Search the Community

Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο όρος «starchitect» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει αρχιτέκτονες διεθνούς φήμης. Σ’ εκείνη την κλειστή αδελφότητα ανήκαν αρχιτέκτονες όπως η Zaha Hadid ή o Frank Gehry, οι οποίοι σχεδίαζαν εντυπωσιακά έργα, κτίρια landmarks, τα οποία συχνά βοηθούσαν και στο branding ολόκληρων πόλεων (είναι γνωστό το φαινόμενο Μπιλμπάο (Bilbao effect), όπου ένα εμβληματικό κτίριο μεταμορφώνει πολιτιστικά αλλά και οικονομικά την πόλη. Ωστόσο, σήμερα ο χαρακτηρισμός αυτός φαίνεται να έχει μετασχηματιστεί. Ενώ τότε η iconic αρχιτεκτονική φάνταζε περισσότερο ego-driven, βασισμένη στο εντυπωσιακό θέαμα, τη μοναδικότητα και την προσωπική υπογραφή, σήμερα έχει μετατοπιστεί και αξιολογείται σε καινούργια βάση, πριν καν ακόμα ανοιχτούν τα θεμέλια ενός έργου. Οι προβολείς φαίνεται πως πέφτουν πάνω σε μια περισσότερο ανθρωποκεντρική αρχιτεκτονική, η οποία έχει στόχο να δώσει λύσεις, ανταποκρινόμενη στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις της εποχής. Η έμφαση δίνεται περισσότερο στην ποιότητα ζωής που μπορεί να προσφέρει ένα κτίριο στον άνθρωπο, στη βιωσιμότητα, στο κοινωνικό impact και στη λειτουργικότητα. Στο πώς μπορεί να υπηρετήσει την κοινότητα και τις ανάγκες της βελτιώνοντας την καθημερινότητα, αλλά και στο πώς η αρχιτεκτονική μπορεί γενικότερα να συνδέσει τους ανθρώπους των πόλεων, ενθαρρύνοντας την αλληλεπίδραση και την εξωστρέφεια. Σήμερα, η κλιματική αλλαγή παίζει καθοριστικό ρόλο και μεταμορφώνεται σε ισχυρό δομικό υλικό, οδηγώντας στον σχεδιασμό κτιρίων με μικρότερο ενεργειακό αποτύπωμα και σεβασμό στο περιβάλλον. Επιπλέον, η βιωματική εμπειρία παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς ακόμα και τα μεγάλα κτίρια σχεδιάζονται για χρήση και συμμετοχή και συνομιλούν με τον χώρο και τον χρόνο. Επομένως δεν είναι ότι σήμερα τα εντυπωσιακά κτίρια και οι εμβληματικές προσωπικότητες έχουν εκλείψει, αλλά ότι ο τρόπος με τον οποίο αξιολογείται η αρχιτεκτονική έχει αλλάξει. Σήμερα ο διάσημος αρχιτέκτονας-brand μοιάζει να είναι περισσότερο προσβάσιμος. Με φιλοδοξίες μεν, αλλά και με περισσότερες ανησυχίες για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών ανεξάρτητα από την αισθητική συνεισφορά του. Σε αυτό το πνεύμα παρουσιάζουμε 16 από τους πιο επιδραστικούς σύγχρονους αρχιτέκτονες, που δεν είναι μόνο «celebrity designers», αλλά κρίνονται και για τον κοινωνικό και περιβαλλοντικό αντίκτυπο των έργων τους. 16 από τους πιο επιδραστικούς σύγχρονους αρχιτέκτονες Τhomas Heatherwick Από τους πιο ταλαντούχους και ευρηματικούς designers της Βρετανίας, έχει ιδρύσει το Heatherwick Studio, που ασχολείται με την αρχιτεκτονική, το product design, τα interiors κ.λπ. Γεννημένος στο Λονδίνο το 1970, είναι γνωστός για τον πειραματικό και γλυπτικό χαρακτήρα των έργων που σχεδιάζει. Ακολουθώντας μια ευρηματική προσέγγιση στο design, συνδυάζει καινοτόμες μηχανικές λύσεις με νέα υλικά και πρωτότυπες τεχνολογίες προκειμένου να δημιουργήσει ασυνήθιστες μορφές κτιρίων. Εμβληματικό του έργο θεωρείται το Vessel (στο Hudson Yards, στη Νέα Υόρκη), με τις 154 σκάλες. Πρόκειται για μια πολύπλοκη κατασκευή από χάλυβα με χάλκινο φινίρισμα. Για τη δημιουργία του έχουν ακολουθηθεί πρωτοποριακές μέθοδοι σχεδίασης και κατασκευής. Το κτίριο σχηματίζει ένα τρισδιάστατο δημόσιο γλυπτό, το οποίο δίνει έμφαση στην κοινωνική αλληλεπίδραση, βασικό στοιχείο της φιλοσοφίας του. Έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως έργο που συνδυάζει αρχιτεκτονική, design και δημόσια τέχνη. The Vessel © Evelyn Akhmerov / Unsplash Diebedo Francis Kere Γεννημένος το 1965, ο αναγνωρισμένος αρχιτέκτονας είναι γνωστός για τα πρωτότυπα σχέδιά του, στα οποία αναμειγνύει σύγχρονα με παραδοσιακά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα εστιάζει στη βιωσιμότητα και την κοινωνική ευθύνη. H οργανική αρχιτεκτονική του χαρακτηρίζεται από τη χρήση τοπικών υλικών (λάσπη, πέτρα, ξύλο) και τεχνικών, ενώ σχεδιάζει τα κτίριά του με στόχο να είναι φυσικά αεριζόμενα και αποδοτικά ενεργειακά. Diebedo Francis Kere © Sebastian Gollnow picture alliance via Getty Images Το πιο εμβληματικό του έργο, δείγμα της φιλοσοφίας του, θεωρείται το Gando Primary School (2001) στην Μπουρκίνα Φάσο. Ένα έργο στο οποίο, λαμβάνοντας υπόψη το κλίμα ως βασικό σχεδιαστικό παράγοντα, δημιούργησε μεγάλα ανοίγματα, που επιτρέπουν φωτισμό και αερισμό, και κατασκεύασε διπλή στέγη (τοποθετώντας μεταλλική επικάλυψη πάνω από την πλίνθινη οροφή) προκειμένου το κτίριο να παραμένει δροσερό. «Προσπαθώ να δουλεύω σε αρμονία με τη φύση και όχι εναντίον της», σημειώνει ο ίδιος χαρακτηριστικά. Στη δημιουργία του σχολείου, στην οποία χρησιμοποίησε τοπικά υλικά και παραδοσιακές τεχνικές, συμμετείχαν μάλιστα και οι κάτοικοι του χωριού. Το συγκεκριμένο πρότζεκτ συνέβαλε καθοριστικά στο να τιμηθεί με το Pritzker Architecture Prize το 2022. Diébédo Francis Kéré, Gando Primary School στη Μπουρκίνα Φάσο. Photo courtesy of Erik-Jan Owerkerk / Pritzker Price Bjarke Ingels Γεννημένος το 1974 στη Δανία, είναι σήμερα ένας από τους διασημότερους αρχιτέκτονες της νέας γενιάς, γνωστός για την πρωτότυπη και φιλόδοξη σχεδιαστική προσέγγιση που ακολουθεί στα πρότζεκτ του. Ιδρυτής του γραφείου ΒIG-Bjarke Ingels Group, εφαρμόζει στα έργα του τη φιλοσοφία «Yes is more», συνδυάζοντας την αισθητική με τη λειτουργικότητα και τη βιωσιμότητα. «Η βιωσιμότητα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως περιορισμός, αλλά ως δημιουργική πρόκληση», υπογραμμίζει. Julien De Smedt, Bjarke Ingels © Bernard Weil Toronto Star via Getty Images Αψηφώντας τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά πρότυπα και πιστεύοντας στα πολυλειτουργικά κτίρια, το 2017 παρέδωσε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του, το Copen Hill στην Κοπεγχάγη, ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από απορρίμματα, το οποίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως χώρος αναψυχής. Η στέγη του έχει διαμορφωθεί ως πίστα του σκι, ενώ το κτίριο διαθέτει τοίχο αναρρίχησης αλλά και δημόσιο πάρκο. Το εργοστάσιο έγινε πόλος έλξης, συνδυάζοντας με τρόπο ευρηματικό τη βιομηχανική αρχιτεκτονική με την ψυχαγωγία και τη βιωσιμότητα. «Ένα κτίριο πρέπει να εξυπηρετεί πολλαπλές λειτουργίες ταυτόχρονα», δηλώνει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας τις αρχές της φιλοσοφίας του. Στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στο Ελληνικό, έχει σχεδιάσει το Park Rise, ένα κτίριο 88 πολυτελών διαμερισμάτων. CopenHill ©Hoyoun Lee / Unsplash Αlejandro Aravena Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους αρχιτέκτονες και είναι γνωστός για τη συμβολή του στην κοινωνικά προσανατολισμένη αρχιτεκτονική. Γεννημένος το 1967, ο Χιλιανός αρχιτέκτονας τιμήθηκε το 2016 με το Pritzker Architecture Prize για έργο του και τη δέσμευσή του για κοινωνική στέγαση και βιώσιμο σχεδιασμό. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του θεωρείται το συγκρότημα κοινωνικής κατοικίας Quinta Monroy Housing (2003-2004) στο Ικίκε της Χιλής. Με στόχο τη στέγαση οικογενειών χαμηλού εισοδήματος, εφάρμοσε ένα καινοτόμο μοντέλο εξελικτικής κατοικίας (incremental housing). Χρησιμοποιώντας δημόσια χρηματοδότηση, σχεδίασε και δημιούργησε «μισά σπίτια» (το δύσκολο μισό, όπως έχει πει ο ίδιος) με πλήρη υποδομή, με δυνατότητα όμως εξέλιξης. Κάτι που στην πράξη σημαίνει ότι με τον σχεδιασμό του έδινε την ευκαιρία στους κατοίκους να επεκτείνουν μελλοντικά τα δωμάτια ή να προσθέσουν ορόφους ανάλογα με τα οικονομικά και τις ανάγκες τους. Η φιλοσοφία του συνοψίζεται στη φράση: «Αντί να κατασκευάσουμε ένα μικρό σπίτι, επιλέξαμε να κατασκευάσουμε το μισό ενός καλού σπιτιού». Alejandro Aravena © Awakening - Getty Images Anne Lacaton & Jean-Philippe Vassal Το αρχιτεκτονικό δίδυμο, το οποίο ίδρυσε το γραφείο του στο Παρίσι το 1987, είναι γνωστό για περισσότερες από 3 δεκαετίες για τη φιλοσοφία του: «ποτέ μην κατεδαφίζεις ό,τι μπορεί να σωθεί». Αυτό σημαίνει ότι προσπαθούν να σώσουν παλιά κτίρια και να τα ανακαινίσουν αντί να τα κατεδαφίσουν, χαρίζοντάς τους, όπως οι ίδιοι έχουν πει, μια «δεύτερη ζωή». Η «αρχιτεκτονική αποκατάστασης», την οποία ακολουθούν, δεν έχει στόχο να δημιουργήσει φανταχτερές ή επιδεικτικές κατασκευές. Αντίθετα, παρατηρούν, βελτιώνουν και υπηρετούν την κοινότητα στην οποία βρίσκεται το κτίριο, εξοικονομώντας χρήματα και βοηθώντας το περιβάλλον. Anne Lacaton & Jean-Philippe Vassal © Christian Charisius picture alliance via Getty Images Το πιο εμβληματικό τους έργο θεωρείται η μεταμόρφωση του συγκροτήματος κατοικιών Grand Parc Bordeaux (2017) στο Μπορντό, που από πρόβλημα μετατράπηκε σε ευκαιρία μετασχηματισμού, προσφέροντας μέγιστο όφελος με ελάχιστο κόστος. Συγκεκριμένα, αντί να κατεδαφίσουν τα παλιά blocks, τα διατήρησαν και τα αναβάθμισαν, προσθέτοντας μπαλκόνια σε κάθε διαμέρισμα και χειμερινούς κήπους (ημίκλειστους χώρους με γυάλινες επιφάνειες σαν επέκταση του σαλονιού) και ενώ οι ένοικοι παρέμεναν στα σπίτια τους. «Ο μετασχηματισμός είναι η ευκαιρία της εποχής μας», έχουν δηλώσει χαρακτηριστικά για τη σημασία της ανακαίνισης. Το 2021 τιμήθηκαν με το Pritzker Architecture Prize, με την κριτική επιτροπή να τους εκθειάζει, λέγοντας ότι έδωσαν καινούργιο νόημα στο τι σημαίνει να είσαι αρχιτέκτονας. Anne Lacaton and Jean-Philippe Vassal, Transformation of G, H, I Buildings, Grand Parc, 530 Units, Social Housing (with Frédéric Druot and Christophe Hutin). Photo courtesy of Philippe Ruault / Pritzker Price David Chipperfield Γεννημένος το 1953 στο Λονδίνο, ο sir David Chipperfield είναι διάσημος σε όλο τον κόσμο για τα μινιμαλιστικά και διαχρονικά κτίρια που σχεδιάζει. Κτίρια πρωτοποριακά, στα οποία συνδυάζει τη σύγχρονη αρχιτεκτονική με την ιστορική κληρονομιά. Είναι επίσης διάσημος γιατί δίνει μεγάλη αξία στην ποιότητα, την ουσία και τη λειτουργία και όχι στο εντυπωσιακό θέαμα. Στο μανιφέστο του υποστηρίζει ότι οι αρχιτέκτονες με το έργο τους έχουν ανάμειξη στην επίλυση προβλημάτων, καθώς χτίζουν κοινότητες οι οποίες επηρεάζουν άμεσα την κοινωνική ποιότητα και κατ’ επέκταση την ποιότητα ζωής. «Νομίζω ότι ο σκοπός του να είσαι αρχιτέκτονας είναι να προσφέρεις στην αναβάθμιση της εμπειρίας της καθημερινής ζωής, έστω και λίγο», αναφέρει χαρακτηριστικά. Εμβληματικό έργο του θεωρείται η αποκατάσταση του Neues Museum στο Βερολίνο, που ξεχωρίζει γιατί ενσαρκώνει τη φιλοσοφία του για την αρχιτεκτονική: απλότητα, σεβασμός στην ιστορία και διακριτική μοντερνιστική προσέγγιση. Διατηρώντας τα αυθεντικά στοιχεία του κτιρίου, ενσωμάτωσε σύγχρονες παρεμβάσεις με νέα στοιχεία, διακριτικά και λειτουργικά, παραδίδοντας στο τέλος ένα κορυφαίο παράδειγμα της αρχιτεκτονικής του προσέγγισης, στην οποία αποδίδεται συχνά ο όρος «minimal classicism». Το 2023 τιμήθηκε με το Pritzker Architecture Prize, ενώ στην Αθήνα θα υπογράψει την ανακαίνιση και επέκταση του νέου Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου σε συνεργασία με το γραφείο του Έλληνα αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη. Sir David Chipperfield, James Simon Gallery, Neues Museum, Βερολίνο © Shobhit Sharma /Unsplash Riken Yamamoto Γεννημένος το 1945 στο Πεκίνο, ο διάσημος αρχιτέκτονας έχει διακριθεί για τα ξεχωριστά του κτίρια, με τα οποία επιδιώκει τη δημιουργία κοινοτήτων μέσα από τον σχεδιασμό. Επαναπροσδιορίζοντας την αρχιτεκτονική της κατοικίας και των δημοσίων κτιρίων, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση ανθρώπου-κοινότητας-χώρου, μελετώντας το πώς οι αστικοί χώροι μπορούν να ενθαρρύνουν την επικοινωνία των μελών μιας κοινωνίας. Πιστεύει ότι τα πάρκα, οι ανοιχτοί χώροι και τα δημόσια κτίρια πρέπει να σχεδιάζονται με τέτοιον τρόπο ώστε να φέρνουν κοντά τους ανθρώπους, δημιουργώντας κοινωνικούς δεσμούς. Εμβληματικό του έργο, αντιπροσωπευτικό της φιλοσοφίας του, θεωρείται το Future University Hakodate (2000) στην πόλη Χακοντάτε της Ιαπωνίας. Ένα διάφανο έργο, το οποίο δεν δίνει έμφαση στη μορφή, αλλά στη δομή των κοινωνικών σχέσεων που παράγει. Δημιουργώντας ένα ανατρεπτικό περιβάλλον μάθησης, έχει απορρίψει τη συμβατική διάταξη με τις κλειστές αίθουσες, σχεδιάζοντας ανοιχτούς χώρους εργασίας, ενώ η εκτεταμένη χρήση γυαλιού γίνεται μέσο επικοινωνίας στους εσωτερικούς χώρους και ταυτόχρονα σύνδεσης και με τους εξωτερικούς. Το 2024 τιμήθηκε με το βραβείο Pritzker Architecture Prize. «Σκέψου για εκατό χρόνια. Ή ακόμη και για χίλια» είναι η φιλοσοφία του σχετικά με τη διάρκεια και την αξία ενός έργου. Riken Yamamoto © Halil Sagirkaya Anadolu via Getty Images Liu Jiakun Γεννημένος το 1956, ο Κινέζος αρχιτέκτονας επαναπροσδιορίζει την αρχιτεκτονική της χώρας του, εδώ και δεκαετίες, σχεδιάζοντας κτίρια σύγχρονα και ταυτόχρονα ανθρώπινα, τα οποία συνδέονται με την παράδοση, τη μνήμη και την εμπειρία. Αποφεύγοντας οτιδήποτε το εξεζητημένo, είναι γνωστός για το minimal design που ακολουθεί. Ταυτόχρονα, επικεντρώνεται σε παραδοσιακές μεθόδους κατασκευής και οικολογικές πρακτικές, ενώ συχνά στα πρότζεκτ του χρησιμοποιεί υλικά της περιοχής στην οποία κατασκευάζει το έργο. «Πολλοί αρχιτέκτονες χρησιμοποιούν ένα δυνατό προσωπικό στιλ και μορφή για να κρατηθούν στον κόσμο… Αλλά εγώ δεν είμαι τέτοιου είδους αρχιτέκτονας», σημειώνει ο ίδιος για τη δουλειά του. Για εκείνον κάθε έργο προκύπτει από τον τόπο, την κοινωνία και την ιστορία. Η προσέγγισή του συνδυάζει την κινεζική φιλοσοφία με σύγχρονες αρχιτεκτονικές μεθόδους, εξασφαλίζοντας ότι η αρχιτεκτονική αναπτύσσεται με τρόπο φυσικό στο περιβάλλον, αντί να επιβάλλεται σ’ αυτό. Liu Jaikun © Sun Hai VCG via Getty Images Εμβληματικό του έργο θεωρείται το West Village στο Τσενγκτού, στην Κίνα. Ένα τεράστιο, πολυλειτουργικό συγκρότημα, το οποίο περιλαμβάνει κατοικίες, καταστήματα, αθλητικούς και δημόσιους χώρους. Ένα έργο που κέρδισε διεθνή αναγνώριση όχι απλώς επειδή είναι εντυπωσιακό, αλλά γιατί θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα σύγχρονης αστικής αρχιτεκτονικής με κοινωνικό χαρακτήρα. Ένα ενιαίο σύστημα, πυκνό αλλά ανθρώπινο, το οποίο δίνει λύσεις σε προβλήματα σύγχρονων πόλεων επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του mixed-use design. Το 2025 βραβεύτηκε με το Pritzker Architecture Prize. Οι κριτές τον εκθείασαν για τον σεβασμό που δείχνει στην παράδοση, την ιστορία και τη φύση. Liu Jiakun, West Village, Chengdu, Kίνα. Photo courtesy of Arch-Exist / Pritzker Price Jeanne Gang Γεννημένη το 1964, η Αμερικανίδα αρχιτέκτονας με την εταιρεία της, Studio Gang Architects, είναι γνωστή για τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες που σχεδιάζει και τις οργανικές φόρμες που ακολουθεί, φροντίζοντας να εισάγει στα σχέδιά της καινοτόμα υλικά. Πιστεύει ότι τα κτίρια πρέπει να έχουν θετικό αποτύπωμα στο περιβάλλον και ταυτόχρονα θετική επίδραση στην ανθρώπινη εμπειρία. Jeanne Gang © Jose M. Osorio Chicago Tribune Εμβληματικό της έργο θεωρείται ο ουρανοξύστης Aqua Tower στο Σικάγο, ο οποίος, όταν ολοκληρώθηκε, το 2010, ήταν ο ψηλότερος ουρανοξύστης στον κόσμο που είχε σχεδιαστεί από γυναίκα. Το iconic αυτό κτίριο περιλαμβάνει κατοικίες, γραφεία και ξενοδοχείο και ήταν από τους πρώτους ουρανοξύστες που δεν ξεχώρισαν μόνο λόγω ύψους, αλλά και λόγω της μορφολογίας και της εμπειρίας που πρόσφεραν. Οι κυματιστές όψεις-μπαλκόνια κάθε ορόφου έχουν διαφορετικό σχήμα, δημιουργώντας μια οργανική μορφή, ενώ τα μπαλκόνια προσφέρουν σκίαση και ταυτόχρονα προστασία από τον άνεμο. Η ίδια θεωρεί την αρχιτεκτονική εργαλείο βελτίωσης της πόλης στο πλαίσιο ενός συστήματος αλληλεπίδρασής της με αυτήν και με τον άνθρωπο. Όπως έχει πει χαρακτηριστικά: «Η αρχιτεκτονική δεν είναι μεμονωμένα αντικείμενα, είναι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και περιβάλλοντος». Jeanne Gang, Aqua Tower, Σικάγο © Kacper Kozak / Unsplash Sou Fujimoto Γεννημένος το 1971 στην Ιαπωνία, ανήκει στους δημιουργούς που πιστεύουν ότι η αρχιτεκτονική πρέπει να βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τον φυσικό κόσμο. Έχοντας την επιθυμία να καταργήσει τα όρια και τους περιορισμούς στην αρχιτεκτονική, τον ενδιαφέρει το πώς συνδέεται η ανθρώπινη ζωή με την κοινωνία και τη φύση που μας περιβάλλει. Το ενδιαφέρον του αυτό αποτυπώνεται στο αρχιτεκτονικό του στιλ, καθώς σχεδιάζει κτίρια-αιθέριους χώρους, στα οποία πρωταγωνιστεί η φύση και το φως. Τα σχέδιά του συχνά περιλαμβάνουν ενιαίες κατόψεις, σύνθετες γεωμετρίες και μια μινιμαλιστική αισθητική, η οποία δίνει έμφαση στο πώς η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζει τη λειτουργία ενός χώρου. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της φιλοσοφίας του θεωρείται το House NΑ. Πρόκειται για ένα μικρό γυάλινο σπίτι στο Τόκιο, με μινιμαλιστικό σχεδιασμό και διαφανείς τοίχους, μια πρόκληση στην έννοια της ιδιωτικότητας. «Τα όρια μεταξύ μέσα και έξω πρέπει να είναι ασαφή», εξηγεί. Η εμπειρία στα κτίριά του είναι συνεχής, καθώς δεν υπάρχει καθαρός διαχωρισμός χώρων. Ζεις ταυτόχρονα μέσα στο σπίτι και μέσα στην πόλη. Sou Fujimoto © Peter Macdiarmid Getty Image Μa Yansong Ο Μa Yansong είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς εκπροσώπους της σύγχρονης κινεζικής αρχιτεκτονικής και ιδρυτής του γραφείου MAD Architects. Γεννημένος το 1975 στο Πεκίνο, ανήκει στη νέα γενιά δημιουργών, που επαναπροσδιορίζουν τη σχέση πόλης και φύσης μέσα από μια τολμηρή, φουτουριστική και οργανική αρχιτεκτονική γλώσσα. Στο έργο του κυριαρχεί η έννοια της Shanshui City, μια φιλοσοφία που αντλεί από την κινεζική παράδοση και προτείνει μια νέα ισορροπία ανάμεσα στο δομημένο περιβάλλον και στο φυσικό τοπίο. Ma Yansong © Kelly Sullivan Getty Images Εμβληματικό έργο του αποτελεί η Harbin Opera House, μια λυρική σκηνή που μοιάζει να έχει σμιλευτεί από τον άνεμο και το νερό. Με τις ρευστές, καμπύλες επιφάνειες και την απουσία σαφών ορίων, το κτίριο ενσωματώνεται πλήρως στο παγωμένο τοπίο του Χαρμπίν, μετατρέποντας την αρχιτεκτονική σε βιωματική εμπειρία. Όπως σημειώνει ο ίδιος: «Η αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο για θέαση, είναι για να την περπατάς, να την αισθάνεσαι». Η διεθνής αναγνώριση του έργου του οφείλεται ακριβώς σε αυτή τη σύνθεση: θεωρία, τεχνολογία και ανθρώπινη εμπειρία συνυπάρχουν, προσφέροντας μια νέα αντίληψη για τον δημόσιο χώρο, πέρα από την απλή εικόνα ενός εντυπωσιακού κτιρίου. Harbin Opera House, Χεϊλονγκτζιάνγκ, Κίνα © Reisetopia / Unsplash David Adjaye Ο sir David Adjaye, γεννημένος στην Τανζανία το 1966, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους αρχιτέκτονες. Γνωστός για τον πρωτότυπο και κοινωνικά υπεύθυνο σχεδιασμό του, εξετάζει τη σύνδεση της αρχιτεκτονικής με τον πολιτισμό, την ταυτότητα και την ιστορική μνήμη. Πιστεύει ότι η αρχιτεκτονική είναι στην ουσία της μια κοινωνική πράξη, καθώς κατασκευάζεις κτίρια με στόχο να υπηρετήσουν την κοινωνία στο μέλλον, έχοντας όμως προηγουμένως κατανοήσει και αναγνωρίσει το παρελθόν και την ιστορία. «Η δουλειά μου συχνά αφορά την ιστορική μνήμη και το πώς ο χώρος μπορεί να ενισχύσει την ταυτότητα», σημειώνει ο ίδιος για τη φιλοσοφία του. David Adjaye © Alexander Tamargo Getty Images for Design Miami Εμβληματικό έργο του θεωρείται το National Museum of African-American History and Culture στην Ουάσινγκτον (Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού), ένα κτίριο που αφηγείται την ιστορία μέσα από τη μορφή και τα υλικά του και το οποίο ταυτόχρονα συνδέεται με το περιβάλλον και την πόλη. Το μουσείο έχει αναγνωριστεί διεθνώς ως παράδειγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής με κοινωνικό και ιστορικό νόημα. Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού, Oυάσινγκτον © Dineda Nyepan / Unsplash Elizabeth Diller Γεννημένη στην Πολωνία το 1954, η Αμερικανίδα αρχιτεκτόνισσα είναι μία από τις ιδρύτριες του γραφείου Diller Scofidio + Renfro (DS + R). Το γραφείο είναι γνωστό για την πρωτότυπη και διεπιστημονική προσέγγισή του στην αρχιτεκτονική, η οποία συνδυάζει στοιχεία τέχνης, τεχνολογίας και κοινωνικού σχολιασμού. H Diller θεωρεί ότι η αρχιτεκτονική πρέπει να εκτείνεται πέρα από τους τοίχους και τις στέγες, στοχεύοντας στη δημιουργία εμπειριών οι οποίες προκαλούν συναισθήματα και ενθαρρύνουν την επικοινωνία. Η μοναδική της προσέγγιση θεωρείται ότι έχει επηρεάσει τον τρόπο που βλέπουμε και βιώνουμε σήμερα τους δημόσιους χώρους. Elizabeth Diller © Jared Siskin Getty Images for Prada Στα πιο γνωστά της έργα περιλαμβάνεται το High Line στο Meatpacking District στη Νέα Υόρκη. «Τα έργα μας πρέπει να είναι προσβάσιμα και να δημιουργούν αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων», έχει πει εκφράζοντας τη φιλοσοφία της. Στο συγκεκριμένο έργο, ένα παλιό, εγκαταλειμμένο τμήμα του σιδηροδρόμου, μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο υψηλού επιπέδου, μεταμορφώνοντας έναν αστικό χώρο σε εμπειρία. Το High Line θεωρείται υποδειγματικό έργο αστικής αναγέννησης, ένα έργο ζωντανό, καθώς με τον καινοτόμο σχεδιασμό του κατάφερε να συνδέσει το ιστορικό παρελθόν του σιδηροδρομικού δικτύου με τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. High Line, Νέα Υόρκη © Unsplash Yvonne Farrell & Shelley McNamara Οι Ιρλανδέζες ιδρύτριες του γραφείου Grafton Αrchitects είναι γνωστές για τις ανεπιτήδευτες κι ωστόσο σύνθετες δημιουργίες τους, οι οποίες συνδυάζουν ιστορικά με μοντέρνα στοιχεία. Με τα έργα τους αποδεικνύουν επί περισσότερες από 4 δεκαετίες ότι η αρχιτεκτονική μπορεί να παραμένει φιλόδοξη και σύγχρονη, χωρίς όμως να χάνει την επαφή με τον άνθρωπο που τη χρησιμοποιεί και το περιβάλλον που τη φιλοξενεί. Φέροντας κοινωνική και πολιτιστική ευθύνη, η αρχιτεκτονική τους θεωρείται ότι υπηρετεί τους ανθρώπους και τις πόλεις αντί να στοχεύει στην προσοχή προς όφελός της. Εμβληματικό τους έργο που τις καθιέρωσε διεθνώς θεωρείται το φημισμένο πανεπιστήμιο Luigi Bocconi, το οποίο παρέδωσαν στο Μιλάνο το 2008. «Το Bocconi Campus», λένε χαρακτηριστικά για το έργο, «δεν είναι απομονωμένο, είναι τμήμα της πόλης. Οι χώροι του θέλουν να συνομιλούν με το Μιλάνο και να γίνονται κομμάτι της καθημερινής ζωής των ανθρώπων». Για τη δημιουργία του χρησιμοποίησαν σκυρόδεμα, τούβλο και φυσικό φως, φτιάχνοντας ένα κτίριο σχεδιασμένο για να δημιουργεί κοινωνική ζωή και εμπειρίες, λειτουργικό και ταυτόχρονα φιλικό προς το περιβάλλον. Ένα έργο που συνδυάζει αισθητική και λειτουργία και το οποίο ενσωματώνει παράδοση και σύγχρονη αρχιτεκτονική. Το 2020 βραβεύτηκαν με το Pritzker Architecture Prize. Πανεπιστήμιο Luigi Bocconi, Μιλάνο © Federico Brunetti Pritzker Prize Smiljan Radic Clarke Από τους σημαντικότερους σύγχρονους αρχιτέκτονες διεθνώς, γνωστός για την πειραματική του προσέγγιση στο design, βραβεύτηκε φέτος με το Pritzker Architecture Prize. Γεννημένος το 1965 στο Σαντιάγο της Χιλής, για περισσότερες από 3 δεκαετίες σχεδιάζει κτίρια τα οποία κινούνται ανάμεσα στην τέχνη, την αρχιτεκτονική και τη γλυπτική. Έργα τα οποία ισορροπούν μεταξύ μονιμότητας και προσωρινότητας, μνήμης και φαντασίας, εύθραυστα και όχι μνημειακά. Έχοντας ως αφετηρία τη χρήση ιστοριών και εικόνων, συνδυάζει υλικά όπως ξύλο, πέτρα, σκυρόδεμα και fiberglass και δημιουργεί δίνοντας έμφαση όχι μόνο στη μορφή του κτιρίου αλλά και στην εμπειρία του χρήστη και στη σχέση του έργου με το τοπίο. Smiljan Radić Clarke, Photo courtesy of The Pritzker Architecture Prize Εμβληματικό του έργο, το οποίο τον τοποθέτησε στον διεθνή χάρτη, θεωρείται το περίπτερο που έφτιαξε στο Λονδίνο το 2014 έπειτα από ανάθεση της Serpentine Gallery. Την οβάλ, ημιδιαφανή αυτή κατασκευή θα μπορούσε κάποιος να την παρομοιάσει με εξωγήινο αντικείμενο ή πρωτόγονο καταφύγιο-σπηλιά. «Ήθελα να μοιάζει με κάτι που βρέθηκε, όχι με κάτι που σχεδιάστηκε», είχε πει ο ίδιος σχετικά. Το ογκώδες Serpentine Gallery Pavillion είχε τοποθετηθεί πάνω σε μεγάλους, ακατέργαστους ογκόλιθους, δίνοντας την εντύπωση ότι αιωρείται, ενώ, χαμηλός όπως ήταν στο εσωτερικό του, δημιουργούσε μια αίσθηση μυστηρίου, έναν χώρο που έδειχνε σιωπηλός και ταυτόχρονα ισχυρός. Το εφήμερο εκείνο installation αποτέλεσε τότε ένα πανίσχυρο δείγμα της φιλοσοφίας του, κάτι που «βρέθηκε» και μετά «εξαφανίστηκε» μένοντας απλά στη μνήμη. Smiljan Radić Clarke, Serpentine Gallery Pavilion, Λονδίνο / Photo courtesy of Iwan Baan, Pritzker Prize Κengo Kuma Πρόκειται για έναν από τους πιο επιδραστικούς αρχιτέκτονες της Ιαπωνίας, ο οποίος διαμόρφωσε μια νέα σκέψη αναφορικά με τη σχέση κτιρίου-φύσης-ανθρώπου. Γεννημένος το 1954, αγαπά τα φυσικά υλικά όπως το ξύλο, θεωρώντας το βασικό υλικό του 21ου αιώνα και κατατάσσοντας τον χάλυβα και το σκυρόδεμα στα υλικά που ανήκουν στον περασμένο αιώνα. Πιστεύει ότι: «Τα υλικά κουβαλούν ιστορία και πολιτισμό – δεν είναι ουδέτερα στοιχεία κατασκευής», ενώ θεωρεί ότι η αρχιτεκτονική πρέπει να γεννιέται μέσα από το τοπίο, χωρίς να προσπαθεί να επιβληθεί σ’ αυτό. Κengo Kuma © Simone Padovani Getty Images for Qatar Creates Μανιφέστο της αρχιτεκτονικής του αποτελεί το Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας (Japan National Stadium) στο Τόκιο (2019). Συνοψίζοντας σε αυτό τη φιλοσοφία του, εξέφρασε μια σύγχρονη Ιαπωνία, συνδυάζοντας παράδοση με τεχνολογία και βιωσιμότητα. Συλλέκτης σημαντικών βραβείων, θα βάλει την υπογραφή του και στο παραλιακό μέτωπο της Αθήνας, καθώς το γραφείο του, Kengo Kuma & Associates, έχει σχεδιάσει στο Ελληνικό τη Riviera Galleria, το οικιστικό συγκρότημα Marina Residences και ένα Private Club που θα φιλοξενεί χώρους ψυχαγωγίας, εστίασης, ευεξίας κ.λπ. Kengo Kuma, Marina Residences στο Ελληνικό / Photo Orilina Properties View full είδηση

Δέκα χρόνια μετά τη βράβευση του Alejandro Aravena, ο Smiljan Radić Clarkeγίνεται ο δεύτερος Χιλιανός αρχιτέκτονας που τιμάται με το Βραβείο Πρίτσκερ, το οποίο θεωρείται ευρέως ως το «Νόμπελ της αρχιτεκτονικής». Ο Σμιλιάν Ράντιτς Κλαρκ, χιλιανός αρχιτέκτονας με κροατική και βρετανική καταγωγή, ένας δημιουργός που παραμένει σχετικά άγνωστος σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, είναι 60 ετών και δραστηριοποιείται κυρίως στη Χιλή. Ο ίδιος συχνά αναφέρεται σε αυτή τη γεωγραφική απομόνωση ως καθοριστικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής του σκέψης. Παρότι ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία πριν από περίπου τρεις δεκαετίες, το έργο του άρχισε να αποκτά διεθνή αναγνώριση το 2014, όταν σχεδίασε το εντυπωσιακό περίπτερο της Serpentine Gallery στο Λονδίνο: μια σχεδόν εξωγήινη κατασκευή σε σχήμα αυγού, με ημιδιαφανές κέλυφος από υαλοΐνες που στηριζόταν πάνω σε ακατέργαστους λίθους. Σύμφωνα με το σκεπτικό της κριτικής επιτροπής του Πρίτσκερ, η αυστηρότητα της αρχιτεκτονικής του δεν προκύπτει από εντυπωσιακές μορφολογικές χειρονομίες, αλλά από την ακρίβεια της κατασκευής. Υλικά όπως το σκυρόδεμα, η πέτρα, το ξύλο και το γυαλί συνδυάζονται με τρόπο που διαμορφώνει το φως, τον ήχο, το βάρος και την αίσθηση του χώρου. Στο περίπτερο της Serpentine Gallery, για παράδειγμα, το ημιδιαφανές κέλυφος φιλτράρει το φως αντί να το προβάλλει, ενώ το κτίριο παραμένει εν μέρει ανοιχτό, επιτρέποντας στους επισκέπτες να βιώνουν την προστασία χωρίς να αποκόπτονται πλήρως από το περιβάλλον πάρκο. Με μια πορεία που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Ράντιτς έχει σχεδιάσει πολιτιστικά ιδρύματα, δημόσιους χώρους, εμπορικά κτίρια και ιδιωτικές κατοικίες σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Παρά τη διεθνή αναγνώριση, εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται στο Σαντιάγο της Χιλής, διατηρώντας ένα σχετικά μικρό αρχιτεκτονικό γραφείο. Το Βραβείο Πρίτσκερ (Pritzker Architecture Prize), γνωστό και ως το “Νόμπελ της Αρχιτεκτονικής”, απονέμεται ετησίως από το 1979 σε εν ζωή αρχιτέκτονα που έχει επιδείξει εξαιρετικό ταλέντο, όραμα και δέσμευση, συνεισφέροντας σημαντικά στην ανθρωπότητα μέσω της αρχιτεκτονικής. Το βραβείο χρηματοδοτείται από την οικογένεια Πρίτσκερ μέσω του Hyatt Foundation. Ιδρύθηκε από τον Jay A. Pritzker και τη σύζυγό του, Cindy. Ο νικητής λαμβάνει 100.000 δολάρια και ένα χάλκινο μετάλλιο. Η επιλογή γίνεται από μια διεθνή κριτική επιτροπή που αλλάζει κάθε χρόνο, ενώ η απονομή θεωρείται η κορυφαία διάκριση στον χώρο της αρχιτεκτονικής παγκοσμίως. View full είδηση

Παρουσίαση της αρχιτεκτονικής μελέτης του Τύμβου Καστά Αμφίπολης. Το προτεινόμενο εξωτερικό κέλυφος του Χώρου 1 του Ταφικού Μνημείου, έχει ως στόχο: - τη μόνιμη προστασία του χώρου αυτού, στον οποίο δεν σώζεται το προστώο και η στέγη, από την υγρασία και τις εξωτερικές καιρικές συνθήκες, καθώς οι τοίχοι του έχουν ευαίσθητα επιχρίσματα και χρώματα. - τη συμβολή στην εξασφάλιση σταθερών συνθηκών θερμοκρασίας και υγρασίας, με την επιπρόσθετη τοποθέτηση ηλεκτρομηχανολογικής εγκατάστασης για ολόκληρο το Ταφικό Μνημείο, συμπεριλαμβανομένου του φωτισμού και της δυνατότητας κλιματισμού των χώρων. Η κατασκευή του προτεινόμενου κελύφους, σχεδιάστηκε, ώστε να αναφέρεται στην γεωμετρία και τις διαστάσεις του αρχαίου προστώου χωρίς να το αντιγράφει, με απολύτως αφαιρετικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Στόχος είναι η αρμονική παρουσία του στον χώρο σε σχέση με το μνημειακό σύνολο, εξυπηρετώντας παράλληλα λειτουργικές ανάγκες, όπως η προσβασιμότητα και η θέαση από τον επισκέπτη. Οι μελέτη εκπονήθηκε από τον Μιχάλη Λεφαντζή, Δρ. Αρχιτέκτονα Μηχανικό του ΥΠΠΟΑ, Προϊστάμενο Αρχαιολογικών Έργων και Μελετών στην ΕΦΑ Πόλης Αθηνών και μελετητή / επιβλέποντα των εργασιών αποκατάστασης του μνημείου από την ανακάλυψη του Ταφικού Μνημείου ως σήμερα. View full είδηση

Οι αρχιτέκτονες δεν στερούνται φαντασίας. Το αντίθετο μάλιστα. Τις περισσότερες φορές όμως, αναγκάζονται να την περιορίσουν. Από τη μία οι απαιτήσεις ή προτιμήσεις των πελατών, από την άλλη οι περιορισμοί που υπάρχουν στην ανέγερση ενός κτιρίου, τους αναγκάζει να συμβιβάζονται. Ενα πείραμα όμως, με το όνομα Solo Houses, τους επέτρεψε να αφήσουν τη φαντασία τους να καλπάσει ελεύθερη. O Γάλλος Κριστιάν Μπουρντέ έδωσε σε δέκα αρχιτέκτονες το ελεύθερο να σχεδιάσουν εξοχικά στην Καταλονία, δίχως να τους θέσει απολύτως κανέναν περιορισμό. Το αποτέλεσμα ήταν μαγικό, αφού το κάθε οίκημα δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχουμε ξαναδεί. Και βέβαια, θα διατεθούν προς πώληση, όπως αναφέρει το CNN, για πολύ λίγους και τυχερούς που μπορούν να καλύψουν το ποσό που θα απαιτηθεί. Δείτε εδώ όλες τις δημιουργίες: http://edition.cnn.c...r-fantasy-home/ Πηγή: http://www.buildnet....213&artid=15970 Click here to view the είδηση

«Πατείς με, πατώ σε» στα εγκαίνια της αρχιτεκτονικής έκθεσης «GRE-NYC» που τελέστηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη. Η έκθεση αυτή διέφερε από όλες τις άλλες που είχαν φιλοξενηθεί μέχρι στιγμής στο Γενικό Προξενείο διότι διοργανώθηκε από τον νεοσύστατο φορέα Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής Νέας Υόρκης (Greek Institute of Architects in New York), που μέχρι και εκείνη την ώρα αριθμούσε 70 μέλη και μετά τα εγκαίνια ο αριθμός του πλησίασε τα 100. Η έκθεση αυτή διέφερε από όλες τις άλλες διότι δεν ήταν ατομική, αλλά συλλογική, και καθρέπτιζε το δημιουργικό ταλέντο των συμπατριωτών μας από την Ελλάδα που ήρθαν για μεταπτυχιακές σπουδές στις αρχιτεκτονικές σχολές της Νέας Υόρκης και των άλλων περιοχών της Βορειοανατολικής Ακτής με όνειρα να σπουδάσουν, να ασκήσουν για έναν χρόνο το επάγγελμά τους και να επιστρέψουν στην ιδιαίτερή τους πατρίδα να ανοίξουν τα δικά τους γραφεία και να μεταφέρουν την τεχνογνωσία στη γενέτειρα. Οταν ξέσπασε η οικονομική κρίση και η Ελλάδα εισήχθη στο καθεστώς των μνημονίων άλλαξαν σχέδια και αποφάσισαν να αγκυροβολήσουν εδώ. Οντας τα- λαντούχοι προσελήφθησαν στα καλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία και παρέμειναν στη Νέα Υόρκη. Μετά το 2010 ο αριθμός των Ελλήνων που έρχονταν για μεταπτυχιακές σπουδές στη Νέα Υόρκη αυξήθηκε με γεωμετρική πρόοδο και αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι το βράδυ της Πέμπτης έδειξαν ενδιαφέρον για τον φορέα περισσότεροι από είκοσι άλλοι αρχιτέκτονες, είτε και σπουδαστές. Το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής Νέας Υόρκης δεν έχει προεδρείο με την κλασσική έννοια του όρου, αλλά μια εξαμελή επιτροπή πρωτοβουλίας η οποία ανέλαβε και τα καθήκοντα των επιμελητών της εν λόγω έκθεσης. Πρόκειται για τους Κωνσταντίνο Μπούρα, την Εβίτα Φανού, την Ηλέκτρα Κοντορούπη, τον Ιωάννη Οικονόμου, τον Φωτεινό Σούλο και την Δήμητρα Τσαχρέλια, οι οποίοι εργάστηκαν αμέτρητες ώρες τους τρεις τελευταίους μήνες και κατάφεραν να παρουσιάσουν κάτι το πρωτοποριακό για τα ομογενειακά δεδομένα. Η Εκθεση «GRE-NYC» (Ελλάδα- Νέα Υόρκη) στεγάζεται στον υπόγειο εκθεσιακό χώρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη και είναι ανοικτή Δευτέρα μέχρι Παρασκευή από τις 9 π.μ. έως και τις 2.30 μ.μ. και θα παραμείνει ανοικτή μέχρι και την επόμενη Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου. Δεν είναι ούτε φωτογραφική και ούτε ζωγραφικής, αλλά μια καθαρά αρχιτεκτονική έκθεση, η οποία περιλαμβάνει τα έργα των τριάντα και πλέον αρχιτεκτόνων που έχουν βραβευτεί σε διάφο- ρους διαγωνισμούς, έργα από τις διδακτορικές διατριβές τους και νέες αρχιτεκτονικές προτάσεις. Η έκθεση αυτή αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη των εξαιρετικών ικανοτήτων των Ελλήνων που λόγω των Μνημονίων αγκυροβόλησαν στη Νέα Υόρκη και του νέου αίματος που εισέρχεται στους κόλπους της Ομογένειας. Ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, Γιώργος Ηλιόπουλος, δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Η παρουσία τόσο πολλών νέων, ταλαντούχων παιδιών, εδώ στο Γενικό Προξενείο, αποτέλεσε έκπληξη και για μας. Βλέπουμε το φοβερό ταλέντο που έχει η Ελλάδα σε τέτοια μορφή και έκταση». Ο κ. Ηλιόπουλος επισήμανε ότι «με τα έργα τους, με τις ιδέες τους και τη δημιουργικότητά τους, οι νέοι Ελληνες αρχιτέκτο- νες δείχνουν σ’ αυτή την πόλη πως είμαστε μια ζωντανή κοινότητα. Η Ελλάδα έχει ένα απίστευ- το παραγωγικό δυναμικό, με κέφι για δουλειά και για ανταγωνισμό. Είναι άδικο να τους χάνουμε και να τους κερδίζουν άλλοι. Γι’ αυτό, έχει μεγάλη σημασία να βρίσκουμε τρόπους να τους κρατάμε κοντά, σε συνεχή επαφή με την Ελλάδα». Τα μέλη της ιδρυτικής ομάδας του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής Νέας Υόρκης με τα οποία επικοινωνήσαμε επεσήμαναν ότι η ίδρυση του φορέα ήταν μια εσωτερική αναγκαιότητα, διότι ευρισκόμενοι στη Νέα Υόρκη αισθάνθηκαν την ανάγκη να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να συσπειρώσουν όλα τα άλλα παιδιά που σπούδαζαν, είτε έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους στην Αμερική. Παράλληλα, τόνισαν ότι πιστεύουν στη συλλογική δράση, ανήκουν στο «Εμείς» που έλεγε και ο Μακρυγιάννης, και έχουν εντελώς διαφορετικά κριτήρια και στάνταρ στη λειτουργία του φορέα. Στο φορέα τους γίνονται δεκτοί μόνον αρχιτέκτονες και όταν έκαναν τα πρώτα βήματα τα μέλη της ιδρυτικής ομάδας δεν γνώριζαν ότι στη Νέα Υόρκη υπήρχε ο Σύλλογος Ελληνοαμερικανών Αρχιτεκτόνων και Πολιτικών Μηχανικών. Τώρα που προετοίμαζαν την έκθεση πληροφορήθηκαν για το γεγονός και προθυμοποιήθηκαν να συνεργαστούν. Ολοι τους παραδέχτηκαν ότι γι’ αυτούς ήταν μονόδρομος οι μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, αλλά ουδείς από αυτούς πί- στευε ότι θα αγκυροβολήσει και θα κάνει καριέρα στη Νέα Υόρκη. Τα γεγονότα τους ώθησαν να αναζητήσουν εργασία και όλοι τους προσελήφθησαν στα καλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία και μάλιστα έχουν γίνει σπόνσορες για να τους χορηγηθεί η άδεια παραμονής και εργασίας στη Νέα Υόρκη. Ερωτηθέντες εάν έχουν έρθει σε επαφή είτε εάν έχει προσληφθεί κανείς σε ομογενειακές αρχιτεκτονικές εταιρείες, υπογράμμισαν ότι «δεν έχουν γνώση» και ότι «τουλάχιστον τα ιδρυτικά μέλη εργάζονται σε μη ομογενειακές εταιρείες». Ένας εξ αυτών είπε ότι την περίοδο που τελείωνε τις σπουδές του είχε στείλει το βιογραφικό του στην εταιρεία ενός ομογενή αρχιτέκτονα και εξέφρασε τη λύπη του διότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να απαντήσουν στα αλλεπάλληλα μηνύματά τους. Οι νέοι αρχιτέκτονες σημείωσαν ότι ετοιμάζουν και άλλες εκδηλώσεις, μεταξύ των οποίων και μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και ότι είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με τους ομογενειακούς φορείς. Οσον αφορά τον αριθμό των νεοφερμένων μεταναστών από την Ελλάδα, μας έκαναν γνωστό ότι είναι εκατοντάδες οι οποίοι έρχονται για σπουδές και με στόχο και όραμα. Οσον αφορά τον αριθμό των νεοφερμένων μεταναστών από την Ελλάδα, μας έκαναν γνωστό ότι είναι εκατοντάδες οι οποίοι έρχονται για σπουδές και με στόχο και όραμα να μείνουν εδώ και να ξεδιπλώσουν το δημιουργικό ταλέντο και να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που παρέχει η Νέα Υόρκη και η Αμερική για επαγγελματική ανέλιξη, για πρόοδο και ευημερία. Πηγή: http://lykavitos.gr/archives/171998 Click here to view the είδηση

Την 14.03.2015 πραγματοποιήθηκε η 1η Γενική Συνέλευση της Αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ της τριετίας 2015-2017 με τη συμμετοχή 153 Αντιπροσώπων, επί συνόλου 165, από την Αθήνα και την περιφέρεια. Για τα θέματα της Ημερήσιας Διάταξης ελήφθησαν οι παρακάτω αποφάσεις: ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ ΣΑΔΑΣ – ΠΕΑ Τα αποτελέσματα κατά την διεξαγωγή των ψηφοφοριών για την εκλογή του τριμελούς προεδρείου της Αντιπροσωπείας ήταν τα εξής (ψήφισαν 139, έγκυρα 139): Πρωτοβουλία Αρχιτεκτόνων – Νέο Κίνημα Αρχιτεκτόνων – Αριστερή Κίνηση Εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων – Συσπείρωση Αριστερών Αρχιτεκτόνων: ψήφοι 63. (Εκλέγεται ο συνάδελφος Ζαφειρόπουλος Στέφανος: σταυροί 55) Αρχιτέκτονες Μηχανικοί Ευβοίας: ψήφοι 38. (Εκλέγεται ο συνάδελφος Βράκας Αλέξανδρος: σταυροί 37) Ελεύθεροι Επαγγελματίες Μηχανικοί: ψήφοι 38. (Εκλέγεται η συνάδελφος Φραντζή Μαρία: σταυροί 34) Μετά από ψηφοφορία των παρισταμένων μελών για τη εκλογή προέδρου μεταξύ των τριών εκλεγμένων του προεδρείου τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: Ζαφειρόπουλος Στέφανος Πρόεδρος Ψήφοι 67 Φραντζή Μαρία Α΄ Αντιπρόεδρος Ψήφοι 57 Βράκας Αλέξανδρος Β΄ Αντιπρόεδρος Ψήφοι 52 Πηγή και πλήρες άρθρο: http://www.sadas-pea...tiko-simvoulio/ Click here to view the είδηση

17 Αρχιτεκτονικά Γραφεία, 51 Νέοι Αρχιτέκτονες, 3 Ημέρες Παρουσίασης, 5 Αρχιτεκτονικές Ξεναγήσεις, Εκθέσεις, Συζητήσεις 13-15 Μαΐου, ένα τριήμερο διαφυγής. Το Arch Points αποτελεί μια πρωτοβουλία για την προβολή της δραστηριότητας των νέων Ελλήνων αρχιτεκτόνων, με κοινό θεματικό άξονα τη #διαφυγή. Τι είναι η διαφυγή; Πώς την εντοπίζουμε στο χώρο και την αρχιτεκτονική; Από τις 13 έως τις 15 Μαΐου, 17 αρχιτεκτονικά γραφεία ανοίγουν τις πόρτες τους για πρώτη φορά στο κοινό και 5 αρχιτεκτονικές ξεναγήσεις μας προσκαλούν σε μία εναλλακτική περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας! Για τρεις ημέρες, οι χώροι εργασίας των αρχιτεκτόνων γίνονται σημεία συνάντησης της αρχιτεκτονικής με το κοινό. Δεκαεπτά διαφορετικά γραφεία, καθένα με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, μας υποδέχονται σε διαφορετικές γειτονιές του κέντρου της Αθήνας και παρουσιάζουν το έργο τους στο χώρο δημιουργίας και γέννησης της κάθε ιδέας! Κτίρια, συγκροτήματα κατοικιών, έργα μικρής και μεγάλης κλίμακας, σχεδιασμός επίπλων και αντικειμένων, πειραματικές εφαρμογές νέας τεχνολογίας, καθώς και προτάσεις που παραμένουν στη σφαίρα της φαντασίας, συνθέτουν τη δυναμική των νέων Ελλήνων αρχιτεκτόνων, που δημιουργούν σήμερα σε πείσμα της κρίσης. Οι αρχιτέκτονες προτείνουν μία άλλη διαχείριση της αρχιτεκτονικής και παρουσιάζουν υλοποιημένες ή ουτοπικές προτάσεις ως οάσεις και σχέδια #διαφυγής από το γενικευμένο περιβάλλον της κρίσης, ιδιαίτερα αισθητό στην πόλη της Αθήνας. Ταυτόχρονα, 5 νέοι αρχιτέκτονες και θεωρητικοί μας ξεναγούν σε αρχιτεκτονικά προσανατολισμένους περιπάτους, αποκαλύπτοντάς μας μυστικές γωνιές και νέες αστικές αναγνώσεις της πόλης που ζούμε. Μαζί τους, εξερευνούμε το εμπορικό τρίγωνο και γνωρίζουμε τους νέους κατοίκους του, αναζητούμε τον ορίζοντα από τους λόφους της Αθήνας και ανακαλύπτουμε τα υπόγειά της, επαναπροσεγγίζοντας έτσι την πόλη που ζούμε καθημερινά, μέσα από μία σύγχρονη αρχιτεκτονική ματιά. ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ Την Παρασκευή 13/5 το Arch Points υποδέχεται το κοινό στον Κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134, Θησείο) και παρουσιάζει το πρόγραμμα και τη θεματική του τριημέρου: τη #διαφυγή. Το κοινό θα έρθει σε πρώτη επαφή με τους συμμετέχοντες αρχιτέκτονες και θα πληροφορηθεί αναλυτικά από τους ξεναγούς σχετικά με τις αρχιτεκτονικές διαδρομές που θα πραγματοποιηθούν τις δύο επόμενες ημέρες. Το Σάββατο 14/5 και την Κυριακή 15/5, από τις 11:00 έως τις 19:00 όλα τα γραφεία που συμμετέχουν στο Arch Points 2016 θα έχουν ανοιχτές τις πόρτες τους και θα υποδέχονται το κοινό. Οι επισκέπτες των γραφείων θα έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε προσωπική επαφή με τους δημιουργούς, να συζητήσουν μαζί τους και να γνωρίσουν τη δουλειά τους στον χώρο όπου παράγεται. Παράλληλα, οι αρχιτέκτονες θα παρουσιάζουν το δικό τους πρωτότυπο έργο που δημιουργήθηκε για το Arch Points με θέμα τη #διαφυγή. Τις ίδιες ημέρες θα πραγματοποιηθούν 5 αρχιτεκτονικές διαδρομές στο κέντρο της Αθήνας. Η κάθε μία έχει το δικό της θέμα, το οποίο βασίζεται στη #διαφυγή. Το κοινό θα ακολουθήσει μαζί με τους αρχιτέκτονες-ξεναγούς τις ειδικά διαμορφωμένες διαδρομές και θα ξαναγνωρίσει την πόλη που ζούμε, τις κρυφές της γωνιές και τα σημεία αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος που έχει επιλέξει ο κάθε ξεναγός. Click here to view the είδηση

Πριν μερικές μέρες ολοκληρώθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας η «6η Διεθνής Μπιενάλε Νέων Αρχιτεκτόνων – LEONARDO 2015». Η Μπιενάλε διοργανώθηκε υπό την αιγίδα της «Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων (UIA)» και σε αυτήν συμμετείχαν 151 έργα από 20 διαφορετικές χώρες. Ανάμεσα στις ελληνικές συμμετοχές υπήρξε και μία πρόταση από το αρχιτεκτονικό γραφείο «to the point architects» με έδρα τη Λάρισα. Η πρόταση των τριών αρχιτεκτόνων που απαρτίζουν το γραφείο (Χ. Κυπριτζής, Δ. Παυλίδου, Ν. Κανέλλος) έλαβε την τρίτη θέση στην κατηγορία μελετών: «Μονοκατοικίες – χαμηλά κτίρια» ενώ βραβεύθηκε και με ειδική μνεία από την Ένωση Αρχιτεκτόνων της Λευκορωσίας. Η μελέτη του λαρισαϊκού γραφείου αφορά μία εκτός σχεδίου εξοχική κατοικία στην Κάτω Αιγάνη σύμμικτης κατασκευής από μεταλλικό σκελετό και ανεπίχριστο σκυρόδεμα. Η πρόταση διακρίνεται από καθαρή γεωμετρία και έντονα μορφολογικά στοιχεία. Χαρακτηριστικός είναι ο μεγάλος πρόβολος που σηματοδοτεί την διάθεση του κτηρίου να στραφεί προς τη θέα. Οι κύριες λειτουργίες της κατοικίας φιλοξενούνται στο επίπεδο του ισογείου ενώ με την σωστή εκμετάλλευση της υπάρχουσας κλίσης του εδάφους δημιουργείται υπόσκαφος χώρος ξενώνα και γραφείου μειώνοντας τον όγκο του κτηρίου με στόχο την καλύτερη προσαρμογή του στο περιβάλλον. Πηγή: http://www.larissane...iethni-bienale/ Click here to view the είδηση

Τρεις νέοι Έλληνες αρχιτέκτονες, ο Στρατής Σκοπελίτης, η Μαρία Χριστούλια και ο Αλέξανδρος Βαλσαμίδης, κέρδισαν το πρώτο βραβείο σε διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Οι τρεις αρχιτέκτονες εμπνεύστηκαν από ένα φλέγον ζήτημα της ελληνικής πραγματικότητας, αυτό της αστεγίας, και η λύση που πρότειναν έλαβε την πρώτη θέση. «Πώς μπορεί η Αρχιτεκτονική να απευθυνθεί στους άστεγους;» ήταν το κύριο ερώτημα του διαγωνισμού με τίτλο «Tiny Home Community Competition», που προκήρυξε ο αμερικανικός οργανισμός «Activate14», μια πρωτοβουλία του Αμερικάνικου Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής και του Κέντρου για την Αρχιτεκτονική και το Ντιζάιν, με στόχο την ενίσχυση του κοινωνικού ρόλου της Αρχιτεκτονικής. Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ, το θέμα του διαγωνισμού αφορούσε στη δημιουργία ενός τύπου κατοικιών με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (προκατασκευασμένες, βιώσιμες, οικονομικά προσιτές λύσεις) που θα φιλοξενήσουν τους άστεγους της πόλης Ράλεϊ, στη Βόρεια Καρολίνα. Ζητήθηκε δε από τους συμμετέχοντες να καταθέσουν ιδέες για τον σχεδιασμό δώδεκα μικρών σπιτιών, έκτασης δώδεκα τετραγωνικών μέτρων το καθένα, σε ένα οικόπεδο που βρίσκεται στα περίχωρα του Ράλεϊ. Η φιλοσοφία του διαγωνισμού ήταν, ότι τα σπίτια αυτά θα έχουν μεταβατικό χαρακτήρα, προκειμένου να είναι ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στην αστεγία και στη μόνιμη διαμονή, και άρα να στεγάσουν όσους δεν έχουν πού να μείνουν, συμβάλλοντας παράλληλα στην αποκατάσταση των σχέσεων των αστέγων με τον κοινωνικό ιστό. Η Μαρία Χριστούλια, ο Αλέξανδρος Βαλσαμίδης και ο Στρατής Σκοπελίτης, συνιδρυτές της αρχιτεκτονικής ομάδας «Riza3architects» και μέλη της εταιρείας «ΑΕΝΑΟΣ Α.Τ.Ε.», υπέβαλαν συμμετοχή και κατάφεραν να λάβουν το πρώτο βραβείο ανάμεσα σε 100 και πλέον προτάσεις από όλον τον κόσμο. Όπως ανέφερε η κριτική επιτροπή για την ελληνική πρόταση, «αυτό ήταν ένα έργο που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά». Και αναλύοντας το σκεπτικό της επισήμαινε: «Αυτό το πρότζεκτ είχε τον καλύτερο συνδυασμό της οργάνωσης του χώρου, της χρήσης των κατάλληλων κατασκευαστικών μεθόδων και υλικών και του άρτιου σχεδιασμού των μονάδων κατοικίας. Η προσέγγιση του θέματος ήταν ευαίσθητη στην κλίμακα και τη σύσταση της κοινότητας και σκεφτήκαμε ότι θα τονώσει τη γειτονιά. Οι σχεδιαστές παρουσίασαν μια ισχυρή αίσθηση αστικής ευαισθησίας στις ανάγκες του ατόμου και της κοινωνίας». «Στην Ελλάδα βλέπουμε καθημερινά το ζήτημα της αστεγίας που έθιγε ο διαγωνισμός και γι' αυτό επιλέξαμε να δηλώσουμε συμμετοχή και να δουλέψουμε επάνω σε ένα πρόβλημα σοβαρό σε ελληνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο» παρατηρεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Στρατής Σκοπελίτης. Οι αρχιτέκτονες δεν είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν το Ράλεϊ, ωστόσο μέσα από τη διερεύνηση της ιστορίας, των τοπικών παραδόσεων, της κοινωνικής δομής και των κλιματολογικών συνθηκών της περιοχής διαπίστωσαν ότι παρουσιάζει πολλά κοινά σημεία με την Ελλάδα. Και μπορεί ο διαγωνισμός να αφορούσε στη δημιουργία μιας κοινότητας αστέγων στη Βόρεια Καρολίνα, ωστόσο, όπως εξηγεί ο κ. Σκοπελίτης, η νικητήρια πρόταση θα μπορούσε να έχει εφαρμογή και στην Ελλάδα και να δώσει λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Η ελληνική πρόταση Οι αρχιτέκτονες σχεδίασαν μια κοινότητα που ανοίγεται στην κοντινή γειτονιά και υποστηρίζει τη σύνδεση με τον αστικό ιστό. Η κοινότητα απαρτίζεται από τέσσερις γειτονιές, με τρία σπίτια η κάθε μία. Το κοινόχρηστο κτίριο τοποθετείται κεντρικά στο οικόπεδο και στεγάζει μια κουζίνα, ένα χώρο δραστηριότατων, ένα χώρο μελέτης - βιβλιοθήκη, αποδυτήρια και μπάνια. Γύρω από τα κτίρια βρίσκονται περιβόλια, την καλλιέργεια των οποίων θα αναλάβουν οι κάτοικοι. Ο σχεδιασμός ενός περάσματος που διατρέχει όλο το οικόπεδο, περνώντας δίπλα από τα περιβόλια και διαπερνώντας το κοινόχρηστο κτίριο, σε συνδυασμό με τον προσανατολισμό των σπιτιών, που βλέπουν στο δρόμο, δημιουργούν το απαραίτητο άνοιγμα της κοινότητας προς την πόλη. Το πέρασμα και το κοινόχρηστο κτίριο αρθρώνονται κατά τρόπο τέτοιο που καλεί τους κατοίκους να συναθροίζονται, συνδιοργανώνοντας κοινωνικές δραστηριότητες. Ταυτόχρονα η διάταξη των κοινόχρηστων χώρων του κτιρίου καθώς και η σχέση τους με το δρόμο είναι τέτοια, ώστε να εξισσοροπεί την έκθεση στο δημόσιο μάτι και να προστατεύει τους χρήστες από το να θεωρηθούν ως ιδρυματοποιημένος πληθυσμός. Πηγή: http://www.lifo.gr/now/greece/76708 Click here to view the είδηση

45 νέοι Έλληνες αρχιτέκτονες παρουσιάζουν έργα από όλο τον κόσμο, αποκαλύπτοντας τη δική τους αφετηρία έμπνευσης και δημιουργίας στην Ημερίδα ΔΟΜΕΣ INDEX 3 | ΑΦΕΤΗΡΙΕΣ το Σάββατο 24/10 στο Μουσείο Μπενάκη, ΠΕΙΡΑΙΩΣ 138 10:30-20:00, με ελεύθερη είσοδο. Πρόκειται για ένα μαραθώνιο αρχιτεκτονικών παρουσιάσεων, από όλο τον κόσμο, από τις αρχές του 1900 μέχρι σήμερα, που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και αφετηρία δικής τους δημιουργίας. Πώς προσλασβάνονται τα έργα μεγάλων αρχιτεκτόνων, όπως του Gerrit Rietveld, του Mies van der Rohe, του Alvaro Siza, του Toyo Ito και του Τάκη Ζενέτου από την νέα γενιά Ελλήνων αρχιτεκτόνων; Τα κτήρια που θα παρουσιαστούν προέρχονται από την Ευρώπη, την Αμερική, την Ασία έως το ουτοπικό. Καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα χρήσεων: ιδιωτικές κατοικίες, κτήρια γραφείων, κήποι, σιδηροδρομικοί σταθμοί, αθλητικά κέντρα, εργοστάσια, εμπορικά καταστήματα, βιβλιοθήκες, δημόσια κτήρια, μνημεία και μουσεία. Η ημερίδα είναι ανοιχτή στο κοινό. Απευθύνεται σε αρχιτέκτονες, σχεδιαστές εσωτερικού χώρου και τοπίου, φοιτητές, καλλιτέχνες, πολιτικούς μηχανικούς και σε όσους ασχολούνται με την αρχιτεκτονική και το design. 'Εργα και συμμετέχοντες Νεκροταφείο Skogskyrkogarden - Woodland, Gunnar Asplund & Sigurd Lewerentz, Στοκχόλμη - Σουηδία, 1915-1940 Studio 2Pi Architecture - Παναγιώτης Παπασωτηρίου Κατοικία Schroder, Gerrit Rietveld, Ουτρέχτη - Ολλανδία, 1924 Μυρτώ Κιούρτη Villa Tugendhat, Mies van der Rohe, Brno - Τσεχία, 1929-1930 Κώστας Τσιαμπάος Χρόνος για χασμουρητό - Tempe a Pailla, Eileen Gray, Castellar - Γαλλία, 1931 Οι αρχιτέκτονες της Φάλαινας - Ίρις & Λήδα Λυκουριώτη Παιδότοποι στο Άμστερνταμ, Aldo van Eyck, Άμστερνταμ - Ολλανδία, 1947-1978 draftworks* - Χριστιάνα Ιωάννου, Χρίστος Παπαστεργίου Ο κήπος των γλυπτών - Giardino delle sculture, Carlo Scarpa, Βενετία - Ιταλία, 1952 Petras Architecture Studio - Τσαμπίκος Πετράς Κατοικία του μέλλοντος - Έκθεση Daily Mail Ideal Home, Alison & Peter Smithson, Λονδίνο - Ηνωμένο Βασίλειο, 1955-1956 griik architects- Κωνσταντίνος Γρίβας, Νατάσα Κυριακίδη Εργοστάσιο Φιξ, Τάκης Ζενέτος, Αθήνα - Ελλάδα, 1957-1963 Στέλιος Γιαμαρέλος No-Stop City, Archizoom Associati, 1966-1972 Πλάτων Ησαΐας Πισίνες, Alvaro Siza Vieira, Leca da Palmeira - Πορτογαλία, 1966 Κωσταντής Κίζης Railway Sleeper House, Shin Takasuga, Miyakejima - Ιαπωνία, 1970-1980 Κώστας Πουλόπουλος Splitting, Gordon Matta-Clark, New Jersey - ΗΠΑ, 1974 askarchitects - Αλεξάνδρα Στράτου, Στέλλα Κωνσταντινίδη The Lightning Field, Walter De Maria, Catron County - New Mexico - ΗΠΑ, 1977 Στέλλα Παντελιά Τοπιακή διαμόρφωση και μνημείο για τον Walter Benjamin - Passages, Dani Karavan, Portbou - Ισπανία, 1990-1994 Αριάδνη Βοζάνη Κατάστημα επίπλων στη Νέα Κηφισιά, Κυριάκος Κρόκος, Αθήνα - Ελλάδα, 1990-1996 Γεωργία Δασκαλάκη, Γιάννης Παπαδόπουλος Κτήριο γραφείων της Red Electrica de Espana, Mariano Bayon, Σεβίλλη - Ισπανία, 1992 mab architects - Franky Antimisiaris, Branko m. Berlic (Νεκρο )ταφείο Furstenwald, Kienast & Vogt Landschaftsarchitekten, Chur - Ελβετία, 1992-1996 Δέσποινα Ζαβράκα Μετατροπή βυρσοδεψείου σε κατοικία και γραφείο, Μάριος - Αλέξανδρος Νικηφοριάδης - Δανάη Σκαράκη, Χανιά - Ελλάδα, 1994 Αγάπη Πρώιμου Sendai Mediatheque, Toyo Ito, Sendai - Ιαπωνία, 1995-2001 K&K Architects - Κατερίνα Κοτζιά, Κορίνα Φιλοξενίδου Αθλητικό κέντρο - Palestra Polivalente, Livio Vacchini, Losone - Ελβετία, 1995-1997 AVW-Architecture - Αγγελική Αθανασιάδου, Κατερίνα Βασιλάκου Εθνικό περίπτερο της Πορτογαλίας - Expo '98, Alvaro Siza Vieira, Λισαβόνα - Πορτογαλία, 1998 0-2 - Βάλια Φούφα Μουσείο εθνικής τεκμηρίωσης της διαλέκτου NyNorsk - Ivar Aasen-tunet, Sverre Fehn, Orsta - Νορβηγία, 2000 aaiko arkitekter - Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, Ισιδώρα-Αγγελική Κόλια Chilean House 1, Smiljan Radic, Rancagua - Χιλή, 2006 SOUTH architecture - Χρυσόστομος Θεοδωρόπουλος, Ελένη Λιβάνη N House, Sou Fujimoto, Oita - Ιαπωνία, 2008 314 Architecture Studio - Παύλος Χατζηαγγελίδης Κατοικία για ένα νεαρό ζευγάρι, Junya Ishigami + associates, Τόκιο - Ιαπωνία, 2010 Αλέξανδρος Γερούσης, Κατίτα Χρυσανθοπούλου Σιδηροδρομικοί σταθμοί στο Κατάρ - QIRP, UNStudio, Ντόχα - Κατάρ, 2012-2019 Svstudio - Σίμος Βαμβακίδης Κατοικία στα Ιωάννινα, Παύλος Βλαστός, Ιωάννινα - Ελλάδα, 2012 vp architectural studio - Βίκη Πορίκη Ξενώνας Wa Shan, Amateur Architecture Studio, Xiangshan - Κίνα, 2013-2014 Σταύρος Μαρτίνος Διαμέρισμα, Σπυρίδων Πανταζής - Ελένη Μαργαριτίδου, Ιωάννινα - Ελλάδα, 1987 Topotheque - Ιάσων Πανταζής Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ: http://domesindex.com/afetiries/ Πηγή: http://www.buildnet....205&artid=16907 Click here to view the είδηση

Το σημαντικότερο βραβείο για τις εικαστικές τέχνες απονεμήθηκε στην ομάδα Assemble για την ανάπλαση μιας υποβαθμισμένης περιοχής στο Λίβερπουλ. Η πρώτη είδηση για την φετινή απονομή των βραβείων Τέρνερ που έγιναν στη Γλασκώβη, είναι ότι η Assemble, μια αρχιτεκτονική κολεκτίβα κέρδισε το βραβείο το Βραβείο Τέρνερ 2015 για τη σύγχρονη εικαστική τέχνη, με την ανάπλαση των βικτωριανών σπιτιών στην υποβαθμισμένη συνοικία Toxteth στο Λίβερπουλ, το οποίο έπεσε σε παρακμή μετά τις εντάσεις μεταξύ της μαύρης κοινότητας και της αστυνομίας ξέσπασε σε ταραχές το 1981. Στην Assemble είναι όλοι λίγο μεγαλύτεροι από 20 ετών, και ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί ως φίλοι στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Συνεργάστηκαν με τους κατοίκους της περιοχής για την ανάπλασή της και έχουν δημιουργήσει εκεί ένα εργαστήριο, ώστε οι νέοι να μάθουν να κάνουν μόνοι τους τον εξοπλισμό και την επίπλωση των κατοικιών. Ποτέ άλλοτε τα Τέρνερ δεν είχαν μια τόσο μεγάλη ομάδα υποψηφίων και η νίκη τους δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη από όσο η υποψηφιότητά τους, αφού το έργο τους έχει τις ρίζες του στον τομέα της αρχιτεκτονικής, και όχι σε μια παραδοσιακή καλλιτεχνική κατηγορία. Οι τέσσερις υποψηφιότητες φέτος, έδειξαν την σαφή τάση της ανάδειξης της πολιτικής και κοινωνικής τέχνης. Η κολεκτίβα Assemble για παράδειγμα δημιουργεί προηγούμενο για τους επόμενους υποψηφίους. Η συμμετοχή τους πήρε προβάδισμα, αμέσως μόλις ανακοινώθηκε. Τα μέλη της κολεκτίβας μοιράζονται ένα στούντιο στο ανατολικό Λονδίνο και αποδέχθηκαν την υποψηφιότητα μόνο μετά από συνεδρίαση της ομάδας. Είναι μια συλλογική κοινωνική δράση, στην οποία δεν πρωταγωνιστεί μια και μόνο ιδιοφυΐα. Τα έργα τους θα εκτεθούν αφού ο σκοπός του βραβείου είναι να «προωθήσει τη δημόσια συζήτηση για τις νέες εξελίξεις στη βρετανική τέχνη". Στη θυελλώδη ιστορία του θεσμού, αυτή είναι η πρώτη χρονιά που η συζήτηση για την πολιτική και την κοινωνία άνοιξε με το καλημέρα! Το δεύτερο αξιοσημείωτο γεγονός για το βραβείο που είναι συνδεδεμένο με την καλλιτεχνική ελευθερία και ένα από τα πιο μεγάλα εικαστικά βραβεία παγκοσμίως είναι το γεγονός, ότι φέτος στην βραχεία λίστα υπήρχαν 3 γυναίκες και μια αρχιτεκτονική κολεκτίβα. Οι φετινοί υποψήφιοι κάνουν πολιτική τέχνη με κοινωνική συνείδηση. Όλοι θυμήθηκαν ότι το περσινό βραβείο Turner ήταν πολύ σκοτεινό, πολύ απόκρυφο, πολύ ακατανόητο. "Σε μια εποχή όπου οτιδήποτε μπορεί να είναι τέχνη, γιατί να μην είναι ένα συγκρότημα κατοικιών;» δήλωσε τον περασμένο Μάιο όταν ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες, το μέλος της κριτικής επιτροπής των Τέρνερ και διευθυντής του Ινστιτούτου Τέχνης Μίντλεσμπρο, Alistair Hudson. Το βραβείο, λένε πολλοί, παρασοβάρεψε. Έχασε την πλευρά του εντυπωσιασμού που είχε παλιότερα. Αυτό δεν είναι υποχρεωτικά κακό. Σημαίνει ότι η ποιότητα της συζήτησης γύρω από την τέχνη έχει αναβαθμιστεί, δεν είναι τόσο απλοϊκή πια. Αυτοί οι καλλιτέχνες σήμερα, θέτουν ερωτήσεις που είναι δύσκολες για όλους μας. Άλλωστε, σκοπός του βραβείου είναι να προωθήσει τη δημόσια συζήτηση για τις νέες εξελίξεις στη σύγχρονη βρετανική τέχνη και γιαυτό το λόγο αναγνωρίζεται ευρέως ως ένα από τα πιο σημαντικά και σημαντικά βραβεία για τις ευρωπαϊκές εικαστικές τέχνες. Το βραβείο Τέρνερ είναι 40.000 λίρες. 25.000 λίρες για τον νικητή και 5.000 λίρες για τον καθένα από τους άλλους καλλιτέχνες που επελέγησαν. Το βραβείο, που θεσπίστηκε το 1984, απονέμεται σε έναν Βρετανό καλλιτέχνη κάτω των πενήντα για μια εξαιρετική έκθεση ή άλλη παρουσίαση του έργου τους κατά το δωδεκάμηνο μέχρι τον Απρίλιο της κάθε χρονιάς. Το Τέρνερ έχει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί δείχνει την τάση στον κόσμο της τέχνης, αλλά εξίσου συχνά χλευάζεται από τους κριτικούς. Και οι τέσσερις φετινοί υποψήφιοι εργάζονται μακριά από την τέχνη που σημαίνει ψυχαγωγία. Η κριτική επιτροπή τους παρομοιάζει με όσους έχουν ζήλο να αλλάξουν τον κόσμο, τους προραφαηλίτες ή το κίνημα Bauhaus. Η Bonnie Camplin σε ένα στρατιωτικό βιομηχανικό συγκρότημα στο νότιο Λονδίνο δημιούργησε ένα είδος αρχείου σε ένα δωμάτιο όπου κάλεσε τους ανθρώπους να εξερευνήσουν τα θέματα γύρω από την "συναινετική πραγματικότητα", ιδίως όσον αφορά την ψυχική υγεία. Η Janice Kerbel κάνει μια οπερατική απόδοση για έναν χαρακτήρα που ονομάζεται Doug που βιώνει εννέα καταστροφικά γεγονότα και η Nicole Wermers, καρέκλες με γούνινα παλτό ραμμένες επάνω τους. «Πώς κρίνουμε τα πράγματα και με τι μοιάζουν»? είναι το θέμα της. Πηγή: http://www.thetoc.gr...o-fetino-terner Click here to view the είδηση

«Ποιητής του μπετόν», «Απόστολος της καμπύλης», «Αρχιτέκτονας του αισθησιασμού»... Τα προσωνύμια δεν λείπουν για να περιγράψουν τον Oscar Niemeyer, ιερό τέρας της αρχιτεκτονικής του 20ου αι., ο οποίος έσβησε σε ηλικία σχεδόν 105 ετών. Η ορθή γωνία δεν τον έλκυε, ούτε η ευθεία γραμμή, «σκληρή, άκαμπτη, μια επινόηση του ανθρώπου», όπως έλεγε. Σημείο αντιδικίας με τον Le Corbusier, με τον οποίο είχε δουλέψει σε νεαρή ηλικία και του οποίου αναγνώριζε την επίδραση πάνω του. Και τούμπαλιν, υπογράμμιζε. Ο Oscar Niemeyer ξεχώρισε εξαιτίας της ελευθερίας των μορφών του, σχεδιασμένων με μονοκονδυλιές. Ήταν εραστής της καμπύλης, «ελεύθερης και αισθησιακής», της καμπύλης που συναντούσε στα βουνά της Βραζιλίας, στα ποτάμια της, τις ακτές της και «στα κορμιά των γυναικών της». Από αστική οικογένεια, το πλήρες όνομά του ήταν Oscar Ribeiro de Almeida de Niemeyer Soares. Τα “Ribeiro” και “Soares” είναι πορτογαλικής προέλευσης. Το “Almeida” είναι αραβικό και το “Niemeyer” γερμανικό. Πίστευε πως έτρεχε ακόμα λίγο μαύρο και λίγο ινδιάνικο αίμα στις φλέβες του. Ισχυριζόταν, με κείνη την απαράμιλλη γοητεία του, ότι η γερμανική καταγωγή του δεν είχε καμιά επίδραση στο χαρακτήρα του. Εκτός ίσως σε επίπεδο αποτελεσματικότητας: 600 έργα σε 70 χρόνια καριέρας. Εκ των οποίων, ακόμα και σήμερα, 20 είναι εργοτάξια. Αποτελεσματικότητα που ανέδειξε αυτόν το θαυμαστό μουσικό του οπλισμένου σκυροδέματος σε θεμελιωτή το 1960 -μαζί με τον μέγα Lucio Costa και τον Roberto Burle Marx- της Brasilia, της νέας πρωτεύουσας στη θέση της γενέτειράς του, του Ρίο ντε Τζανέιρο. Τη μέρα που ο Le Corbusier είπε στον Niemeyer ότι «η αρχιτεκτονική είναι επινόηση», ο Βραζιλιάνος έκανε τη ρήση του πυξίδα. Ταυτόχρονα, θεωρούσε την αρχιτεκτονική του φίλου του θλιβερά λετουργική. Ήθελε μια αρχιτεκτονική πιο ελεύθερη, πιο ανάλαφρη, που να διαθέτει τη χάρη των παλιών αποικιακών εκκλησιών. Έτσι έγινε σύμβολο ενός νέου μοντερνισμού, ιδεολογικοποιημένου. Έγινε μύθος. Η Brasilia, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστιστικής κληρονομιάς από το 1987, δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, στη γεωγραφική καρδιά της χώρας, το Planalto Central. Τη «χαρά» τού την έδωσε ο μέλλον Πρόεδρος Juscelino Kubitschek. Ήταν το 1940. Στον Υπουργό Αμύνης που τον ρωτά αν αυτό που θα αναλάβει θα είναι μοντέρνο ή κλασικό, ο φίλος μας απαντά «Σε περίπτωση πολέμου, θα θέλατε όπλα μοντέρνα ή κλασικά;» Το πραξικόπημα του 1964, ξαποστέλνει τον Niemeyer στη Γαλλία. Είναι καλοδεχούμενος τόσο από τον Malraux όσο κι απ’ τον de Gaulle. Μια σειρά εμβληματικά κτίρια ακολουθούν. Για την έδρα του κομμουνιστικού κόμματος π.χ. ο Ζορζ Πομπιντού σχολιάζει: «Το μόνο καλό πράγμα που έκαναν οι κομμουνιστές». Ήταν το 1965. Από τα πιο διάσημα κτίσματά του, η Γραμματεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Το Pritzker, το αντίστοιχο Νόμπελ Αρχιτεκτονικής, του απονεμήθηκε το 1988. Ο γοητευτικός αυτός άνθρωπος, με την τεράστια προσωπικότητα και την αστείρευτη ζωτικότητα, απολάμβανε στη χώρα του το status του σταρ, παρόμοιο με κείνο ενός ποδοσφαιριστή ή ενός τραγουδιστή. Πράγμα αδιανόητο για αρχιτέκτονα. Αλλά δεν ήταν μόνο αρχιτέκτονας. Με το αριστοκρατικό του κεφάλι με το αχανές μέτωπο και τα μάτια από πυρακτωμένο κάρβουνο, απέκτησε το όνομα ενός δίκαιου ανθρώπου, γνωστού για την αφιλοκέρδεια και την αδιαπραγμάτευτη πίστη του στο ιδανικό της κοινωνικής δικαιοσύνης. «Δύο κομμουνιστές έχουν απομείνει στον κόσμο, ο Όσκαρ και εγώ», δήλωνε ο Φιντέλ Κάστρο το 1995. Το 1928, ο Niemeyer παντρεύεται την Annita Bildo, με την οποία απέκτησε ένα κοριτσάκι. Η σχέση τους θα διαρκέσει 76 χρόνια. Στα 98 του, παντρεύεται την 60χρονη γραμματέα του. Στο ατελιέ του στην Κοπακαμπάνα, μια φράση δεσπόζει στον τοίχο, μαζί μ’ ένα χέρι που κρατάει ένα λουλούδι: «Por um mundo melhor». Για έναν καλύτερο κόσμο. Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/...luterou-kosmou/ ] Click here to view the είδηση

Εκατοντάδες μικρά και μεγάλα όργανα σχεδιάσεως, κομψοτεχνήματα εξαιρετικής ποιότητας, χειροποίητα κοσμήματα από ατσάλι και χαλκό, πολυτελή και ποιοτικά αρχιτεκτονικά εργαλεία κατασκευασμένα από τεχνίτες με μεράκι, συνθέτουν την έκθεση με τίτλο «Το εργαστήριο του αρχιτέκτονα» που παρουσιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη από σήμερα, Πέμπτη, και μέχρι τις 10 Ιανουαρίου 2016. Η έκθεση πραγματοποιείται με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την ίδρυση των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη, τα οποία έχουν συγκεντρώσει πάνω από 100 αρχιτεκτονικά αρχεία: από το σχέδιο πόλης της Αθήνας των Σταμάτη Κλεάνθη και Εδουάρδου Σάουμπερτ και τον Λύσανδρο Καυταντζόγλου, μέχρι τους Ερνέστο Τσίλλερ και Αναστάση Μεταξά, από τους εκλεκτικιστές, Αλέξανδρο Νικολούδη και Εμμανουήλ Λαζαρίδη, έως τον Δημήτρη Πικιώνη, τον Αριστοτέλη Ζάχο και τον Νικόλαο Μητσάκη, από τους αρχιτέκτονες του ’50 Εμμανουήλ Βουρέκα και Κωσταντίνο Καψαμπέλη, έως τους Άρη Κωνσταντινίδη, Κωσταντίνο Δεκαβάλλα, Νίκο Βαλσαμάκη, Δημήτρη και Σουζάνα Αντωνακάκη και Κυριάκο Κρόκο. Όλη η ιστορία της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής Ανάμεσα στα αρχιτεκτονικά τους αρχεία εντοπίστηκαν εκατοντάδες τεκμήρια που εικονογραφούν με τον πιο ουσιαστικό τρόπο τα εργαλεία της δουλειάς τους. Τρίγωνα και καμπυλόγραμμα, πολύτιμες κασετίνες οργάνων από ξύλο και βελούδο, που περιέχουν διαβήτες, διαστημόμετρα και γραμμοσύρτες, με λαβές από ελεφαντόδοντο και έβενο, κλιμακόμετρα από ελεφαντόδοντο και ξύλο βελανιδιάς, μολυβδοκόνδυλα και κρετοκόνδυλα του 19ου αιώνα, κονδυλοφόρους, αλλά και πλάκες σινικής μελάνης σε στερεά μορφή με χρυσά κινέζικα ιδεογράμματα. Πρόκειται για μια σειρά από όργανα που πολλά από αυτά ήταν άγνωστα ακόμα και στους επιμελητές των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής. Ανάμεσα τους πρωταγωνιστεί το μολύβι: Από τον πρώτο ακιδογράφο στο ξύλινο και στο μηχανικό μολύβι. Η έκθεση αποδεικνύει πώς ένα χρηστικό εργαλείο μπορεί να έχει εξαιρετικές αισθητικές και διακοσμητικές αρετές. Παράλληλα, το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής και η πρεσβεία της Ελβετίας στην Αθήνα παρουσιάζουν στο Μουσείο Μπενάκη την έκθεση «Swiss Now. Σύγχρονες Ελβετικές προσεγγίσεις στην αρχιτεκτονική». Τα τμήματα της έκθεσης Το πρώτο μέρος της έκθεσης αφορά στη θεωρία και ιστορία της αρχιτεκτονικής τοπίου. Ο επισκέπτης θα έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την επιρροή της ιστορίας των κήπων και το ρόλο των πρωτοπόρων, στον συγκεκριμένο τομέα, ελβετών αρχιτεκτόνων. Το δεύτερο μέρος, «Οι πρωταγωνιστές», εξερευνά τη δουλειά των πιο γνωστών ατελιέ που ασχολούνται με τη συγκεκριμένη θεματική. Το τελευταίο μέρος της έκθεσης, που ονομάζεται «Νouvelle vague», παρουσιάζει το έργο μιας νέας γενιάς επαγγελματιών της αρχιτεκτονικής τοπίου. Επίσης παρουσιάζονται 33 έργα «Ελβετικές θέσεις - 33 λήψεις για βιώσιμες προσεγγίσεις στην κατασκευή» που έχουν αναφορές στο θέμα της βιώσιμης ανάπτυξης, καθώς η ελβετική αρχιτεκτονική και τα ευρύτερα τεχνικά έργα της χώρας είναι γνωστά όχι μόνο για την ποιότητα και τον σχεδιασμό τους, αλλά και για την αύξηση της συνειδητοποίησης και της κοινωνικής ευθύνης όσον αφορά τη βιώσιμη ανάπτυξη. Στο πλαίσιο της έκθεσης, τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου (ώρα 18:30) θα πραγματοποιηθεί στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς, ημερίδα με τίτλο: «Μοντέλα αρχιτεκτονικής παραγωγής, παράλληλοι κόσμοι». Πηγή: http://news.in.gr/cu...?aid=1500042070 Click here to view the είδηση

Σε αντίθεση με όσα απαράδεκτα και μαζί τραγελαφικά βιώνουμε επί σειρά ετών στη χώρα μας με πρωταγωνιστή το ελληνικό Δημόσιο, σε άλλα κράτη η επίσημη Πολιτεία δίνει το καλό παράδειγμα. Π.χ., στο χώρο της αρχιτεκτονικής. Ή ακόμη, σε επίπεδο πολεοδομικού και αστικού σχεδιασμού. Αναφέρομαι στην Ολλανδία, παραθέτοντας επί τη ευκαιρία μία ενδεικτική σειρά φωτογραφιών από κτίρια του ευρύτερου δημόσιου τομέα της. Θεωρώ ότι η όποια προσπάθεια συγκριτικής αξιολόγησης σε σχέση με τα αντίστοιχα δικά μας θα απέβαινε μάταιη – δεν θα το επιχειρήσω καν. Αξίζει να περιηγηθούμε για λίγο στη χώρα όπου ανθίζει η αρχιτεκτονική, τόσο η δημόσια όσο και η ιδιωτική. «Οι σύγχρονοι Ολλανδοί αρχιτέκτονες κτίζουν, μιλούν και γράφουν πολλά και όλα αυτά πολύ γρήγορα. Είναι οι πρώτοι που από πολύ νωρίς υιοθέτησαν συλλογικά και διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό μια νέα, σχεδόν άυλη, εικονογραφική γλώσσα αρχιτεκτονικής δημιουργίας», διαβάζω σε παλαιότερο κείμενο του Αναστάσιου Τέλλιου. Διαθέτοντας η Ολλανδία τη βούληση για μεγαλόπνοες αρχιτεκτονικές χειρονομίες, και ταυτόχρονα όντας έτοιμη να εμπιστευτεί τις καινοτόμες ιδέες των νέων και λιγότερο νέων αρχιτεκτόνων, στη χώρα των Vincent van Gogh και Piet Mondrian οι αρχιτέκτονες μπορούν και συνθέτουν με εξαιρετικά αυξημένη ελευθερία. Τι σημαίνουν, όμως, όλα αυτά στην πράξη; Ας δούμε το παράδειγμα του Ρότερνταμ, από τις πλέον πολυπολιτισμικές ευρωπαϊκές πόλεις και παγκοσμίως γνωστή για την υψηλού επιπέδου σύγχρονη αρχιτεκτονική της. Διόλου τυχαία το μεγάλο αυτό λιμάνι αποτελεί κέντρο της αρχιτεκτονικής πρωτοπορίας εδώ και χρόνια. Στην πιο μοντέρνα πόλη της Ολλανδίας, εύκολα κάποιος αντιλαμβάνεται τι σημαίνει επένδυση στο μέλλον. Η νέα περίοδος της πόλης χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, όταν αποφασίστηκε η εκτεταμένη ανάπλαση της ζώνης του λιμανιού, η οποία μοιάζει σήμερα με γιγάντια έκθεση επώνυμης σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Η νέα εποχή συμπαρέσυρε ολόκληρο το πολεοδομικό συγκρότημα, το οποίο αναδεικνύεται σε μοντέλο-πρότυπο ανάπτυξης και, παράλληλα, σε πεδίο αέναου αρχιτεκτονικού πειραματισμού. Rem Koolhaas, Alvaro Siza, Renzo Piano, MVRDV, Benthem Crouwel Architects, Norman Foster, MVSA Architects, είναι μερικά μόνον από τα «βαριά» ονόματα που έχουν βάλει εδώ την υπογραφή τους. Δεν είναι, όμως, μόνον το Ρότερνταμ ή και το Άμστερνταμ. Οι ολλανδικές πόλεις γενικότερα ξεχειλίζουν από σύγχρονες αρχιτεκτονικές πραγματοποιήσεις, οι οποίες θυμίζουν ευφάνταστα «σλόγκαν» διάσπαρτα στο αστικό τοπίο. Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση της κίνησης προς το μέλλον παντού στην Ολλανδία – ο παρατηρητής είναι εδώ αποδέκτης μιας βαθιάς αλλαγής στον τρόπο που γίνεται αντιληπτή η αρχιτεκτονική και η παραγωγή της. Η μορφή στην ολλανδική αρχιτεκτονική παραπέμπει στο ιδεατό, στο εικονογραφημένο, σε ορισμένες περιπτώσεις στο ουτοπικό. Τα ζητήματα που απασχολούν τον αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό σχεδιασμό στην Ολλανδία απέχουν παρασάγγας από τις αντιλήψεις των δικών μας αρμοδίων. Εξετάζουν σε βάθος τα μετρήσιμα στοιχεία, όπως είναι η οικιστική μονάδα, η πυκνότητα, η σχέση ανάμεσα στην πόλη και τη φύση. Και προωθούν τους νέους αρχιτέκτονες. Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με αυτήν την προσέγγιση, πρόκειται πάντως για ένα πολύπλοκο και συνάμα «προκλητικό» για ορισμένους, και πολύ ενδιαφέρον θα πρόσθετα εγώ, νοηματικό και σχεδιαστικό «παιχνίδι». Για έναν άρρηκτο συνδυασμό του πραγματικού με το εικονικό, όπου το σύνηθες και το καθημερινό μεταμορφώνονται σε κάτι απρόσμενο, απογειώνοντας την αστική εμπειρία. «Ο πραγματικός κόσμος δημιουργείται κομμάτι-κομμάτι και όχι συνολικά», υποστηρίζει ο Winy Maas του ολλανδικού αρχιτεκτονικού γραφείου MVRDV. «Ο καθένας μπορεί να γίνει συν-δημιουργός της πόλης, βασική προϋπόθεση όμως είναι να υπάρχει διαφάνεια σε όλη τη διαδικασία παραγωγής και στη διαχείριση της πληροφορίας. Αυτή η τακτική επιτρέπει σε όλους την πρόσβαση και έλλογη επέμβαση στο περιβάλλον που τους αφορά». Και, συνεχίζοντας, αναρωτιέται: «Ίσως η εξοικονόμηση χώρου μπορεί να βρεθεί στην καθ’ ύψος ανάπτυξη της πόλης. Μπορεί, όμως, η αύξηση της πυκνότητας του πληθυσμού σε μια χώρα όπως η Ολλανδία να συνδυαστεί με τη βελτίωση της ποιότητας ζωής; Και ποιος θα είναι ο ρόλος της φύσης;» Στα έργα τους, οι MVRDV διαπραγματεύονται τη σχέση του τεχνητού με το φυσικό περιβάλλον, προβάλλουν τα κτίριά τους ως συνέχεια του τοπίου, ως προέκταση ενός εσωτερικού χώρου χωρίς τέλος. Δεν πρόκειται για προτάσεις αισθητικής, κάθε άλλο, το διακύβευμα είναι πολύ βαθύτερο. Ο θεωρητικός των MVRDV Winy Maas, μέσα από μια σειρά διαλέξεων και ειδικών εκδόσεων, συμπληρώνει το έργο του γραφείου γύρω από τη σύγχρονη αρχιτεκτονική αντίληψη, ενώ επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στα κρίσιμα προβλήματα της πόλης του 21ου αι. Οι προβληματισμοί του και οι προτάσεις του, όπως και πολλών άλλων ταλαντούχων Ολλανδών αρχιτεκτόνων και θεωρητικών της αρχιτεκτονικής, βρίσκουν όμως ευήκοα ώτα σε αυτούς που διαχειρίζονται τα κοινά. Αντίστροφα δηλαδή από ό,τι συμβαίνει στην ελληνική πραγματικότητα. Τα ζητήματα που απασχολούν τον αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό σχεδιασμό στην Ολλανδία, την ίδια την κεντρική της διοίκηση, απέχουν παρασάγγας από τις παρωχημένες αντιλήψεις και τους ρηχούς προβληματισμούς των δικών μας αρμοδίων. Εξετάζουν σε βάθος τα πραγματικά και μετρήσιμα στοιχεία, όπως είναι η αστική οικιστική μονάδα, η αστική πυκνότητα, η σχέση ανάμεσα στην πόλη και τη φύση. Επίσης, προωθούν τους νέους αρχιτέκτονες, ενόσω οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί είναι σε ημερήσια διάταξη, συντάσσουν οικοδομικούς κανονισμούς έτσι ώστε να επιτρέπεται στις αρχιτεκτονικές ιδέες να εξελίσσονται σε τολμηρές προτάσεις που βρίσκουν τη θέση τους στον πραγματικό χώρο. Σε τελική ανάλυση αυτό είναι και το ζητούμενο. Οι Ολλανδοί το έχουν αντιληφθεί, εμείς; Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/...es-xeironomies/ ] Click here to view the είδηση

Ο πρωτοπόρος έλληνας αρχιτέκτονας, Δημήτρης Πικιώνης, συνήθιζε να λέει ότι αυτό που καλούνται να κάνουν οι δημιουργοί είναι «να δείξουν λίγο περισσότερη ανθρωπιά, βαθύτερη νόηση και ψυχική ευαισθησία και αλλάζουν όλα: από την αρχική στάση ως τις λεπτομέρειες». Ο χιλιανός αρχιτέκτονας, Αλεχάντρο Αραβένα, δεν είναι συγκαιρινός του Πικιώνη, δεν τον συνάντησε ποτέ και ενδεχόμενα να μην τον γνωρίζει καν. Κι όμως, η αισθητική του προσέγγιση στα κτίρια είναι ακριβώς η ίδια. Ανθρωπιά σε συνδυασμό με λειτουργικότητα. Αυτές οι παράμετροι (… και άλλες πολλές) αποτέλεσαν την αιτία για να κατακτήσει το φημισμένο βραβείο Pritzker (κάτι αντίστοιχο με τα Νομπέλ). Ο Αραβένα έχει επικεντρωθεί στην κατασκευή κτιρίων που απευθύνονται σε ανθρώπους χαμηλού εισοδήματος και ανακατασκευής πόλεων έπειτα από φυσικές καταστροφές. Στο εμβριθές ρεπορτάζ της εφημερίδας Νew York Times, αναφέρεται πως είναι η πρώτη φορά που ένας αρχιτέκτονας από τη Χιλή φτάνει σε αυτό το ύπατο βραβείο, τη στιγμή που ομόλογοί του εστιάζουν την προσοχή τους στο σχεδιασμό κτιρίων με υλικά του κάθε τόπου. Ο Τομ Πρίτζκερ, πρόεδρος του Hyatt Foundation και χρηματοδότης του βραβείου που φέρει και το όνομά του, εξηγώντας το σκεπτικό της απόφασης, τόνισε: «Η δουλειά του Αραβένα δίνει την οικονομική δυνατότητα σε λιγότερο προνομιούχους και μειώνει τις επιπτώσεις των φυσικών καταστροφών. Είναι ένας συνδυασμός έμπνευσης και πρωτοπορίας και δείχνει πως η αρχιτεκτονική μπορεί να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων». Οντως, ο 48χρονος Αραβένα βλέπει την αρχιτεκτονική από τη σκοπιά της κοινωνικής χρησιμότητας και λιγότερο της αισθητικής απόλαυσης. Σε πρόσφατη συνέντευξή του είχε επισημάνει: «Πολλές φορές η λύση είναι η δημιουργία ενός οικονομικού κτιρίου. Κάποιες άλλες φορές υπάρχει η ανάγκη να επικεντρώσεις τη φαντασία των ανθρώπων στην αρχιτεκτονική. Η μέγιστη πρόκληση είναι να αναλύσεις, με ψυχρό τρόπο, την εξίσωση και να δημιουργήσεις κάτι ενδιάμεσο». Καίτοι ο Αλεχάντρο Αραβένα δεν θεωρείται «σταρ της αρχιτεκτονικής», έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια. Είναι ο διευθυντής της επόμενης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, ενώ το 2014 έκανε αίσθηση με μια ομιλία του στην TED. H εταιρεία του Αραβένα, Elemental, έχει έδρα στο Σαντιάγο και στηρίζεται στη θεωρία «σχεδόν ένα έτοιμο σπίτι». Μια πρωτοποριακή σκέψη που επιτρέπει στους κατοίκους να ολοκληρώσουν το σπίτι τους, σύμφωνα με τις ανάγκες τους λαμβάνοντας ενεργό ρόλο. Η εταιρεία προώθησε το σχέδιο το 2003 στη βόρεια Χιλή, χτίζοντας σπίτια για 100 οικογένειες έναντι μικρού τιμήματος (6.800 ευρώ), με την κυβέρνηση να προσφέρει επιδότηση για την κατασκευή τους. Η έμπνευση του Αραβένα έλκει την καταγωγή της από τις φαβέλες και την παραγκουπόλεις που «ανθούν» στη Λατινική Αμερική, με στόχο όμως αυτές οι μικρές οικίες να έχουν τη δυνατότητα επέκτασης σύμφωνα με τις ανάγκες των κατοίκων. Ακολούθησε την ίδια στρατηγική και το 2010, έπειτα από τους σεισμούς που έπληξαν τη Χιλή. Η Elemental χρειάστηκε μόλις 100 ημέρες για να επεξεργαστεί ένα πλάνο που περιλάμβανε κτίρια και υποδομές με την αρωγή των κατοίκων της πόλης Κοστιτουσιόν που είχε πληγεί καίρια από τους σεισμούς και το τσουνάμι. Ο Τομ Πρίτζκερ επιδαψιλεύει ουκ ολίγα εγκώμια στον Αραβένα: «Αντιλαμβάνεται τις δομές και τα υλικά, αλλά και τη σημασία της ποίησης με τη δύναμη της αρχιτεκτονικής έτσι ώστε να επικοινωνήσει με διαφορετικούς τρόπους». Για πολλούς, η κατάκτηση ενός ύψιστου βραβείου γίνεται βάρος που δεν μπορούν να σηκώσουν. Ο Αραβένα αποκλείει αυτό το παράδοξο για τον εαυτό του: «Θεωρώ πως από εδώ και πέρα δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν. Αντίθετα, νιώθουμε περισσότερο ενθαρρυμένοι να εισέλθουμε σε πεδία που εμπεριέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αποτυχίας. Αντί για ευθύνη ή βάρος, αυτό το βραβείο με κάνει να νιώθω ελαφρύτερος και να είμαι έτοιμος να ξεκινήσω τρέξιμο». Πηγή: http://www.protagon....xwn-44341025105 Click here to view the είδηση

Σημαντικές διακρίσεις πέτυχαν Έλληνες Αρχιτέκτονες στον πρόσφατο Διεθνή Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό της UIA με τίτλο «Utopiaand/orhappinessinyourownOtherwhere», εν μέσω οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και αυξανόμενης ανεργίας στον κλάδο των Αρχιτεκτόνων. Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από τις RegionI & IIτης UIA με αφορμή το προσεχές 25ο Παγκόσμιο Συνέδριο της UIA, που θα γίνει στο Durbanτης Νότιας Αφρικής, και ολοκληρώθηκε με τη συνεδρίαση της Κριτικής Επιτροπής στις 5 Ιουνίου 2014 στην Κωνσταντινούπολη, στο κτίριο του Τουρκικού Επιμελητηρίου. Οι Αρχιτέκτονες Αριστείδης Ρωμανός και Παύλος Αραβαντινός απέσπασαν με τη συμμετοχή τους ένα από τα τρία ισότιμα δοθέντα πρώτα βραβεία του διαγωνισμού. Τιμητικό έπαινο απέσπασε η ομάδα των Γιώργου Αρβανιτάκη, Δέσποινας Θωμαϊδου και Όλγας Τσαγκαλίδου, ενώ και η Κυπριακή ομάδα των Άννας-Μαρίας Βισσίλα, Τζούλιας Τζώρτζη και Γιώργου Κωνσταντινίδη βρέθηκε ανάμεσα στους επαίνους. Η Κριτική Επιτροπή αποτελούνταν από την καθηγήτρια DenizIncedayi από την Τουρκία, αντιπρόεδρο της UIAγια τη RegionII, τον AntonioRiverso από την Ιταλία, αντιπρόεδρο της UIA για τη RegionI, την καθηγήτρια του ΑΠΘ Φανή Βαβύλη, αναπληρωματικό μέλος του Συμβουλίου της UIA και πρόεδρο του Ελληνικού Τμήματος της UIA, το Νίκο Φιντικάκη, μέλος του Συμβουλίου της UIA και τον LorenzBraker από την Ελβετία, αναπληρωματικό μέλος του Συμβουλίου της UIA. Συνολικά υποβλήθηκαν 33 συμμετοχές από διάφορες χώρες και όλες χαρακτηρίστηκαν από επιτυχή και δημιουργική προσέγγιση του ιδιαίτερου θέματος του διαγωνισμού. Κατά την κριτική επιτροπή οι μελέτες που παρουσιάστηκαν αποτελούν θετικά μηνύματα για το σύγχρονο αλλά και τον μελλοντικό Αρχιτεκτονικό και Αστικό Σχεδιασμό. Καλούνται τόσο οι συνάδελφοι που διακρίθηκαν, όσο και οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες, που συμμετείχαν στο διαγωνισμό, να επικοινωνήσουν με το ΤΕΕ και τη Διεύθυνση Διεθνών και Ευρωπαϊκών Θεμάτων στο 210 3291351 για να αποστείλουν ηλεκτρονικά τις πινακίδες του, ώστε να παρουσιαστούν στην Ελληνική συμμετοχή στο προσεχές συνέδριο της UIAστο Durban. Αποτελέσματα Διεθνούς Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού UIA με θέμα UTOPIA Πηγή: http://www.sadas-pea...own-otherwhere/ Click here to view the είδηση

Ο ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων, στο πλαίσιο του προγραμματισμού δράσεών του, αποφάσισε την ανά τριετία περιοδική θεσμοθέτηση Βραβείων Αρχιτεκτονικής ΣΑΔΑΣ – Πανελλήνιας Ένωσης Αρχιτεκτόνων, με στόχο την προβολή του σύγχρονου υλοποιημένου αρχιτεκτονικού έργου στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, και την αναγνώρισή του σε ένα ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, απονέμοντας βραβεία, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις στις ακόλουθες δυο κατηγορίες: Βραβεία Σύγχρονου Αρχιτεκτονικού Έργου, σε υλοποιημένα κτιριακά έργα (δημόσιου ή ιδιωτικού χαρακτήρα, νέα ή προσθήκες). Βραβεία Αρχιτεκτονικής Δημοσίου Ανοικτού Χώρου-Τοπίου, σε υλοποιημένα έργα αστικού σχεδιασμού, αρχιτεκτονικής τοπίου και έργων διαμόρφωσης-ανάπλασης ελεύθερων κοινόχρηστων χώρων. Μετά από πρόσκληση εκδήλωσης εκδιαφέροντος του Συλλόγου για συμμετοχή στα Βραβεία Αρχιτεκτονικής ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ 2014, για έργα που έχουν αποπερατωθεί την τελευταία τετραετία (δηλ. την περίοδο από 1/1/2011 έως 31/12/2014) υποβλήθηκαν από συναδέλφους και αρχιτεκτονικά γραφεία συνολικά 84 έργα για την Κατηγορία 1, και 16 έργα για την κατηγορία 2. Η Κριτική Επιτροπή, αποτελούμενη από τους αρχιτέκτονες: Δαμιανό Αμπακούμκιν, Φανή Βαβύλη, Κώστα Βουρεκά, Ντόρα Γαλάνη, Μυρτώ Δεσποτίδη, Νεκτάριο Κεφαλογιάννη, Παναγιώτη Κόκκορη, Βασίλη Μπασκόζο, Τάση Παπαϊωάννου, και Αλέξανδρο Τριποδάκη, εξέτασε/αξιολόγησε τα υποβληθέντα έργα, και διαπίστωσε σε ότι αφορά στην κατηγορία 1 έργων την αρχιτεκτονική ποιότητα αρκετών συμμετοχών, ιδιαίτερα σε περίοδο οικοδομικής δυσπραγίας, με έργα κυρίως ιδιωτικά αλλά και δημόσια, στην δε κατηγορία 2 περιορισμένο αριθμό συμμετοχών και προτάσεων που καταδεικνύει την έλλειψη ουσιαστικού θεσμοθετημένου τρόπου επέμβασης στον δημόσιο χώρο, ιδιαίτερα δε σε συνάφεια με τον αστικό ιστό, και κατέληξε στην απονομή για μεν την κατηγορία 1, δύο (2) ισότιμων βραβείων, τριών (3) επαίνων και δύο (2) τιμητικών διακρίσεων σε αρχιτέκτονες ή ομάδες νέων αρχιτεκτόνων ηλικίας Αναλυτικότερες πληροφορίες στο συνημμένο έγγραφο: Download attachment: 49658_vravia_sadaspea_2014_apotelesmata.pdf ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ι - Σύγχρονο αρχιτεκτονικό έργο ΕΠΑΙΝΟΣ Πολυάννα Παρασκευά - KID'S OPEN ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ι - Σύγχρονο αρχιτεκτονικό έργο ΕΠΑΙΝΟΣ : Γιώργος Αγγελής - ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΔΕΙΝΟΚΡΆΤΟΥΣ, Αθήνα ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ι - Σύγχρονο αρχιτεκτονικό έργο ΕΠΑΙΝΟΣ : Γιώργος Αγγελής - ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΔΕΙΝΟΚΡΑΤΟΥΣ, Αθήνα ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΙΙ - Αρχιτεκτονική Δημόσιου Ανοικτού χώρου - Τοπίου ΕΠΑΙΝΟΣ : Αριστομένης Βαρουδάκης - ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΕ ΕΠΑΝΑΧΡΗΣΗ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗΣ ΞΥΛΕΙΑΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ι - Σύγχρονο αρχιτεκτονικό έργο ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ Περισσότερα: http://www.sadas-pea...ikis-sadas-pea/ Click here to view the είδηση

Το Διεθνές Βραβείο Feltrinelli απονεμήθηκε στον καθηγητή Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Μανόλη Κορρέ για τη συνολική του προσφορά στον τομέα της αρχαιολογίας και των αναστηλώσεων. Το βραβείο αποτελεί ύψιστη διάκριση και απονέμεται από την Accademia Nazionale dei Lincei της Ρώμης- μία από τις παλαιότερες και εγκυρότερες επιστημονικές ακαδημίες σε παγκόσμιο επίπεδο, που ιδρύθηκε το 1603 και, στο βάθος της ιστορίας, έχει συμπεριλάβει στα μέλη της κορυφαίες φυσιογνωμίες, όπως ο Γαλιλαίος. Το Διεθνές Βραβείο Feltrinelli απονέμεται σε προσωπικότητες που έχουν διακριθεί για τις εξαιρετικές τους επιδόσεις στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στην ιστορία, στη φιλοσοφία, στην ιατρική και στα μαθηματικά. Απονέμεται μία φορά κάθε πέντε χρόνια για κάθε ειδικότητα και συνοδεύεται από σημαντικό χρηματικό έπαθλο. Ένα δεύτερο βραβείο απονέμεται παράλληλα σε έναν διεθνή οργανισμό για την ανθρωπιστική του δράση. Ο Μανόλης Κορρές βραβεύτηκε για το συνολικό του έργο, το οποίο -όπως τονίστηκε κατά την απονομή- συνδυάζει «την αναστήλωση με πρωτότυπη αρχαιολογική και αρχιτεκτονική έρευνα». Στην ίδια κατηγορία έχουν παλαιότερα βραβευθεί εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Ντίνου Αντεμεστεάνου, o Τσεζάρε Μπράντι και ο Φερντινάντο Καστανιόλι. O Μανόλης Κορρές είναι ο πρώτος Έλληνας στον οποίο απονέμεται αυτό το βραβείο. Πληροφορούμενος την είδηση της σημαντικής βράβευσης του καθηγητή Μανόλη Κορρέ, ο υπουργός Πολιτισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος δήλωσε: «Ο καθηγητής Μανόλης Κορρές δεν είναι μόνο μια εξέχουσα φυσιογνωμία της επιστημονικής κοινότητας που έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει πολλά συνδυάζοντας το έργο της μελέτης και αναστήλωσης των αρχαίων και νεοτέρων μνημείων μας με δημιουργική αρχαιολογική και αρχιτεκτονική έρευνα. Είναι και ένας άνθρωπος με βαθιά αφοσίωση σε ένα έργο που αντλεί από το ελληνικό παρελθόν με προοπτική το ελληνικό μέλλον. Αφοσίωση η οποία λειτουργεί ως παράδειγμα για κάθε μέλος της οικογένειας του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, λειτουργεί ως παράδειγμα για όλους μας. Τον συγχαίρω για την κορυφαία διάκριση που τού επιφυλάχθηκε». Μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, της Επιτροπής Συντήρησεως Μνημείων Ακρόπολεως και άλλων επιστημονικών επιτροπών του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ο κ. Κορρές συμμετείχε στα έργα της Ακροπόλεως (1975, 1983-1999), στα έργα του Διονυσιακού Θεάτρου (1981-1982), στη μελέτη και αποκατάσταση δύο αρχαίων ναών στη Νάξο (Πανεπιστήμιον Αθηνών- TU Munchen, 1976 κ.ε), του Κάστρου του Πυθίου στον Έβρο (1974 κ.ε.) του ναού του Απόλλωνος στη Μητρόπολη παρά την Καρδίτσα (1999 κ.ε.). Έχει μελετήσει ρωμαϊκά μνημεία στη Θεσσαλονίκη, βυζαντινά και νεότερα μνημεία στη Μάνη, τον ναό της Παναγίας Γοργοεπηκόου, τη Στοά του Ευμένους, το Μνημείο του Φιλοπάππου, τις κοιλαδογέφυρες του ρωμαϊκού Αδριάνειου υδραγωγείου και τον ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, αρχαία και χριστιανικά μνημεία στην Αμοργό, ιωνικά κιονόκρανα γενικώς (στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, 1976-1977), τα μεγάλα ναόσχημα ταφικά μνημεία της Ετρουσκικής Νεκροπόλεως της Norchia (με τον M. Kreeb, 1990), το Μαυσωλείο του Θευδέριχου στη Ραβέννα, διάφορες μηχανικές κατασκευές κ.ά. Έχει λάβει υποτροφίες (Υπ. Παιδείας, DAAD, DAI, Princeton University, Fulbright, Alexander von Humbolt) και τιμητικές διακρίσεις (Χάλκινο Μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών, Αργυρούν Μετάλλιο της Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής των Παρισίων (Academie d' Architecture de Paris), Ταξιάρχης Τάγματος του Φοίνικος). Είναι μέλος επιστημονικών εταιρειών, έχει διδάξει σε ξένα πανεπιστήμια, έχει συγγράψει οκτώ βιβλία και 80 επιστημονικά άρθρα και έχει επίσης δώσει διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σχέδιά του έχουν εκτεθεί σε εννέα ατομικές και επτά ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδος. Πηγή: http://www.enet.gr/?...ismos&id=400417 Click here to view the είδηση

Ετοιμάζεται νομοσχέδιο για την τροποποίηση του Ν.4663/1930 περί εξασκήσεως του επαγγέλματος πολιτικού μηχανικού, αρχιτέκτονος και τοπογράφου. Διαβάστε τη γνωμοδότηση της επιτροπής ανταγωνισμού: http://www.taxheaven...r/view/id/18120 και εδώ: Download attachment: document.pdf Η γνωμοδότηση δεν αφορά, βέβαια, μόνο τις προαναφερθείσες ειδικότητες, αλλά προτείνεται εκσυγχρονισμός συνολικά του θεσμικού πλαισίου για τα επαγγελματικά δικαιώματα. Click here to view the είδηση