωμένες και οπισθοδρομικές  

Link to comment
Share on other sites

Μα ήδη οι φόροι και ο σεισμοφόρος που θα ακολουθήσει θα κάνει τον κάθε μικροιδιοκτήτη πρόθυμο να συμμετάσχει .

Θα του έχουν και έτοιμη λύση και όλα καλά .

 

Μικροεργολάβους μας τελείωσαν μιά χαρά . Οι αλεξιπτωτιστές φύγανε , αρκετοί μεγαλώσανε και αλλάξανε επάγγελμα η βγήκαν στην σύνταξη .

 

Οι λίγοι που θα μένουν θα δουλέψουν σε άλλες περιοχές .

 

Τώρα γιά την αειφορία των νταβαντζήδων έχω αμφιβολίες . :mrgreen:

Link to comment
Share on other sites

...

Πολύ σωστά λέει ο BAS ότι απαιτείται αστική ανάπλαση σε επίπεδο Ο.Τ. (τουλάχιστον)

Αυτό που αμφιβάλω είναι αν φτάνουν οι ρυθμίσεις του ΝΟΚ,

και αν μπορεί να ανατραπεί η Ελληνική νοοτροπία χωρίς κομουνιστικά - νεοφιλελεύθερα μέτρα,

τύπου αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και μαζικής οικιστικής ανάπτυξης τύπου αμερικάνικων project.

Αν περιμένουμε από τον κάθε μικρο-ιδιοκτήτη να καταλάβει και να συμφωνήσει με την ανάπλαση του Ο.Τ. του,

και από τον κάθε ανεξάρτητο εργολάβο - πολυκατοικιά να σχεδιάσει αειφορικά,

μάλλον θα μείνουμε πάλι δραματικά πίσω, και όταν φτάσουμε να τις κάνουμε αυτές τις δουλειές,

θα είναι ήδη απαρχαιωμένες και οπισθοδρομικές  

 

έχει ξαναγίνει ... κάποιοι τότε (πριν από 102 χρόνια !!!) τα λέγαν πολύ καθαρότερα (σε σχέση με τις σημερινές μπουρδολογίες) ...

μετά συνεχίσαμε το ίδιο τροπάρι ...

archimedes_1912.pdf

Edited by kan62
  • Upvote 2
Link to comment
Share on other sites

Δημιουργήστε ένα λογαριασμό ή συνδεθείτε προκειμένου να αφήσετε κάποιο σχόλιο

Πρέπει να είστε μέλος για να μπορέσετε να αφήσετε κάποιο σχόλιο

Δημιουργία λογαριασμού

Κάντε μια δωρεάν εγγραφή στην κοινότητά μας. Είναι εύκολο!

Εγγραφή νέου λογαριασμού

Σύνδεση

Εάν έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα
×
×
  • Create New...

Σημαντικό

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώνουμε το περιεχόμενο του website μας. Μπορείτε να τροποποιήσετε τις ρυθμίσεις των cookie, ή να δώσετε τη συγκατάθεσή σας για την χρήση τους.