Search the Community

Η βραχεία λίστα του World Architecture Festival κατακλύζεται από έργα με επίκεντρο τη φύση. Άλλοτε η αρχιτεκτονική κυριαρχεί στο τοπίο. Άλλοτε ενσωματώνεται πλήρως σε αυτό. Ενόψει του World Architecture Festival (WAF) τον Νοέμβριο, αυτά τα υποψήφια έργα της βραχείας λίστας αντιμετωπίζουν τη φύση ως συνεργάτη και όχι ως φόντο. Κτίρια που χάνονται μέσα σε δάση, ράχες και ηφαιστειακές κοιλάδες, τοπικά υλικά και λιτός σχεδιασμός βοηθούν αυτές τις προτάσεις να αφήνουν όσο το δυνατόν ελαφρύτερο αποτύπωμα. Από μια στέγη αγοράς που συλλέγει όμβρια νερά στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού μέχρι ένα ερείπιο της εποχής των Βίκινγκ στην Ισλανδία που αποκτά νέα σκίαση με ξύλο χωρίς χημικά, ακολουθεί μια επιλογή από τη βραχεία λίστα του WAF 2026 που γιορτάζει την εμβάθυνση στη φύση. Μια φυτεμένη στέγη που μειώνει την ανάγκη για ψύξη στα τροπικά καλοκαίρια της Κεράλα Ξεπηδώντας μέσα από τα λιβάδια του ορεινού χωριού Sholayur στην Κεράλα της Ινδίας, το Ayalam των Aslam Sham Architects είναι ένα ημιυπόγειο θέρετρο τύπου μπουτίκ, διαμορφωμένο εξ ολοκλήρου από το ανάγλυφο του εδάφους. Τα δωμάτιά του είναι ευθυγραμμισμένα προσεκτικά με τις καμπύλες των αναβαθμίδων του οικοπέδου, διατηρώντας ανεμπόδιστη θέα στους απόμακρους ορεινούς όγκους. Η στεγανή φυτεμένη στέγη έχει καταληφθεί ξανά από ενδημική βλάστηση, καμουφλάροντας το κτίσμα και δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα θερμικό «μαξιλάρι» που μειώνει δραστικά την ενεργειακή ζήτηση για ψύξη κατά τα τροπικά καλοκαίρια. Ένα κέντρο επισκεπτών και κοινότητας που «κυλά» στις παρυφές της Σιτσουάν Στα νότια πρανή του ιερού κινεζικού όρους Εμέι – μνημείου Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς της UNESCO – το κέντρο επισκεπτών και κοινότητας The Mountain Fold τιμά το όνομά του. Το κτίριο «κατεβαίνει» σε βαθμίδες ακολουθώντας το έδαφος, ελαχιστοποιώντας τις εκσκαφές και ενσωματώνοντας δημόσιους χώρους που φέρνουν σε επαφή κατοίκους και τουρίστες μέσα στο ορεινό τοπίο. Εναρμονισμένο με το φόντο του – τον συνδυασμό του ιερού βουδιστικού βουνού της επαρχίας Σιτσουάν και της λίμνης Guanshan – το σχέδιο των Lacime Architects ανακαλεί τις απαλές κοιλότητες και τις κοφτές κορυφές του ανάγλυφου. Φυσικά υλικά συναντούν σύγχρονες τεχνικές δόμησης σε μια γαστρονομική «στοά» στο Δελχί Κάτω από πυκνές δεντροστοιχίες στο Πανεπιστήμιο Ashoka στο Δελχί, στην Ινδία, το εύστοχα ονομασμένο Hungry Caterpillar προσφέρει σκιά σε φοιτητές που τρώνε από καντίνες, σε χώρους με καθίσματα από ανακυκλωμένο πλαστικό. Τα φυσικά υλικά της κυματιστής κατασκευής από μπαμπού συνδυάζονται με τρισδιάστατα εκτυπωμένους, αρθρωτούς τοίχους που αποφεύγουν τη σπατάλη υλικών και την υψηλή κατανάλωση ενέργειας των πιο συμβατικών τεχνικών δόμησης. Mercado Nicolas Bravo, των AIDIA STUDIO, Κιντάνα Ρου, Μεξικό Μια στέγη συλλογής βρόχινου νερού καλύπτει μια αγορά με μαγιανές ρίζες Ενδυναμώνοντας την τοπική κοινότητα ενός απομακρυσμένου χωριού στη χερσόνησο Γιουκατάν, η αγορά Mercado Nicolas Bravo δίνει τη δυνατότητα σε τεχνίτες και αγρότες να παρουσιάζουν την κληρονομιά τους σε τουρίστες που επισκέπτονται τα κοντινά μαγιανά αρχαιολογικά σημεία. Μια «θάλασσα» από ανεστραμμένα στέγαστρα σε σχήμα ομπρέλας πάνω από την αγορά δημιουργεί ένα σύστημα στέγασης υπερβολικού παραβολοειδούς, σχεδιασμένο να συλλέγει νερό για άρδευση. Stöng - (Re)interpretation, των SP(R)INT STUDIO, Þjórsárdal, Ισλανδία Studio CAPN via World Architecture Festival Ένας ισλανδικός οικισμός της εποχής των Βίκινγκ αποκτά βιώσιμο καταφύγιο Στο άγριο τοπίο της κοιλάδας Þjórsárdalur στην Ισλανδία βρίσκονται ερείπια του 11ου αιώνα από την εποχή των Βίκινγκ, των οποίων το προστατευτικό στέγαστρο είχε φθαρεί από το σκληρό κλίμα. Μια νέα κατασκευή ενισχύει τον αρχικό ξύλινο σκελετό με άβαφο, χημικά ελεύθερο ξύλο λάρικας και μια ανακυκλώσιμη στέγη από ελαφρύ, θερμομονωτικό πολυκαρβονικό υλικό. Διηθητικό χαλίκι και ρηχές φυτεμένες λωρίδες διαχειρίζονται παθητικά τα όμβρια νερά, εξαλείφοντας την ανάγκη για βαριά αποχετευτική υποδομή. Η κατασκευή έχει σχεδιαστεί ώστε να αποσυναρμολογείται πλήρως, επιτρέποντας μελλοντική επαναχρησιμοποίηση με ελάχιστο περιβαλλοντικό αντίκτυπο. Chatham Residence, των Desai Chia Architects, Τσάταμ, Ηνωμένες Πολιτείες Paul Warchol via World Architecture Festival Ένα σπίτι σε ράχη λόφου στη Νέα Υόρκη διαμορφώνεται από την κόμη του δάσους Χτισμένη σε 80 στρέμματα δάσους αναγέννησης στην Κομητεία Κολούμπια, η κατοικία Chatham των Desai Chia Architects ακολουθεί την κορυφογραμμή μιας ράχης με θέα στα Όρη Catskill. Η καμπύλη στέγη της μιμείται το σχήμα των φύλλων της ιθαγενής βελανιδιάς και τα σχέδια φωτός που αυτά δημιουργούν στο δάπεδο του δάσους. Τα όμβρια νερά απομακρύνονται από τη στέγη με αποστράγγιση σχεδιασμένη ώστε να τροφοδοτεί κήπους βροχής, φυτεμένους με ενδημικά είδη που στηρίζουν τους τοπικούς επικονιαστές και βοηθούν στον έλεγχο της διάβρωσης στο απότομο οικόπεδο. Parque Quintana Roo, των AIDIA STUDIO, Σετουμάλ, Μεξικό Andrés Cedillo via World Architecture Festival Ένα δημόσιο πάρκο ενσωματωμένο στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού Το Parque Quintana Roo των AIDIA Studio μεταμορφώνει έναν χώρο 10 εκταρίων, που φιλοξενούσε παλαιότερα εκθέσεις κτηνοτροφίας και γεωργίας στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού, σε δημόσιο πάρκο που λειτουργεί όλο τον χρόνο. Καμπύλα μονοπάτια διατρέχουν τον χώρο, συνδέοντας αθλητικές εγκαταστάσεις, διαδρομή για τρέξιμο και ποδηλασία και αρένα 1.000 θέσεων, χωρίς ούτε μία ευθεία γραμμή. Κυματιστές ξύλινες λεπτομέρειες βοηθούν ακόμη περισσότερο να ενταχθεί ο χώρος στο γύρω δάσος, ενώ οι κεραμοσκεπές προσφέρουν προστασία από τις έντονες βροχοπτώσεις και τα ανοίγματα στους τοίχους από τούβλα δημιουργούν φυσικό αερισμό. Μια αγροτική βίλα στην Κεράλα της Ινδίας που μοιάζει να ξεπηδά από τη γη Το Terra House κάθεται χαμηλά στο τροπικό τοπίο της Κεράλα, με εξωτερική επένδυση από τοπικά εξορυσσόμενη πέτρα λατερίτη και επιφάνειες με επίχρισμα τερακότας που «ριζώνουν» το κτίριο στη γεωλογία και τις παραδόσεις της περιοχής Μαλαπουράμ. Ανοιχτές αυλές και διαπερατά τοιχώματα επιτρέπουν στον αέρα των μουσώνων, το φως και το πράσινο να διατρέχουν το σπίτι αντί να το περιβάλλουν απ’ έξω, δημιουργώντας φυσική ψύξη και κάνοντας το κτίριο να μοιάζει με προέκταση του χώρου με τους φοίνικες που το πλαισιώνουν. View full είδηση

Η εντυπωσιακή πυραμιδωτή πολυκατοικία της Κουνσάν στην Κίνα αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό θαύμα με κλιμακωτές βεράντες εμπνευσμένο από παραδοσιακούς ορυζώνες. Η Κίνα φημίζεται για τα ιδιαίτερα και εκκεντρικά κτίρια της, από γιγαντιαίες κατασκευές που μοιάζουν με κυψέλες και μπορούν να στεγάσουν περίπου 20.000 ανθρώπους, μέχρι κτίρια από τα οποία περνούν κυριολεκτικά τρένα ή πολυκατοικίες χτισμένες στη μέση πολυσύχναστων αερογεφυρών. Γνωρίζατε όμως ότι φιλοξενεί και ένα κτίριο διαμερισμάτων σε σχήμα πυραμίδας; Αυτό το ιδιόμορφο οικιστικό συγκρότημα βρίσκεται στην πόλη Κουνσάν και έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό για το ασυνήθιστο σχήμα του, το οποίο παραπέμπει σε αρχαία πυραμίδα με μια άκρως μοντέρνα ματιά. Τοποθετημένο στην αναπτυσσόμενη και μοντέρνα περιοχή Χουατσιό, το κτίριο που είναι ευρύτερα γνωστό ως η «Πυραμίδα της Κουνσάν» αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα συγκροτήματα κατοικιών στην Κίνα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2013 και έκτοτε έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα της κινεζικής πόλης, προσελκύοντας τα βλέμματα ντόπιων και ξένων επισκεπτών. Η έμπνευση πίσω από την κλίση των 45 μοιρών Σε αντίθεση με τις πραγματικές πυραμίδες, το 18ώροφο αυτό οικοδόμημα διαθέτει δύο κάθετους εξωτερικούς τοίχους, ενώ οι άλλοι δύο είναι κεκλιμένοι. Τα διαμερίσματα είναι τοποθετημένα κλιμακωτά σε γωνία 45 μοιρών, δημιουργώντας ένα άκρως εντυπωσιακό οπτικό αποτέλεσμα. Το αρχιτεκτονικό γραφείο Masters’ Architectural Office, που κρύβεται πίσω από τον σχεδιασμό του έργου, δήλωσε ότι για τη δημιουργία του κτιρίου εμπνεύστηκε από τους παραδοσιακούς κινεζικούς ορυζώνες, οι οποίοι εκτείνονται σε κλιμακωτές αναβαθμίδες στις πλαγιές των βουνών. Η πρόκληση των μεγάλων βεράντων και τα πρακτικά προβλήματα Αν και ο μοναδικός σχεδιασμός του κτιρίου προσφέρει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, καθώς κάθε διαμέρισμα στην κεκλιμένη πλευρά διαθέτει μια μεγάλη και ευρύχωρη βεράντα, η κατασκευή ως σύνολο έρχεται αντιμέτωπη με αρκετές πρακτικές προκλήσεις. Το ιδιαίτερο σχήμα της πυραμίδας δημιουργεί σημαντικές δυσκολίες στον σωστό εξαερισμό και στον φυσικό φωτισμό των εσωτερικών χώρων. Παράλληλα, ο περίπλοκος σχεδιασμός του κτιρίου επηρεάζει αρνητικά και τα επίπεδα πυρασφάλειας, κάνοντας τη διαχείριση εκτάκτων αναγκών πιο σύνθετη σε σχέση με τις συμβατικές πολυκατοικίες. View full είδηση

Το Techo International Airport, 20 χλμ νότια της Καμπότζης, είναι ένα έργο 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη Νοτιοανατολική Ασία που ξεκίνησε τη λειτουργία του στα τέλη του 2025. Το βρετανικό αρχιτεκτονικό γραφείο Foster + Partners ανέλαβε το έργο και το υλοποίησε ώστε να είναι προσαρμοσμένο στο τροπικό κλίμα του τόπου με τη στέγη – που στηρίζεται από δομικά δοκάρια μήκους 36 μέτρων –να είναι ένα ελαφρύ χαλύβδινο πλέγμα, με ένα καινοτόμο φίλτρο που ρυθμίζει το φως της ημέρας και φωτίζει τον τεράστιο χώρο του τερματικού σταθμού. Στο εσωτερικό κυρίαρχη θέση κατέχει το 9 τόνων χρυσό άγαλμα του Βούδα. Το αεροδρόμιο διαθέτει τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου, πιστοποίηση περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και —σε μια χαρακτηριστική πινελιά— δικό του τραγούδι, το “Power of Techo International Airport”. Ο Χουν Μανέτ το αποκαλεί «εργαλείο σύνδεσης ανθρώπων, επιχειρήσεων και πολιτισμών». Με μόλις 2,5 εκατομμύρια διεθνείς τουρίστες ετησίως —έναντι 32 εκατ. στην Ταϊλάνδη και 18 εκατ. στο Βιετνάμ— η χώρα χρειάζεται μια νέα τουριστική ταυτότητα. Το Techo International, έκτασης 87.000 τετραγωνικών μέτρων, υπόσχεται να γίνει η «πύλη» προς αυτή τη νέα εποχή, συνδυάζοντας μοντέρνα υποδομή με έντονα καμποτζιανά στοιχεία. Πληροφορίες από newmoney.gr View full είδηση

Πίσω του εκτείνεται ένας αιώνας γεμάτος μνήμη, πειθαρχία, αισθητική και εμπειρία. Αναμφίβολα, ο Νίκος Βαλσαμάκης είναι ο άνθρωπος που δίδαξε στην Ελλάδα τη γλώσσα του μοντερνισμού, μετασχηματίζοντας το φως, την αναλογία και τη λιτότητα σε αρχιτεκτονική σκέψη. Ωστόσο, σε μια εποχή εμμονικής έκθεσης, εκείνος έχει επιλέξει, όλα αυτά τα χρόνια, σταθερά το αντίθετο: τη σιωπή της δημιουργίας. Μακριά από τον θόρυβο της δημοσιότητας, αδιάφορος για την αυτοαναφορικότητα και τη λάμψη του ονόματος, πέτυχε να χτίσει την παρουσία του μέσα από τα έργα του. Το να τον πλησιάσει κανείς είναι πραγματικά μια άσκηση υπομονής. Δεν αγάπησε ποτέ τις συνεντεύξεις, ούτε ένιωσε την ανάγκη να περιγράψει τον εαυτό του. Προτιμούσε να μιλούν οι γραμμές, τα υλικά, οι χώροι, οι σκιές. Κι όμως, όταν ανοίγει η πόρτα του γραφείου του στην οδό Πλουτάρχου, κάτι μετατοπίζεται: η ιστορία παύει να είναι αρχειακό υλικό, γίνεται παρόν. Στα 102 του χρόνια, ο Νίκος Βαλσαμάκης παραμένει ένας ζωντανός θρύλος, ένας ενεργός δημιουργός, που εξακολουθεί καθημερινά να δίνει το «παρών» σε αυτό το ευήλιο ισόγειο λίγων τετραγωνικών, με την εσωτερική αυλή και την αίσθηση μιας Αθήνας που αντιστέκεται στον χρόνο. Σκίτσο για την κατοικία στην Ανάβυσσο Το πρωινό είναι ηλιόλουστο καθώς περνώ το κατώφλι του χώρου όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει υποταχθεί στις καθαρές γραμμές και το φως. Στην αρχή, ο Νίκος Βαλσαμάκης δείχνει συγκρατημένος. Οι απαντήσεις του έρχονται λιτές, σχεδόν κοφτές. Δεν επιμένω. Φεύγει και επιστρέφει έπειτα από λίγη ώρα. Σύντομα συνειδητοποιώ ότι η συμπεριφορά του αλλάζει. Το βλέμμα του ζωντανεύει και αποκτά εκείνη τη γνώριμη σπίθα μόλις η συζήτηση στρέφεται στο έργο του. Όσοι τον γνωρίζουν καλά λένε πως ακόμη και όταν βρίσκεται ανάμεσα σε φίλους, επιλέγει συχνά να αποσύρεται στον εαυτό του. Είναι άνθρωπος εσωστρεφής, που θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Καθημερινά, γνωρίζει τι συμβαίνει παντού, εποπτεύει τα πάντα και δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Η ματιά του, διεισδυτική, αυστηρή, ακριβής, σταματά με επιμονή σε κάθε λεπτομέρεια, σαν να την αξιολογεί εκ νέου. Τουριστικό χωριό DAIDALOS, Κως Λίγο προτού ξεκινήσει ουσιαστικά η συζήτησή μας, σπρώχνει προς το μέρος μου ένα πακέτο φωτογραφιών: έργα του, σπίτια, όψεις, εσωτερικοί χώροι, στιγμές μιας αρχιτεκτονικής ζωής καταγεγραμμένης στο χαρτί. Είναι ο δικός του τρόπος να συστηθεί. Δεν του αρέσουν οι βιογραφικές αφηγήσεις. Προτιμά να εξιστορεί στιγμιότυπα της πορείας του μέσα από εικόνες και μορφές. Μάλιστα, μια συνεργάτιδά του θα μου εκμυστηρευτεί εκείνη τη στιγμή ότι υπάρχει και μια λιγότερο ορατή πλευρά του Βαλσαμάκη: η βαθιά ανάγκη του να περιβάλλεται από νέους ανθρώπους, να περνά ατελείωτες ώρες συζητώντας μαζί τους, να ακούει τις απορίες, τις ανησυχίες, τις ιδέες τους. Ιδίως όταν τον επισκέπτονται φοιτητές, ο ίδιος αντιμετωπίζει αυτές τις συναντήσεις ως την πιο ουσιαστική μορφή μεταβίβασης γνώσης που μπορεί να προσφέρει, μια άτυπη σκυταλοδρομία εμπειρίας από γενιά σε γενιά. Γεννημένος το 1924, ανήκει σε εκείνη τη μικρή ομάδα των ανθρώπων που κλήθηκαν να μετασχηματίσουν το πρόσωπο της μεταπολεμικής Ελλάδας, δίνοντας σχήμα στις προσδοκίες μιας ολόκληρης εποχής. Μπροστά μου έχω έναν αρχιτέκτονα που επανασχεδίασε την ελληνική κατοικία. Σε όλη την Ελλάδα έχει σχεδιάσει μερικά από τα πιο εμβληματικά και διεθνώς αναγνωρισμένα έργα του ελληνικού μοντερνισμού. Ακούραστος και επίμονα λακωνικός, διατηρεί εκείνη την αινιγματική εγρήγορση του δημιουργού που αρνείται να επαναπαυτεί στις δάφνες του – ένας άνθρωπος με μια απίστευτη αίσθηση του χιούμορ και μια απερίγραπτη φρεσκάδα στο μυαλό του. Ένας στοχαστής που εξακολουθεί να κάθεται πίσω από το σχεδιαστήριο με την ίδια διαύγεια και προσήλωση του ανθρώπου που ανακαλύπτει συνεχώς κάτι καινούργιο. Ο Νίκος Βαλσαμάκης σε νεαρή ηλικία Όλα ξεκίνησαν στην ταραγμένη Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του 1950, την περίοδο που η ελληνική κοινωνία προσπαθούσε να μαζέψει τα συντρίμμια του Εμφυλίου. Τότε, εκείνος ήταν απλώς ένας νεαρός φοιτητής του Πολυτεχνείου που σχεδίαζε το μέλλον. Προτού καν αποφοιτήσει, το 1951, ο Νίκος Βαλσαμάκης είχε ήδη υψώσει την πρώτη του πολυκατοικία στην οδό Δημοκρίτου και μετά στην οδό Σεμιτέλου 5 (1951-1953), η οποία θεωρείται ότι ανανέωσε την τυπολογία της αστικής πολυκατοικίας στην Αθήνα. «Δεν ήταν απλώς ένα κτίριο», λέει και προσθέτει: «Ήταν μια φανερή επιθυμία αυτονόμησης από τις συμβάσεις μιας εποχής που ακροβατούσε ανάμεσα στη μαζική, άψυχη οικοδόμηση και τις συντηρητικές ιδεοληψίες περί “ελληνικότητας”». Αναμφίβολα, ήταν μια συνειδητή απόσταση από το αρχιτεκτονικό κατεστημένο της μεταπολεμικής περιόδου. Έφερε τομές, χωρίς ωστόσο να επιλέξει τις ανοιχτές συγκρούσεις. Από το 1953, όταν άνοιξε το προσωπικό του γραφείο, μέχρι σήμερα, το έργο του αποτελεί μια άσκηση αφαίρεσης και ποιότητας. Με περισσότερες από τριακόσιες εφαρμοσμένες συνθέσεις στο ενεργητικό του, κατάφερε το ακατόρθωτο: να προσδώσει στα κτίριά του μια ακρίβεια που παραμένει αλώβητη από τον χρόνο. Ανάμεσα στα έργα του ιδιαίτερη θέση κατέχουν οι κατοικίες του, από εκείνες του ’60 στην Ανάβυσσο και τη Φιλοθέη, μέχρι τις πιο πρόσφατες στη Βουλιαγμένη και στο Πόρτο Χέλι, τα ξενοδοχεία «Αμαλία» ανά την Ελλάδα, το τουριστικό συγκρότημα «Δαίδαλος» στην Κω (πρώτη ελληνική υποψηφιότητα για το «E.U. Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award»), η Τράπεζα Πίστεως (σημερινή Alpha Bank) στην οδό Σταδίου ή το νέο κτίριο του Λάτσειου Κολλεγίου στην Κάντζα. Πολλά από τα σχέδιά του είναι διασκορπισμένα στο τραπέζι. Όση ώρα είμαι εκεί, χαίρεται να δείχνει τα αποτελέσματα της πολυετούς εργασίας του. Στέκεται σε λεπτομέρειες, αφηγείται στιγμιότυπα και περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ολοκλήρωνε μια αρχιτεκτονική πρόταση. Παρατηρώ τα χέρια του, γεμάτα από τις κηλίδες του χρόνου – παραμένουν όμως δραστήρια, και εκείνος συνεχίζει να εργάζεται με την ίδια όρεξη. Ξενοδοχείο «Αμαλία» στους Δελφούς Στη συζήτησή μας παραδέχεται ότι το αρχιτεκτονικό του αποτύπωμα εκτείνεται σε όλο το φάσμα της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Από τη μία η αστική πολυκατοικία με τα διευρυμένα μπαλκόνια και τις λιτές προσόψεις που άλλαξε οριστικά τον τρόπο με τον οποίο κατοικούμε στην πόλη. Συγχρόνως, τα ξενοδοχεία «Αμαλία» ως σήμα κατατεθέν της δουλειάς του. Μια σπουδή πάνω στο ελληνικό φως και το τοπίο, από τους Δελφούς μέχρι την Ολυμπία, το Ναύπλιο και την Καλαμπάκα. Στο σημείο αυτό αρχίζει να αφηγείται πώς πήρε μορφή εκείνη η φιλόδοξη προσπάθεια που έμελλε να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στην ελληνική φιλοξενία. «Την εποχή εκείνη υπήρχε ένας διορατικός επιχειρηματίας από την Ιτέα», λέει. «Είχε ξεκινήσει με ένα ταξιδιωτικό γραφείο στην Αθήνα, που οργάνωνε εκδρομές και μικρές περιοδείες για ξένους επισκέπτες, συνήθως τριήμερες. Για να εξυπηρετηθούν αυτές οι ανάγκες, δημιουργήθηκε πρώτα το ξενοδοχείο “Αμαλία” στην Αθήνα. Το σχεδίασα εγώ. Ύστερα ακολούθησε εκείνο των Δελφών. Έτσι γεννήθηκε σταδιακά η αλυσίδα των ξενοδοχείων “Αμαλία”». Άποψη από το εσωτερικό του ξενοδοχείου «Αμαλία» Η αφήγησή του δεν μένει στην επιχειρηματική επιτυχία, επιστρέφει αμέσως στην αρχιτεκτονική ουσία. «Τότε όλοι αντέγραφαν τα “Ξενία” του Κωνσταντινίδη και τον Πικιώνη. Εγώ δεν ανήκα σε αυτούς», σημειώνει με ήρεμη βεβαιότητα. Αντί για μίμηση, επέλεξε τη ρήξη με τα δεδομένα της εποχής. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν αλουμίνιο και μαρμάρινες προσόψεις με τόσο σύγχρονο τρόπο, ενώ οι εσωτερικοί χώροι οργανώθηκαν γύρω από μια νέα αισθητική λιτότητας και λειτουργικότητας. «Επιβάλαμε τον μοντερνισμό», λέει. Ανεπίχριστο μπετόν, δάπεδα από πλάκες Πηλίου, ένα τζάκι τοποθετημένο στο κέντρο του σαλονιού – στοιχεία που τότε δήλωναν μια αλλαγή εποχής. Κι όμως, παρά τη διεθνή αναγνώριση και τις διακρίσεις που ακολούθησαν, ο Βαλσαμάκης παραμένει εντυπωσιακά απαλλαγμένος από κάθε ίχνος αυταρέσκειας. Μιλά με σεβασμό για συναδέλφους όπως ο Δεκαβάλλας και ο Κωνσταντινίδης, ακόμη κι όταν θυμάται τις διαφωνίες τους, συχνά για φαινομενικά μικρά ζητήματα, όπως η θέση μιας ρεσεψιόν ή ενός μπαρ. Όταν η συζήτηση στρέφεται εκτενέστερα στον Δεκαβάλλα, ο τόνος του μαλακώνει και το πρόσωπό του φωτίζεται. Θυμάται τις βόλτες που έκαναν μαζί στο κέντρο της Αθήνας, περιπλανήσεις γεμάτες συζητήσεις, παρατηρήσεις και εκείνη τη συντροφική οικειότητα που γεννά ο κοινός κώδικας επικοινωνίας. Ανακαλεί μάλιστα με χαμόγελο μια από τις χαρακτηριστικές φράσεις του φίλου του: «“Θα σας πεθάνω όλους”, μας έλεγε συχνά». «Ήταν η γενιά που αργότερα γέμιζε τα ξενοδοχεία και τις βίλες που σχεδίαζα», λέει. Και για μια στιγμή γίνεται σαφές πως, μέσα από τις αναμνήσεις του, δεν μιλά μόνο για κτίρια, αλλά για ολόκληρο το κοινωνικό σκηνικό που τα κατοίκησε. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO Κατοικία στη Φιλοθέη Ενδεικτικό του χαρακτήρα του είναι πως όταν τον ρωτάς ποιο έργο θεωρεί τη σημαντικότερη παρακαταθήκη του, η απάντηση έρχεται αμέσως, κοφτή και αφοπλιστική: «Είναι κάτι που δεν θέλω να σκέφτομαι». Λίγο αργότερα επιστρέφει στο γνώριμο ύφος του. Η σοβαρότητα δίνει τη θέση της στο χιούμορ και στη μνήμη μιας άλλης Αθήνας, πιο κοσμικής, πιο θεατρικής, πιο ελαφριάς. Σε εκείνο το σημείο αρχίζει να μιλά για τους «ψαλιδόκωλους» της εποχής, έναν όρο παλιό, σχεδόν λησμονημένο, που χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν τους κομψούς άνδρες της δεκαετίας του ’50 και του ’60. «Ξέρεις τι σημαίνει ψαλιδόκωλος;», με ρωτά με βλέμμα πονηρό. Και εξηγεί πως έτσι αποκαλούσαν όσους φορούσαν σακάκια με το χαρακτηριστικό άνοιγμα στο πίσω μέρος, αλλά και γενικότερα όσους ενσάρκωναν μια ορισμένη αστική επιτήδευση της εποχής. Θυμάται τον Ζάχο Χατζηφωτίου και άλλες εμβληματικές φιγούρες της κοσμικής Αθήνας, παρέες σαν εκείνες που κινούνταν γύρω από τη Μελίνα Μερκούρη, ανθρώπους που σύχναζαν στο «Παλλάς» και στα σαλόνια της πόλης. «Ήταν η γενιά που αργότερα γέμιζε τα ξενοδοχεία και τις βίλες που σχεδίαζα», λέει. Και για μια στιγμή γίνεται σαφές πως, μέσα από τις αναμνήσεις του, δεν μιλά μόνο για κτίρια, αλλά για ολόκληρο το κοινωνικό σκηνικό που τα κατοίκησε. Κατοικία στο Πόρτο Χέλι Το 1992 τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Αρχιτεκτονικής Mies van der Rohe, το 1999 έλαβε το Αριστείο των Καλών Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών (η μοναδική τεκμηριωμένη περίπτωση αρχιτέκτονα στον οποίο απονεμήθηκε η συγκεκριμένη διάκριση), ενώ η ακαδημαϊκή του αναγνώριση σφραγίστηκε με την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ (1991) και του ΕΜΠ (2001). Το 2007, η εκλογή του ως τακτικού μέλους της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Αρχιτεκτονικής Εφαρμοσμένων Συνθέσεων ήρθε ως το φυσικό επιστέγασμα μιας πορείας που δεν γνώρισε ποτέ εκπτώσεις. Four Seasons, Μύκονος Λίγο αργότερα φέρνει να μας δείξει όλες τις μακέτες που αφορούν το μεγάλο πρότζεκτ που ετοιμάζει εδώ και πολύ καιρό στη Μύκονο και εξηγεί τη δυσκολία να παντρέψεις τη διεθνή πολυτέλεια με την τοπική ταυτότητα. Πρόκειται για το νέο Four Seasons, ένα έργο μεγάλης κλίμακας, το οποίο όμως δεν αντιμετωπίζει ως ένα τυπικό ξενοδοχείο, αλλά ως ένα παραδοσιακό χωριό. «Πρέπει να έχεις όλες τις προδιαγραφές του Hilton, αλλά χωρίς να είναι Hilton», λέει και μου εξηγεί ότι ο προβληματισμός του ήταν ο εξής: «Πώς θα το κάνω μυκονιάτικο και να δουλεύει για Αμερικάνους;». Κάπως έτσι εξιστορεί τη φιλοσοφία που ακολούθησε για να δημιουργήσει ένα «χωριό» σε ένα νησί που υπεραγαπά. Και αναφέρει: «Το Four Seasons στη Μύκονο σχεδιάστηκε με τη λογική της διάσπασης του όγκου σε μικρά “σπιτάκια”, ακολουθώντας την κλίμακα του νησιού. Ουσιαστικά, ήθελα να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις ενός πολυτελούς θέρετρου χωρίς να χαθεί η αίσθηση του οικισμού. Το σχεδίασα στην αρχή πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, κάποια στιγμή που ήμουν στο καφενείο», θυμάται. Και προσθέτει: «Στο κέντρο του οικισμού τοποθέτησα την “πλατεία”, το δημαρχείο (ρεσεψιόν), το καφενείο και την εκκλησία. Αυτή η ιεραρχική διάταξη, ο Θεός, η εξουσία και ο λαός, είναι μια παγκόσμια συνταγή για κάθε πετυχημένη κοινωνική δομή, από την Ιταλία μέχρι την Ύδρα». Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη θέα, με μια έξυπνη τομή στο έδαφος ώστε όλα τα δωμάτια, ακόμα και τα ισόγεια, να έχουν οπτική επαφή με τη θάλασσα. «Ακόμη και αυτά τα δύο εκκλησάκια στο σχέδιο που βλέπεις», μου λέει, «ήταν έμπνευση από το βιβλίο του Ρόμπερτ Μακέιμπ. Όπως και οι δύο φίλοι που κάθονται στην πεζούλα, προέρχονται από φωτογραφία του». Για τον Βαλσαμάκη, η αρχιτεκτονική δεν γεννιέται ποτέ σε ένα κενό αέρος. Ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο, μια λεπτομέρεια τοπίου, μια ανθρώπινη στάση μπορούν να μετατραπούν σε αρχιτεκτονική μορφή. Έπειτα, με ένα μειδίαμα που προαναγγέλλει ότι ακολουθεί αφήγηση, περνά στη Μύκονο. «Έχει ιδιαίτερη σημασία η ιδιαιτερότητά της μέσα στην ιστορία», αναφέρει αστειευόμενος. «Σε αντίθεση με άλλα νησιά, όπου οι οικισμοί χτίζονταν ψηλά από φόβο για τους πειρατές, στη Μύκονο οι ίδιοι οι κάτοικοι ήταν πειρατές». Σταματά για μια στιγμή, απολαμβάνοντας την αντίδραση, και συνεχίζει: «Έχτιζαν πάνω στο κύμα, όπως στη Μικρή Βενετία, για να ξεφορτώνουν κατευθείαν τα λάφυρα στα σπίτια τους». Εκεί αντιλαμβάνεσαι τη γοητεία που του ασκεί ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία, ο μύθος και η ανάγκη εγγράφονται στον συλλογικό χώρο. Για εκείνον, κάθε τόπος κουβαλά μια λογική που ξεπερνά την αισθητική του εικόνα, έναν χαρακτήρα που πρέπει πρώτα να αφουγκραστείς, προτού επιχειρήσεις να τον σχεδιάσεις. Η ζωή του δεν υπήρξε πάντοτε ανέφελη. Θυμάται τη θητεία του στον στρατό, το 1948, και τις σκληρές ημέρες στον Γράμμο και στο Βίτσι. Καθώς μιλά, σηκώνεται και μου δείχνει ένα σημείο της βιβλιοθήκης του: εκεί φυλάσσει όλα τα τεύχη ενός αρχιτεκτονικού περιοδικού της ίδιας εποχής. Του τα έστελναν φίλοι του στο βουνό, στο μέτωπο. Τα έχει διατηρήσει με ευλάβεια, σαν τεκμήρια μιας περιόδου σε αναταραχή. Η σκηνή αποκαλύπτει κάτι ουσιαστικό για τον ίδιο: ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες, η αρχιτεκτονική δεν ήταν επάγγελμα που θα ερχόταν αργότερα. Αποτελούσε ήδη μια σταθερή πυξίδα. Ανατρέχει επίσης στα χρόνια προτού βρει οριστικά τον δρόμο του, όταν αισθανόταν, όπως λέει με αυτοσαρκασμό, «αποτυχημένος ζωγράφος». «Ζωγράφιζα από μικρός, περίπου από τα δεκαπέντε μου», θυμάται, «αλλά δεν πίστευα ότι θα γίνω σπουδαίος εικαστικός. Κάπως έτσι στράφηκα στην αρχιτεκτονική». Οι αναφορές του παραμένουν σταθερές και αδιαπραγμάτευτες: ο Λε Κορμπιζιέ και ο Μις φαν ντερ Ρόε. Τα βιβλία τους βρίσκονται σε περίοπτες θέσεις στο γραφείο του. «Αγαπώ πολύ και τα έπιπλά τους», συμπληρώνει. Ο Νίκος Βαλσαμάκης στην Πάτρα Η ματιά του στρέφεται στο Φάληρο της νιότης του. Θυμάται μια Αθήνα που σταματούσε στο παλιό αεροδρόμιο, με τη «βρόμα» και την εγκατάλειψη της εποχής. Αναπολεί το ταξίδι-σταθμό στην Ισπανία, σε μια εποχή που οι Έλληνες, όπως λέει με χιούμορ, ήταν ακόμα «βλάχοι», χωρίς γνώση τού τι συνέβαινε έξω. Εκεί, οδηγώντας στις μαγικές ακτές, είδε για πρώτη φορά οργανωμένα τουριστικά λιμάνια με παροχές ηλεκτρικού και νερού για τα σκάφη, πράγματα αδιανόητα για την τότε Ελλάδα. Αυτές οι εικόνες ήταν το δικό του πραγματικό «πανεπιστήμιο». «Όλη αυτή τη διαδρομή την έκανα με το αυτοκίνητο. Ιταλία, Γαλλία, Μασσαλία, Ισπανία μέχρι το Γιβραλτάρ. Και μετά ξανά πίσω. Μαγική εμπειρία. Πήγαινα σε όλα τα λιμάνια και εξερευνούσα. Έπαιρνα ιδέες για το τι θα φτιάχναμε», αφηγείται. Για τον Νίκο Βαλσαμάκη, τα ταξίδια και οι διαδρομές ήταν σαν ανοιχτό εργαστήριο: κάθε στάση, κάθε παραλιακή πόλη, κάθε λιμάνι γινόταν μάθημα. Δεν ταξίδευε ως τουρίστας, αλλά ως άνθρωπος που αναζητούσε μορφές και σταθμούς έμπνευσης που θα μπορούσαν κάποτε να μεταφερθούν στο ελληνικό τοπίο. Πολυκατοικία στη Σεμιτέλου Επιστροφή στο γραφείο του, σ’ έναν χώρο στον οποίο βρίσκεται από τη δεκαετία του ’60. Η κουβέντα για τις πρώτες του πολυκατοικίες φέρνει στην επιφάνεια μια τρυφερή, αλλά και σκληρή ανάμνηση από την Κατοχή. «Μεγάλωσα σε ένα μικρό μπαλκονάκι. Εκεί έβγαλε η μητέρα μου (η Ντουντού, όπως την έλεγα) τον πόλεμο, σε μια καρέκλα, τέσσερα χρόνια ολόκληρα, ανάμεσα σε Ιταλούς και Γερμανούς. Το μπαλκόνι ήταν το σαλόνι μας, το παράθυρο ήταν όλος μας ο κόσμος», θυμάται με ένα μελαγχολικό ύφος. Πράγματι, πριν από τον Βαλσαμάκη, τα μπαλκόνια στις προπολεμικές πολυκατοικίες ήταν στενά, σχεδόν διακοσμητικά. «Ο κόσμος το καλοκαίρι κατέβαζε τα κρεβάτια στο πεζοδρόμιο για να κοιμηθεί», λέει. Ο ίδιος ήταν από τους πρώτους που «μεγάλωσαν» τα μπαλκόνια, μετατρέποντάς τα σε ζωτικό χώρο της ελληνικής οικογένειας. Παρά την αρχική δυσπιστία των «παλαιών» αρχιτεκτόνων, που επέμεναν στα κλασικά πρότυπα, ο κόσμος αγκάλιασε αυτό το νέο, μοντέρνο στυλ που επέτρεπε στο σπίτι να αναπνέει. Ιατρική βιβλιοθήκη και κέντρο συνεδρίων, Αθήνα Μια από τις πιο απολαυστικές στιγμές της αφήγησης είναι η ανάλυση της «μαγείας» του σοβατίσματος. Ο Νίκος Βαλσαμάκης περιγράφει την αρχιτεκτονική μακριά από θεωρίες. Πρόκειται για μια χειρωνακτική τέχνη. «Η μαγκιά του αρχιτέκτονα βρίσκεται στην υφή που θα δώσεις στον σοβά», επισημαίνει. Κι έτσι εξηγεί τις διαφορές ανάμεσα σε εκείνο με τη λάμα, το «πεταχτό» ή τη φραπίνα (χτύπημα με το σφυρί). Θυμάται έναν τεχνίτη στη Μύκονο που, θέλοντας να πετύχει το τέλειο «πεταχτό», μάζεψε θυμάρια, τα έδεσε σε ξύλο και χτυπούσε με αυτά τον σοβά για να δώσει τη συγκεκριμένη μορφή στην επιφάνεια. «Αυτή ήταν η διαφορά των αρχιτεκτόνων τότε. Η μαγεία κρινόταν στο πώς θα διαμορφωθεί ο σοβάς. Ενώ οι κοινές πολυκατοικίες ήταν γκρίζες, στο χρώμα του τσιμέντου, επέλεγα τα λευκά τσιμέντα, δίνοντας μια άλλη φωτεινότητα στα έργα μου», αναφέρει. «Η Αθήνα δεν έχει τον ιστορικό πλούτο άλλων ευρωπαϊκών πόλεων», υποστηρίζει. «Παραμένει όμως μια πόλη με ζωή, μνήμη και δυνατότητες». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO Πέρα από τα 16 διεθνή βραβεία και τις αναρίθμητες διακρίσεις, η μεγαλύτερη κληρονομιά του Νίκου Βαλσαμάκη είναι η ίδια η Αθήνα. Μια πόλη που, μέσα από τα δικά του κτίρια, έμαθε να κοιτάζει το μέλλον με αυτοπεποίθηση, διατηρώντας την επαφή της με το μοναδικό μεσογειακό φως. Είναι ρεαλιστής, χωρίς εξιδανικεύσεις. Έτσι, για την Αθήνα, πιστεύει πως είναι μια πόλη «ζωντανή», παρά την έλλειψη των μεγάλων παλιών κτιρίων που έχουν το Παρίσι ή η Ρώμη. «Η Αθήνα δεν έχει τον ιστορικό πλούτο άλλων ευρωπαϊκών πόλεων», υποστηρίζει. «Παραμένει όμως μια πόλη με ζωή, μνήμη και δυνατότητες», λέει και υπογραμμίζει: «Δεν θα άφηνα ποτέ την Αθήνα για να μείνω στο Μόναχο ή στο Παρίσι». «Ο πατέρας μου είχε καταγωγή από την Κεφαλονιά και εργαζόταν στον Πειραιά, σε ένα ναυτιλιακό γραφείο. Είχα έναν αδερφό και μεγαλώσαμε σε ένα διαμέρισμα της οδού Μουρούζη», αφηγείται, επιστρέφοντας για λίγο στα πρώτα χρόνια μιας ζωής που έμελλε να ταυτιστεί με την ελληνική αρχιτεκτονική του 20ού αιώνα. Η αναφορά δεν έχει καθόλου νοσταλγικό τόνο. Με τη σύζυγό του, Μαρία Σερδάρη, γνωρίστηκαν το 1955 και παντρεύτηκαν δέκα χρόνια αργότερα. Όταν τη ρωτώ πώς θα τον περιέγραφε, χαμογελά προτού απαντήσει στα αγγλικά: «out of this world». Και ύστερα το εξηγεί πιο απλά: «Ο Νίκος δεν ανήκει στον κόσμο αυτό. Είναι φαινόμενο αυτός ο άνθρωπος». Η φράση ακούγεται τρυφερή και απολύτως ακριβής. Περιγράφει έναν άνθρωπο που έζησε πάντα με δικούς του ρυθμούς και τους δικούς του κανόνες. Κατοικία στην Ανάβυσσο Σήμερα δεν πηγαίνει πλέον σε συνέδρια, στο Πολυτεχνείο ή στην Ακαδημία Αθηνών. «Η Ακαδημία δεν ήταν για μένα», λέει με εκείνη τη μείξη αυστηρότητας και σκωπτικής διάθεσης που δεν εγκατέλειψε ποτέ. Όταν τον ρωτώ αν έχει σκεφτεί πώς θα αξιοποιηθεί το αρχείο του, η απάντηση έρχεται ήσυχα και χωρίς κάποια δραματοποίηση: «Θα μείνει στους αρχιτέκτονες και στο Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής». Για εκείνον, ακόμη και η υστεροφημία μοιάζει να έχει πρακτικό χαρακτήρα, ως εργαλείο συνέχειας και γνώσης, όχι ως μνημείο. Καθώς με ξεναγεί στα υπόλοιπα δωμάτια του γραφείου, ανάμεσα σε μεγάλους πίνακες, σχέδια και τεκμήρια δεκαετιών δημιουργίας, σταματά μπροστά σε ένα έργο και λέει κάτι που ίσως συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία του: «Κάθε σπίτι είναι ένα αντικείμενο φτιαγμένο για ανθρώπους». Μέσα σε αυτήν τη φράση χωρούν η αυστηρότητα, η τρυφερότητα και η ουσία μιας ζωής αφιερωμένης στο να δίνει μορφή στον τρόπο με τον οποίο κατοικούμε τον κόσμο. «Ο τόπος, ο χρόνος και οι πολιτιστικές συνθήκες είναι οι παράμετροι που γεννούν την καλή αρχιτεκτονική», είχε πει κάποτε από τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής. Είναι λόγια που συμπυκνώνουν ολόκληρη την κοσμοθεωρία του: ότι κανένα κτίριο δεν υπάρχει αποκομμένο από το περιβάλλον, την εποχή και τους ανθρώπους που το κατοικούν. Άραγε, τι τον έχει διδάξει η ζωή; Η απάντησή του είναι απλή και λακωνική: «Δουλεύεις, μεγαλώνεις, γερνάς. Σημασία έχει να αγαπάς αυτό που κάνεις». Λίγο προτού τον αποχαιρετήσω, βγαίνουμε μαζί στο πεζοδρόμιο της Πλουτάρχου. Σταματά για μια στιγμή και αρχίζει να μου δείχνει λεπτομέρειες στις όψεις των πολυκατοικιών, αδιόρατες πτυχές που οι περισσότεροι προσπερνούμε βιαστικά: μια εσοχή σε μια μαρκίζα, τον ρυθμό ενός εξώστη, την ισορροπία ανάμεσα σε δύο υλικά, μια μικρή αντίθεση που δίνει χαρακτήρα σε ολόκληρη πρόσοψη. Ύστερα τον βλέπω να επιστρέφει στο γραφείο του. Και σκέφτομαι πως, ύστερα από τόσες δεκαετίες, εξακολουθεί να τον ευχαριστεί το ίδιο πράγμα: να περπατά ανάμεσα στα κτίρια που κάποτε ονειρεύτηκε. View full είδηση

Οι ισπανικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι ο αρχιτέκτονας Αντόνι Γκαουντί ήταν ο δημιουργός ενός κτιρίου σε απομονωμένη δασική περιοχή της Καταλονίας, βάζοντας τέλος σε χρόνια εικασιών για την πατρότητα του έργου που κατασκευάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Πρόκειται για το Xalet del Catllaràs, ένα τριώροφο ορεινό καταφύγιο που χτίστηκε για εργαζόμενους σε εργοστάσιο τσιμέντου περίπου 125 χιλιόμετρα βόρεια της Βαρκελώνης, ιδιοκτησίας του βιομηχάνου Εουσέμπι Γκουέλ — στενού συνεργάτη του Γκαουντί και χρηματοδότη πολλών έργων του. Η επιβεβαίωση προέκυψε έπειτα από τεχνική και ιστορική μελέτη που ανατέθηκε το 2023 σε ειδικό ερευνητή, ο οποίος εντόπισε γεωμετρικά και δομικά χαρακτηριστικά — όπως συγκεκριμένες καμάρες, θόλους και χώρους με τοίχους σε γωνία 45 μοιρών — που χρησιμοποιούσε αποκλειστικά ο Γκαουντί εκείνη την περίοδο. Σύμφωνα με τον ερευνητή, το κτίσμα σχεδιάστηκε μεταξύ 1901 και 1908, προκειμένου να στεγάσει τους μηχανικούς που εργάζονταν στα ανθρακωρυχεία του Catllaràs, υπό την αιγίδα της τσιμεντοβιομηχανίας Asland, την οποία είχε ιδρύσει ο Εουσέμπι Γουέλ. Η περίοδος αυτή ήταν στο μέσο της δημιουργικής πορείας του αρχιτέκτονα, ενώ εκτιμάται ότι ο ίδιος δεν επέβλεψε την ολοκλήρωση της κατασκευής, γεγονός που ίσως εξηγεί γιατί δεν το είχε αναγνωρίσει δημόσια ως έργο του. Το κτίριο καθίσταται ξεχωριστό εξαιτίας του ιδιαίτερου σχεδιασμού πυραμίδας το οποίο το χαρακτηρίζει. Όπως αναφέρεται και στο artnet, το σαλέ έγινε δωρεά στον δήμο La Pobla de Lillet το 1932, ενώ τη δεκαετία του 1970 μετατράπηκε σε θερινό χώρο κατασκήνωσης. Η μελέτη βασίστηκε σε σύγκριση κατόψεων άλλων έργων, χρήση τρισδιάστατων τεχνικών και ανάλυση ιστορικών εγγράφων και φωτογραφιών. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι περίπου δέκα ακόμη κτίρια παραμένουν υπό διερεύνηση ως πιθανά έργα του Γκαουντί. Πληροφορίες και από huffingtonpost.gr View full είδηση

Το Open House είναι ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς θεσμούς για την ανάδειξη και προώθηση της αρχιτεκτονικής. Η ιδέα ξεκίνησε από το Λονδίνο το 1992 και μέχρι σήμερα διαδόθηκε σε πολλές πόλεις ανά την υφήλιο. Η δράση Open House προσκαλεί το ευρύ κοινό να εξερευνήσει και να κατανοήσει την αξία της αρχιτεκτονικής. Κάθε χρόνο για ένα διήμερο, δημόσια και ιδιωτικά κτίρια ανοίγουν τις πύλες τους στο κοινό δωρεάν και η πόλη μετατρέπεται σε ένα μεγάλο μουσείο, με εκθέματα τα ίδια της τα κτίρια και την αρχιτεκτονική της. Στην Αθήνα πραγματοποιείται από το 2014 κάθε άνοιξη. Το 12ο OPEN HOUSE Athens πραγματοποιήθηκε στις 5-6 Απριλίου 2025, με πλήθος δράσεων που ξεκίνησαν μια βδομάδα νωρίτερα, συγκεντρώνοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέψεις! Το 13ο OPEN HOUSE Athens προγραμματίζεται για τις 4-5 Απριλίου 2026, με παράλληλες δράσεις από τις 28 Μαρτίου. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΩΝ ΞΕΝΑΓΗΣΕΩΝ: Μελετάτε το πρόγραμμα. Δημιουργείτε την ηλεκτρονική σας ταυτότητα (QR code επισκέπτη) προκειμένου να παρακολουθήσετε τις ξεναγήσεις.* Επισκέπτεστε τους χώρους που σας ενδιαφέρουν κατά τις επισκέψιμες ώρες του καθενός. Αναμένετε στην ουρά που σχηματίζεται επί τόπου, για να παρακολουθήσετε την ξενάγηση. Οι ξεναγήσεις ξεκινούν ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Όλες οι δράσεις είναι ΔΩΡΕΑΝ και δεν γίνονται κρατήσεις. * Για την παρακολούθηση των ξεναγήσεων απαιτείται η δημιουργία μιας ηλεκτρονικής ταυτότητας (QR code) για κάθε επισκέπτη. Η ηλεκτρονική ταυτότητα δεν αντιστοιχεί σε κράτηση ή σειρά προτεραιότητας, απλά διευκολύνει τη διαδικασία καταγραφής των επισκεπτών στα κτίρια που επισκέπτονται. Προς διευκόλυνση της διαδικασίας, οι επισκέπτες μπορούν να δημιουργήσουν την ηλεκτρονική τους ταυτότητα (QR) πριν επισκεφθούν τους χώρους σε σύνδεσμο που ανακοινωθεί μια εβδομάδα νωρίτερα. Πληροφορίες στο https://www.openhouseathens.gr/ View full είδηση

Συνάδελφοι επειδή στην περιοχή που δουλεύω θα με τρελάνουν, θέλω να με ενημερώσετε για το τι συμβαίνει στο θέμα αυτό και σε άλλες περιοχες. Στο νομό μας η τελευταία ΕΠΑΕ έγινε αρχές Οκτωβρίου καθώς δεν είχε συγκροτηθεί από την περιφέρεια το συμβούλιο αρχιτεκτονικής. Στις 6/10/2012 έστειλε ένα "χαρτί" ο ΣΑΔΑΣ και έλεγε ότι παρανόμως (λογω ν.4030) λειτουργούσε η ΕΠΑΕ και αυτοί άλλο που δεν θελαν από τότε δεν ξανάκαναν ΕΠΑΕ και περιμένουν αν και ποτέ θα συγκροτηθούν τα Σ.Α.

Από την Τοσκάνη στην Ιταλία μέχρι την κοιλάδα Νάπα στην Καλιφόρνια, οραματιστές αρχιτέκτονες, έχουν σχεδιάσει όλα αυτά τα χρόνια εμπνευσμένα οινοποιεία, κατασκευές οι οποίες συμπληρώνουν και ταυτόχρονα προκαλούν τα φυσικά τους περιβάλλοντα. Τα αρχιτεκτονικά αυτά θαύματα λειτουργούν σαν μονάδες παραγωγής βραβευμένων κρασιών και ταυτόχρονα σαν πρωτοποριακές δηλώσεις Τέχνης στη μέση του πουθενά, ελκύοντας οινόφιλους και μαζί, λάτρεις του design. Oινοποιεία σχεδιασμένα από διάσημους αρχιτέκτονες Marques de Riscal: Elciego, Ισπανία από τον Frank Gehry Ήταν το 2006, όταν ο οραματιστής αρχιτέκτονας Frank Gehry, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες σε ηλικία 96 ετών, έδωσε το παρών στα εγκαίνια ενός από τα παλαιότερα οινοποιεία –που είχε αναλάβει να σχεδιάσει- το οποίο βρίσκεται στη Χώρα των Βάσκων και συγκεκριμένα στο χωριό Elciego. Το έργο του, τότε είχε ξαφνιάσει –κάτι όχι παράξενο για εκείνον- καθώς μέσα από έναν καινοτόμο σχεδιασμό, είχε λυγίσει τεράστιους όγκους από τιτάνιο, δημιουργώντας μια κατασκευή που μοιάζει όταν την κοιτάζεις σαν να ρέει, να χορεύει, να αψηφά τους νόμους της βαρύτητας. Παντρεύοντας την παράδοση με τον νεωτερισμό, ο Gehry, έδωσε στο ιστορικό οινοποιείο Marques de Riscal -το οποίο ιδρύθηκε το 1858- μια αναπάντεχη μορφή, καθιστώντας το μέχρι σήμερα μια καθηλωτική και φωτογενή ατραξιόν. Η κατασκευή, χαρακτηρίζεται από κυματιστές κορδέλες τιτανίου σε ροζ, χρυσό και ασημένιο χρώμα, χρώματα που θυμίζουν το σταφύλι οι οποίες φαντάζουν σαν να αιωρούνται πάνω από το τοπίο με τους αμπελώνες κάνοντας ταυτόχρονα το κτίριο να μοιάζει και με δώρο το οποίο κάποιος παράτησε, στα μέσα του ξετυλίγματος. Το συγκρότημα πάντως, αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα οπτικό θαύμα από αυτά που συνήθιζε να σχεδιάζει ο Καναδός αρχιτέκτονας, καθώς περιλαμβάνει πολυτελές ξενοδοχείο, γκουρμέ εστιατόριο και ένα spa της Caudalie, προσφέροντας μια ολιστική εμπειρία ευζωίας στους επισκέπτες είτε είναι wine lovers είτε λάτρεις της αρχιτεκτονικής. Dominus Winery, κοιλάδα Νάπα, Ηνωμένες Πολιτείες, από τους Herzog & de Meuron Ήταν το 1997 όταν το διάσημο αρχιτεκτονικό δίδυμο Jacques Herzog και Pierre de Meuron από την Ελβετία, βγαίνοντας έξω από τα σύνορα της Ευρώπης, ολοκλήρωσε το πρώτο του project στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Κοιλάδα Νάπα στην Καλιφόρνια, που θεωρείται μια από τις πιο διάσημες οινοπαραγωγικές περιοχές στις ΗΠΑ έφτιαξαν ένα οινοποιείο που θεωρείται σπουδή στη μινιμαλιστική αρχιτεκτονική, ένα οικοδόμημα που προβάλλει μια αινιγματική εικόνα. Οι Herzog & de Meuron, κουβαλώντας στο σχεδιαστικό τους mindset μια ιδιαίτερη ευαισθησία για το περιβάλλον, δημιούργησαν ένα κτίριο το οποίο όταν το κοιτάζει κάποιος από απόσταση, μοιάζει να χάνεται στο περιβάλλον, μια εσκεμμένη επιλογή η οποία αποφεύγει να τονίσει την παρουσία του οινοποιείου. Για το κέλυφος, οι αρχιτέκτονες, χρησιμοποίησαν βασάλτη (σκληρό πέτρωμα) από την περιοχή, ένα αντισυμβατικό υλικό στον σχεδιασμό ενός κτιρίου. Με αυτό τον τρόπο η κατασκευή εκτός από το ότι εναρμονίζεται ανεμπόδιστα –όπως είπαμε- με το τοπίο, οι τοίχοι παρέχουν φυσική μόνωση προστατεύοντας τα κρασιά τα οποία μάλιστα θεωρούνται κορυφαία στον κόσμο, από τις θερμοκρασίες της κοιλάδας. Rocca di Frassinello, επαρχία Grosseto, Ιταλία από τον Renzo Piano Στην πατρίδα του την Ιταλία, ο βραβευμένος με το βραβείο Pritzker, Renzo Piano και διάσημος για τα αστικά και πρωτοποριακά του έργα όπως ο ουρανοξύστης Shard στο Λονδίνο και το μουσείο σύγχρονης Τέχνης Georges Pompidou στο Παρίσι (το οποίο αν αποφασίσετε να το επισκεφθείτε σκεφτείτε ότι έκλεισε από την περασμένη άνοιξη για μια ανακαίνιση που θα διαρκέσει 5 χρόνια) έχει σχεδιάσει το οινοποιείο Rocca di Frassinello, ένα κτίριο από γυαλί και τερακότα. Η νεωτεριστική κατασκευή από εντυπωσιακά κόκκινα τούβλα, βρίσκεται κοντά στη βραχώδη ακτή της Maremma στην Τοσκάνη. Ανάμεσα στη Φλωρεντία και τη Ρώμη και περιστοιχισμένη από καταπράσινους αμπελώνες, εκεί παράγεται το Baffonero, ένα από τα καλύτερα κρασιά της Ιταλίας. Το εμβληματικό σχέδιο του διάσημου αρχιτέκτονα αντλεί έμπνευση τόσο από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Τοσκάνης όσο και από την κομψή βιομηχανική αισθητική η οποία έρχεται να λειτουργήσει σαν μια υπενθύμιση του πρακτικού σκοπού που πρέπει να εξυπηρετεί το κτίριο. Στο οινοποιείο, ο στενός κεντρικός πύργος που έχει σχεδιάσει, θυμίζει με τρόπο νοσταλγικό έναν από τους αρχαίους αμυντικούς πύργους -παρατηρητήρια οι οποίοι υπάρχουν στην ακτογραμμή της Μaremma, και είχαν χτιστεί για προστασία από τους πειρατές από τον 15ο μέχρι τον 18ο αιώνα. Και μπορεί η κατασκευή να στέκει υπερήφανα στην κορυφή ενός λόφου, αυτή όμως που κρύβεται από κάτω είναι η πραγματική σταρ. Μια υπόγεια αίθουσα, ένα τεράστιο και σπηλαιώδες κελάρι κρασιών φιλοξενεί 2.500 βαρέλια τα οποία τοποθετημένα όπως είναι σε ευθεία γραμμή και μέσα σε ένα κλίμα μυσταγωγίας και σιωπής, μοιάζουν με πιστούς προσκυνητές που προσεύχονται στο ημίφως ενός ναού. Φανταστείτε, ότι η αίθουσα μοιάζει με ανεστραμμένη πυραμίδα, χτισμένη από τσιμέντο και χωρίς καμία υποστήριξη από κολώνες. Ακριβώς από πάνω της, στην επιφάνεια βρίσκεται το “sagrato” όπως το ονόμασε ο Piano, ένα ανοιχτό σημείο που μοιάζει με προαύλιο εκκλησίας και στο οποίο εναποθέτουν τα σταφύλια την περίοδο της συγκομιδής τους, πριν ξεκινήσουν να τα διαχωρίζουν. Botegas Portia, Ribera del Duero, Ισπανία από το γραφείο Foster + Partners To 2010 το διάσημο αρχιτεκτονικό γραφείο του sir Norman Foster, Foster + Partners ολοκλήρωσε την κατασκευή του πρώτου του οινοποιείου, του Bodegas Portia. Στην καρδιά της Ισπανίας, συγκεκριμένα στο Ribera del Duero, που θεωρείται μια από τις κορυφαίες αμπελουργικές περιοχές της χώρας, το κτίριο που σχεδίασαν, αποτελεί μια μοντέρνα κατασκευή που αναμιγνύει το κομψό και σύγχρονο design με τη βοήθεια υλικών όπως το ατσάλι, το γυαλί και ο δρυς, με τις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής κρασιού. Τοίχοι από ατσάλι και ηλιακά πάνελ στην οροφή δημιουργούν ένα εντυπωσιακό façade κάτω από το οποίο όμως φωλιάζει μια παραδοσιακή μέθοδος παραγωγής κρασιού που ακολουθείται εδώ και αιώνες. Τα στάδια παραγωγής του κρασιού περιλαμβάνουν τη ζύμωση σε ατσάλινες δεξαμενές, την ωρίμανση σε βαρέλια από δρυ και την παλαίωση μέσα στα μπουκάλια. Οι πτέρυγες που περιλαμβάνουν τα κελάρια με τα βαρέλια και τα μπουκάλια, βρίσκονται εν μέρει σκαμμένες στην πλαγιά που βρίσκεται το οινοποιείο, περιορίζοντας τον οπτικό αντίκτυπο το κτιρίου στο τοπίο. Από το συγκεκριμένο οινοποιείο βγαίνουν φιάλες με το βραβευμένο και διάσημο, Tempanillo, ερυθρή ποικιλία κρασιού, από τις σημαντικότερες στην Ισπανία. Petra winery, Τοσκάνη- Ιταλία από τον Mario Botta Στην Τοσκάνη, κοντά στο χωριό Suvereto, βρίσκεται το οινοποιείο το οποίο σχεδίασε ο Ελβετός αρχιτέκτονας Mario Botta και ολοκλήρωσε το 2003. Δίνοντας μια πνευματική διάσταση στο κρασί δημιούργησε ένα εντυπωσιακό κελάρι κρασιών ενώ παράλληλα θέλοντας να συνδέσει την εξωτερική όψη του κτιρίου με την περιοχή, έντυσε το façade με ακατέργαστη ροζ πέτρα από τη Βερόνα. Ο πολυγραφότατος αρχιτέκτονας δεν έχασε την ευκαιρία να δώσει δείγματα από το χαρακτηριστικό του στυλ μέσα στο κτίριο. Από τα υλικά και τα γήινα χρώματα, μέχρι τις κυλινδρικές φόρμες (όπως έχει κάνει στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο) και τα φυτεμένα δέντρα στη στέγη (μια ιδέα που επίσης έχει εφαρμόσει στον Καθεδρικό Ναό της Evry, στη Γαλλία). Botegas Ysios, Ισπανία από τον Santiago Calatrava Στην επαρχία Rioja στην Ισπανία ο γνωστός Iσπανός αρχιτέκτονας Santiago Calatrava, σχεδίασε ένα οινοποιείο το οποίο φαντάζει σαν ένα κύμα το οποίο πάγωσε ξαφνικά ενώ βρισκόταν σε κίνηση. Η κυματιστή στέγη από αλουμίνιο έρχεται σε αντίθεση με την όψη από κέδρο, τονίζοντας τον όγκο της οροφής και δημιουργώντας ένα κινητικό εφέ, κόντρα στο γαλήνιο φόντο με τους αμπελώνες. Έχοντας ανοίξει τις πόρτες του το 2001, το Botegas Ysios, θεωρείται εμβληματικό, ένα avant-garde οινοποιείο το οποίο συνενώνει την παράδοση της παραγωγής κρασιού με το καινοτόμο mindset ενώ ταυτόχρονα εναρμονίζεται πλήρως με το φυσικό τοπίο. View full είδηση

Η Νέα Ψαραγορά του Σίδνεϊ (New Sydney Fish Market) είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα ανάπλασης που ολοκληρώθηκαν στην Αυστραλία και αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη ψαραγορά στον κόσμο (μετά την Toyosu στο Τόκιο και τη Mercamadrid στη Μαδρίτη). Τον διαγωνισμό για την κατασκευή κέρδισε το διάσημο αρχιτεκτονικό γραφείο 3XN, από τη Δανία που σε συνεργασία με την BVN και τους Aspect Studios, προσέγγισε τη Νέα Ψαραγορά του Σίδνεϊ όχι απλώς ως ένα εμπορικό κτίριο, αλλά ως έναν «κοινωνικό κόμβο» που ενώνει την βιομηχανία της αλιείας με την πόλη. Σύμφωνα με τον ιδρυτή της 3XN, Kim Herforth Nielsen, στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος που «βάζει τους ανθρώπους στο επίκεντρο», συνδυάζοντας την κληρονομιά της παλιάς αγοράς με την σύγχρονη αρχιτεκτονική. Τα βασικά στοιχεία του σχεδιασμού τους δίνει έμφαση στην εμβληματική οροφή, την οπτική διαπερατότητα, την «Σκάλα-Αμφιθέατρο», την αποκατάσταση του οικοσυστήματος και την κατακόρυφη οργάνωση. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της ψαρογοράς είναι η οροφή της, που μοιάζει με λέπια ψαριού. Αναμένεται να φιλοξενεί πάνω από 6 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, διπλασιάζοντας την κίνηση της προηγούμενης αγοράς. Δείτε το βίντεο κατά την διάρκεια της κατασκευής του έργου: View full είδηση

Η ικανοποίηση του να βλέπετε ένα έργο σας να ολοκληρώνεται ακριβώς όπως το σχεδιάσατε είναι πάντα μεγάλη. Στον δυναμικό κόσμο της σύγχρονης δόμησης, η επιτυχία κρίνεται στη λεπτομέρεια και στην ικανότητά να προβλέπετε κάθε πιθανή αστοχία πριν καν μπει το πρώτο σκαπτικό μηχάνημα στο οικόπεδο. Για να το πετύχετε αυτό, χρειάζεστε εργαλεία που εξασφαλίζουν την ακρίβεια σε κάθε υπολογισμό. Η χρήση του Tekton pro σας προσφέρει αυτή τη σιγουριά, μετατρέποντας τον σχεδιασμό από μια απλή παράθεση γραμμών σε ένα ολοκληρωμένο ψηφιακό μοντέλο που εγγυάται την ασφάλεια της πληροφορίας σε κάθε στάδιο. Η μετάβαση από την παραδοσιακή σχεδίαση στην πλήρη τρισδιάστατη μοντελοποίηση δεν αφορά πλέον μόνο την εντυπωσιακή παρουσίαση στον πελάτη. Είναι, πρωτίστως, ένας μηχανισμός προστασίας για το γραφείο σας, που επιτρέπει να ελέγχετε τη συμβατότητα των αρχιτεκτονικών επιλογών με τον στατικό φορέα σε πραγματικό χρόνο. Αποφεύγοντας τις εκπλήξεις στο εργοτάξιο Το σενάριο που κάθε επαγγελματίας απεύχεται είναι η ασυμφωνία μεταξύ των σχεδίων και της πραγματικότητας της κατασκευής. Πόσες φορές έχει χρειαστεί να τροποποιηθεί μια μελέτη την τελευταία στιγμή επειδή ένα υποστύλωμα ή μια δοκός βρέθηκε σε σημείο που εμπόδιζε τη λειτουργικότητα του χώρου; Αυτές οι καθυστερήσεις δεν κοστίζουν μόνο σε χρήμα, αλλά επηρεάζουν και τη φήμη του επαγγελματία. Ορισμένα πλεονεκτήματα της υιοθέτησης της φιλοσοφίας BIM (Building Information Modeling), είναι: Εντοπισμός συγκρούσεων: δείτε αμέσως αν τα δομικά στοιχεία επηρεάζουν τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Εξασφάλιση απόλυτης ταύτισης: κάθε τομή, όψη ή προοπτικό παράγεται αυτόματα από το κεντρικό 3D μοντέλο, εκμηδενίζοντας τις πιθανότητες λάθους μεταξύ των διαφορετικών σχεδίων. Προσομοίωση του εδάφους: χάρη στην αυτόματη διαχείριση τοπογραφικών δεδομένων, το κτίριο εντάσσεται στο φυσικό ανάγλυφο με ακρίβεια, αποφεύγοντας δυσάρεστες ανατροπές κατά τις εκσκαφές. Η τεχνολογία στην υπηρεσία του επαγγελματία Η δυνατότητα να μεταφέρετε το όραμά σας στον πελάτη είναι καθοριστική. Με τη χρήση προηγμένων τεχνολογιών όπως το Ray Trace, η παρουσίαση της μελέτης σας ξεφεύγει από τα όρια του απλού σχεδίου. Έχετε την ευκαιρία να δείξετε στον ιδιοκτήτη πώς θα πέφτει το φυσικό φως στο σαλόνι του ή πώς θα δείχνουν οι υφές των υλικών πριν καν ξεκινήσει η κατασκευή. Αυτή η ταυτόχρονη απεικόνιση —όπου εργάζεστε στη δισδιάστατη κάτοψη και βλέπετε το τρισδιάστατο στερεό να εξελίσσεται— σας επιτρέπει να παίρνετε άμεσες και σωστές αποφάσεις. Η παραγωγή εικονικών περιηγήσεων και βίντεο υψηλής ποιότητας δεν είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά ένα βασικό εργαλείο που ενισχύει την εμπιστοσύνη του πελάτη προς το πρόσωπό σας. Synθesis: η γέφυρα μεταξύ αρχιτέκτονα και μηχανικού Στην καθημερινή ροή εργασίας, η ταχύτητα είναι το παν. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για ατέρμονες ανταλλαγές αρχείων και χειροκίνητες διορθώσεις που συχνά κρύβουν τον κίνδυνο παραλείψεων. Η πλατφόρμα Synθesis λειτουργεί ως ένας κοινός τόπος επικοινωνίας. Επιτρέπει στην αρχιτεκτονική μελέτη να «συνομιλεί» αμφίδρομα με τη στατική, εξασφαλίζοντας ότι κάθε αλλαγή ενημερώνει ολόκληρο το έργο αυτόματα. Αυτή η ενοποιημένη προσέγγιση σας απελευθερώνει χρόνο. Αντί να αναλώνεστε στον έλεγχο των γραμμών, μπορείτε να επικεντρωθείτε στη δημιουργικότητα και στη βελτιστοποίηση των λύσεων που προτείνετε, έχοντας τη σιγουριά ότι το τεχνικό υπόβαθρο της μελέτης σας είναι απόλυτα θωρακισμένο. Η εξειδίκευση στο επίκεντρο Στην επιλογή του λογισμικού σας, η αξιοπιστία κρίνεται και από την υποστήριξη που έχετε την επόμενη μέρα. Σε ένα περιβάλλον όπου οι κανονισμοί και οι απαιτήσεις της πολεοδομίας αλλάζουν, είναι σημαντικό να εμπιστευτείτε ανθρώπους που κατανοούν την ελληνική πραγματικότητα. Η LH Λογισμική, με μια πορεία που ξεκινά από το 1979, αποτελεί τον πιο έμπιστο συνεργάτη για χιλιάδες μηχανικούς στην Ελλάδα. Επιλέγοντας ένα λογισμικό που αναπτύσσεται και υποστηρίζεται τοπικά, επωφελείστε από: Άμεση εναρμόνιση: το λογισμικό ακολουθεί πιστά τους Ευρωκώδικες και τις εθνικές διατάξεις. Προσωπική επικοινωνία: έχετε πρόσβαση σε εκπαίδευση και τεχνική βοήθεια στα ελληνικά, από επαγγελματίες που γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες των έργων σας. Συνεχή αναβάθμιση: το πρόγραμμα εξελίσσεται διαρκώς, ενσωματώνοντας τις τελευταίες τάσεις της τεχνολογίας και του design. Η επένδυση στα σωστά ψηφιακά εργαλεία δεν είναι απλώς μια αγορά, αλλά μια στρατηγική κίνηση που αναβαθμίζει την ποιότητα των υπηρεσιών σας. Σας επιτρέπει να προσφέρετε έργα υψηλής αισθητικής και κατασκευαστικής αρτιότητας, διασφαλίζοντας ότι η πορεία από το πρώτο σχέδιο έως την παράδοση του κτιρίου θα είναι απαλλαγμένη από περιττά άγχη και σφάλματα. View full είδηση

Το σημαντικότερο κτίριο που πρόκειται να ολοκληρωθεί το 2026 είναι η Σαγράδα Φαμίλια, 100 χρόνια μετά τον θάνατο του αρχιτέκτονά της, Γκαουντί. Με την προσθήκη ενός σταυρού στον πύργο του Ιησού Χριστού, έγινε επίσημα από το 2025 η ψηλότερη εκκλησία στον κόσμο. Η βασιλική της Σαγράδα Φαμίλια ήταν έμπνευση ενός Καταλανού βιβλιοπώλη, του Ζοσέπ Μαρία Μποκαμπέλια, ιδρυτή του Asociación Espiritual de Devotos de San José. Ο Γκαουντί αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο έργο αυτό· όταν πέθανε, το 1926, λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου είχε ολοκληρωθεί. Η κατασκευή της εκκλησίας προχώρησε με αργούς ρυθμούς καθώς βασιζόταν σε ιδιωτικές δωρεές, διακόπηκε από τον Ισπανικό Εμφύλιο και άρχισε να συμπληρώνεται σιγά σιγά από τη δεκαετία του 1950. Η κατασκευή, γεμάτη προκλήσεις, έχει διχάσει τους πολίτες της Βαρκελώνης, επειδή δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι τα έργα που έγιναν μετά τον θάνατό του Γκαουντί δεν βασίζονται στα σχέδιά του, αφού πολλά από αυτά χάθηκαν κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου. Η Μεγάλη Όπερα της Σαγκάης στην Κίνα Μεταξύ των κτιρίων που πρόκειται να ανοίξουν στην Κίνα φέτος περιλαμβάνεται η Μεγάλη Όπερα της Σαγκάης, το σχέδιο της οποίας αποκάλυψαν οι αρχιτέκτονες της Snøhetta το 2019. Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της είναι η εντυπωσιακή ελικοειδής σκάλα της, η οποία έχει σχεδιαστεί ώστε να μοιάζει με βεντάλια. Οι Νορβηγοί αρχιτέκτονες που έχουν αναλάβει το έργο βραβεύτηκαν γι’ αυτό το σχέδιο, που αναμένεται να αποτελέσει ένα νέο πολιτιστικό ορόσημο για τη μεγαλύτερη πόλη της Κίνας. Φωτ.: Snøhetta Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της είναι η εντυπωσιακή ελικοειδής σκάλα της, η οποία έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να μοιάζει με βεντάλια. Οι ίδιοι έχουν υπογράψει την Όπερα του Όσλο και την Όπερα του Μπουσάν στη Νότια Κορέα, δυο έργα που ενώνουν την τέχνη με την έννοια του δημόσιου χώρου. Στον πυρήνα του κτιρίου θα υπάρχει ένα αμφιθέατρο 2.000 θέσεων με υπερσύγχρονες τεχνικές δυνατότητες και εξαιρετική ακουστική. Θα βρίσκεται δίπλα σε μια σκηνή 1.200 θέσεων, η οποία προσφέρεται για μικρότερες παραγωγές, ενώ η σκηνή και η διάταξη καθισμάτων ενός τρίτου αμφιθεάτρου 1.000 θέσεων θα είναι ευέλικτες ώστε να φιλοξενεί πιο πειραματικές παραστάσεις. Το Κέντρο Πολιτισμών και Πνευματικότητας των Ewés στο Τόγκο Οι λάτρεις της αρχιτεκτονικής του Françis Kéré περιμένουν πολλά έργα του που θα ανοίξουν το 2026, συμπεριλαμβανομένου ενός πολιτιστικού κέντρου στο Τόγκο το οποίο θα είναι αφιερωμένο στον πολιτισμό των Ewés (Εουέ), μιας εθνοτικής ομάδας της Δυτικής Αφρικής που ζει κυρίως στην παράκτια περιοχή της Γκάνα, του Τόγκο, του Μπενίν και της νοτιοδυτικής Νιγηρίας. Πρόκειται για ένα πολιτιστικό συγκρότημα 7.000 τετραγωνικών μέτρων που θα περιλαμβάνει μια σειρά από χαμηλές κατασκευές, μεταξύ των οποίων ναοί και ένα υπαίθριο αμφιθέατρο. Φωτ.: Centre des Cultures et Spiritualités Ewés Πρόκειται για ένα πολιτιστικό συγκρότημα 7.000 τετραγωνικών μέτρων που θα περιλαμβάνει μια σειρά από χαμηλές κατασκευές, μεταξύ των οποίων ναοί και ένα υπαίθριο αμφιθέατρο. Έχει κατασκευαστεί στην πόλη Notsè του Τόγκο και δομηθεί γύρω από τα ερείπια του τείχους Agbogbo και του ιερού Agbogbodzi. Σχεδιάστηκε για να προσφέρει νέα οπτική στην ιστορία, στις προγονικές τελετουργίες και στις παραδόσεις του λαού Ewé και οι αρχιτέκτονες που ασχολούνται με το έργο ελπίζουν να καταδείξουν ότι η αρχιτεκτονική μπορεί να αποτελέσει καταλύτη ώστε να τιμήσουν οι κοινότητες τον πολιτισμό τους. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης LACMA στο Λος Άντζελες Ένα από τα πολυαναμενόμενα νέα μουσεία που ανοίγουν το 2026 είναι το Μουσείο Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες (LACMA), που επανασχεδίασε ο σταρ της αρχιτεκτονικής, μινιμαλιστής Ελβετός αρχιτέκτονας Peter Zumthor. Ο Μπραντ Πιτ υποστήριξε την πρόταση του Zumthor –τον οποίο αποκαλεί «αριστοτέχνη του φωτός και της σκιάς»– να κατεδαφιστούν τέσσερα υπάρχοντα κτίρια και να αλλάξει όψη και δομή το μουσείο. Οι κατεδαφίσεις έγιναν την περίοδο του κορωνοϊού, προκαλώντας πολλές αντιδράσεις – «τι μας περιμένει ενώ είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας;» έγραφαν οι πολίτες. Φωτ.: Iwan Baan Το κτίριο, που είναι φτιαγμένο από γυαλί και σκυρόδεμα, αποτελείται από μια μακριά φιδωτή μορφή που στηρίζεται σε επτά δομικά «περίπτερα». Το κτίριο πρόκειται να στεγάσει τη μόνιμη συλλογή του LACMA όταν ανοίξει επίσημα τον Απρίλιο του 2026, αν και οι βασικές κατασκευαστικές εργασίες ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 2024 και ορισμένοι χώροι των χαμηλότερων επιπέδων είναι πλέον ανοιχτοί στο κοινό. Το κτίριο, που είναι φτιαγμένο από γυαλί και σκυρόδεμα, αποτελείται από μια μακριά φιδωτή μορφή που στηρίζεται σε επτά δομικά «περίπτερα» τα οποία κατανέμονται άνισα κατά μήκος της έκτασής του. Σχεδιάστηκε με τη χρήση σκυροδέματος χαμηλών εκπομπών άνθρακα και στρατηγικών που περιλαμβάνουν φυσικό αερισμό και θέρμανση και ψύξη με ακτινοβολία. Το νέο Μουσείο V&A East στο Λονδίνο Στο Λονδίνο, η αρχιτεκτονική ομάδα των O'Donnell+Tuomey θα ολοκληρώσει το 2026 το πενταώροφο Μουσείο V&A East στο Ολυμπιακό Πάρκο Queen Elizabeth. Το κτίριο, το οποίο θα έχει γωνιώδη, πολύπλευρη μορφή, θα είναι ο δεύτερος πολιτιστικός χώρος που θα δημιουργηθεί για το Μουσείο V&A στο πάρκο, μετά τα εγκαίνια της Warehouse V&A East το 2025. Αναπτύσσεται σε δύο τοποθεσίες εντός του Ολυμπιακού Πάρκου. Στην προκυμαία Stratford θα βρίσκεται το μουσείο design, ενώ ένα κέντρο συλλογής και έρευνας σχεδιασμένο από τους Hawkins\Brown θα κατασκευαστεί εντός του συγκροτήματος Here East. Φωτ.: O'Donnell + Tuomey/Ninety90 Η πολύπλευρη κατασκευή με τα τεράστια τριγωνικά παράθυρα θα είναι εύκολα προσβάσιμη από διαφορετικές κατευθύνσεις. Το μουσείο θα αποτελέσει μέρος της πολιτιστικής συνοικίας Olympicopolis, αξίας 1,3 δισεκατομμυρίων λιρών, η οποία θα περιλαμβάνει το θέατρο Sadler's Wells, το στούντιο του BBC, καθώς και τις πανεπιστημιουπόλεις του London College of Fashion και του University College London (UCL). Η πολύπλευρη κατασκευή με τα τεράστια τριγωνικά παράθυρα θα είναι εύκολα προσβάσιμη από διαφορετικές κατευθύνσεις, ενώ το μουσείο θα περιλαμβάνει δύο αίθουσες στις οποίες θα παρουσιάζονται οι συλλογές του και θα έχει τρεις βεράντες με θέα σε όλο το Ολυμπιακό Πάρκο και μια πολυεπίπεδη σειρά αιθουσών που θα συνδέονται με κυλιόμενες σκάλες και μεγάλους ανελκυστήρες, με χώρους συνάθροισης ενδιάμεσα. Το Κέντρο Θεάτρου Samuel H. Scripps στον ποταμό Hudson Το νέο Κέντρο Θεάτρου Samuel H. Scripps, που πήρε το όνομά του από τον προστάτη των τεχνών o oποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη και αναγνώριση των θεατρικών και χορευτικών ομάδων σε όλη την Αμερική κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, θα είναι η νέα μόνιμη έδρα της Hudson Valley Shakespeare (HVS), μίας από τις πιο αγαπημένες ομάδες υπαίθριου θεάτρου της Νέας Υόρκης. Η νέα στέγη θα προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία στους ηθοποιούς, στο κοινό και στο προσωπικό του HVS. Το ελαφρώς καμπυλωτό, ξύλινο κέλυφος με πλέγμα καθιστά εφικτή τη λειτουργία της ομάδας όλο τον χρόνο, ενώ διατηρεί την παράδοση του HVS στις καθηλωτικές παραστάσεις με θέα το εμβληματικό τοπίο κατά μήκος του ποταμού Hudson. Φωτ.: Studio Jeanne Gang Η αρχιτεκτονική και η φύση σε αρμονία δημιουργούν έναν νέο πολιτιστικό προορισμό για τη Νέα Υόρκη και την ευρύτερη κοινότητα των παραστατικών τεχνών. Η αρχιτεκτονική και η φύση σε αρμονία δημιουργούν έναν νέο πολιτιστικό προορισμό για τη Νέα Υόρκη και την ευρύτερη κοινότητα των παραστατικών τεχνών. Το αρχιτεκτονικό γραφείο της Jeanne Gang ολοκληρώνει το έργο στη βόρεια Νέα Υόρκη, με τη θεατρική ομάδα να στεγάζεται πλέον σε ένα υπαίθριο θέατρο και μια σειρά από κιόσκια με στοιχεία από μασίφ ξύλο, και όχι στις τέντες που χρησιμοποιούσαν τα προηγούμενα χρόνια για το καθιερωμένο θερινό φεστιβάλ Σαίξπηρ. Το Μουσείο του Μεγάλου Καναλιού στην πόλη Hangzhou της Κίνας Στο Hangzhou της Κίνας, η αρχιτεκτονική εταιρεία Herzog & de Meuron αναμένεται να ολοκληρώσει τις εργασίες στο Μουσείο του Μεγάλου Καναλιού, του οποίου τα σχέδια αποκαλύφθηκαν το 2020. Το μουσείο θα περιβάλλεται από μια κυματιστή γυάλινη πρόσοψη από χυτό γυαλί που μοιάζει να αντανακλά το νερό και θα τιμά την ιστορία του παλαιότερου και μακρύτερου τεχνητού ποταμού στον κόσμο, που εκτείνεται σε μήκος άνω των 1.000 μιλίων μεταξύ Πεκίνου και Hangzhou. Το κτίριο αντικατοπτρίζει τη σημασία του Μεγάλου Καναλιού και δημιουργεί έναν ζωντανό, σύγχρονο χώρο συγκέντρωσης. Το νερό και το μουσείο είναι αντικριστά, δημιουργώντας έναν οπτικό και υλικό διάλογο μεταξύ του θέματος και του αφηγητή του. Φωτ.: Herzog & de Meuron Το μουσείο θα περιβάλλεται από μια κυματιστή γυάλινη πρόσοψη από χυτό γυαλί που μοιάζει να αντανακλά το νερό και θα τιμά την ιστορία του παλαιότερου και μακρύτερου τεχνητού ποταμού στον κόσμο, που εκτείνεται σε μήκος άνω των 1.000 μιλίων μεταξύ Πεκίνου και Hangzhou. Το μουσείο αντικατοπτρίζεται στο νερό και στην πρόσοψη του μουσείου, ενώ η τολμηρή γραμμή του θυμίζει μια κομψή πινελιά. Περιτριγυρισμένο από νερό από τρεις πλευρές, το Συγκρότημα Μουσείων του Μεγάλου Καναλιού θα περιλαμβάνει 50.000 τετραγωνικά μέτρα εκθεσιακών χώρων χωρισμένων σε δύο επίπεδα. Έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε κάθε όροφος να μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα. Οι αίθουσες θα βρίσκονται 12 μέτρα πάνω από το έδαφος και θα περιβάλλονται από την «κομψά καμπυλωτή» πρόσοψη, ενώ ο χώρος κάτω από τις υπερυψωμένες αίθουσες θα μετατραπεί σε μια σειρά από προσβάσιμους χώρους συνάντησης και δημόσιων εκδηλώσεων. Το Μουσείο Lucas στο Λος Άντζελες Δέκα χρόνια από τότε που η αρχιτεκτονική εταιρεία MAD παρουσίασε για πρώτη φορά το σχέδιο, το Μουσείο Lucas με θέα στο Εκθεσιακό Πάρκο του Λος Άντζελες θα ανοίξει τελικά τις πόρτες του το 2026. Το κτίριο, που μοιάζει με διαστημόπλοιο, ξεχωρίζει για τη στρογγυλεμένη δομή του. Αρχικά, ο Τζορτζ Λούκας σκόπευε να κατασκευάσει τον χώρο αυτό στο Σικάγο και προσέλαβε τη MAD για το έργο το 2014, αλλά αντιμετώπισε νομικά προβλήματα σχετικά με την προτεινόμενη τοποθεσία στην όχθη της λίμνης. Τελικά, αποφάσισε να εγκαταλείψει το Σικάγο για τη Δυτική Ακτή, όπου το μουσείο έγινε δεκτό με ανοιχτές αγκάλες. Φωτ.: Pedro Ramirez Οι επισκέπτες θα μπορούν να περπατήσουν στην οροφή του καμπυλωτού κτιρίου και να απολαύσουν τη θέα στην πόλη. Ο δήμαρχος του Λος Άντζελες, Έρικ Γκαρσέτι, το χαρακτήρισε «ένα από τα πιο τολμηρά αρχιτεκτονικά έργα που έχουμε δει στον κόσμο» και το έργο εγκρίθηκε ομόφωνα. Οι επισκέπτες θα μπορούν να περπατήσουν στην οροφή του καμπυλωτού κτιρίου και να απολαύσουν τη θέα στην πόλη. Το εσωτερικό εκτείνεται σε 9.000 τετραγωνικά μέτρα, με αίθουσες για την έκθεση της συλλογής έργων τέχνης του Λούκας και της συζύγου του, Μέλοντι Χόμπσον, καθώς και αναμνηστικών από τις ταινίες του. Το ανακαινισμένο Olympia στο Λονδίνο Ένα σημαντικό κτίριο που θα ανοίξει το 2026 είναι το ανακαινισμένο από το Heatherwick Studio και τη SPPARC Olympia στο Λονδίνο, που θα περιλαμβάνει θέατρο, χώρο για ζωντανή μουσική, μια πλατεία που θα ενώνει τις υπάρχουσες βικτοριανές αίθουσες εκθέσεων, καθώς και γραφεία και ξενοδοχεία. Οι χώροι του Olympia, οι οποίοι χτίστηκαν το 1886, ανακαινίζονται με στόχο να προσελκύσουν περισσότερη δημόσια δραστηριότητα και να γίνουν κέντρο της κοινότητας με χώρους προσβάσιμους σε όλους, ενώ μέχρι τώρα ήταν σχεδόν αδιαπέραστοι για το κοινό. Φωτ.: Narrativ Οι χώροι του Olympia, οι οποίοι χτίστηκαν το 1886, ανακαινίζονται με στόχο να προσελκύσουν περισσότερη δημόσια δραστηριότητα. Οι αρχιτέκτονες φιλοδοξούν να μετασχηματίσουν τα κτίρια και να καταστήσουν το Olympia έναν πολιτιστικό προορισμό για όσους παρακολουθούν εκδηλώσεις και όσους περνούν από την περιοχή. Ενώ παλιότερα η δομή του έμοιαζε με φρούριο, αυτό αλλάζει με δραστικές παρεμβάσεις. Με τα μεγάλα του ανοίγματα φιλοδοξεί να γίνει ένας νέος πολιτιστικός, δημόσιος προορισμός που θα διατηρήσει την εκθεσιακή δραστηριότητα και θα την προβάλει ακόμη περισσότερο στον κόσμο. Το Guggenheim στο Άμπου Ντάμπι Αν και η επίσημη ημερομηνία έναρξης δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί, υπάρχουν εικασίες ότι το πολυαναμενόμενο Guggenheim Abu Dhabi του Frank Gehry θα ολοκληρωθεί τελικά στο νησί Saadiyat το 2026. Το έργο, που ήταν το τελευταίο μεγάλο πολιτιστικό κτίριο του αρχιτέκτονα Frank Gehry, επρόκειτο να ανοίξει το 2025, αλλά οι κατασκευαστικές εργασίες δεν έχουν τελειώσει. Η ολοκλήρωσή του θα ακολουθήσει το άνοιγμα άλλων σημαντικών πολιτιστικών ιδρυμάτων στο νησί, συμπεριλαμβανομένου του Λούβρου του Jean Nouvel στο Άμπου Ντάμπι και του Εθνικού Μουσείου Zayed από τη Foster + Partners. Φωτ.: Lizzie Crook Υπάρχουν εικασίες ότι το πολυαναμενόμενο Guggenheim Abu Dhabi του Frank Gehry θα ολοκληρωθεί τελικά στο νησί Saadiyat το 2026. Το πολυαναμενόμενο μουσείο που βρίσκεται στην πολιτιστική περιοχή του νησιού θα καλύπτει 42.000 τετραγωνικά μέτρα και θα γίνει το μεγαλύτερο από τα τέσσερα μουσεία Guggenheim ανά τον κόσμο. Ο Gehry περιέγραψε το έργο ως «πραγματικά συναρπαστικό», λέγοντας «ελπίζω ότι αυτό το κτίριο θα το αγκαλιάσει ο λαός των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και ότι θα παραμείνει ως ορόσημο για τη χώρα για πολλά χρόνια ακόμα». Παράλληλα με τις γκαλερί θα υπάρχει ένα κέντρο τέχνης και τεχνολογίας, μια εγκατάσταση εκπαίδευσης για τα παιδιά, αίθουσες αρχείων, μια βιβλιοθήκη και ένα εργαστήριο συντήρησης. View full είδηση

Είμαι πρωτοετής στη σχολή Χημικών Μηχανικών και σκέφτομαι να κάνω 10 τοις εκατό σε δύο πιθανές σχολές (Πολιτικών ή Αρχιτεκτόνων). Γίνεται να κάνω 10 τοις εκατό για την Αρχιτεκτονική χωρίς να έχω δώσει στις πανελ σχέδιο? (δίνοντας για παράδειγμα μόνο το σχέδιο?). Αν όχι με 10 τοις εκατό υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος? Αν γνωρίζει κάποιος παρακαλώ να με βοηθήσει γιατί δεν έχω βρει πουθενά απαντήσεις σχετικά με αυτό το ζήτημα😔

Τα τελευταία χρόνια, μια σειρά εκθέσεων και μονογραφιών προκάλεσαν την ανακάλυψη του σοσιαλιστικού μοντερνισμού, η ισχυρή έκφρασή του και ο εξωτισμός του προκαλούν σημαντικό ενδιαφέρον. Το πρόσφατα δημοσιευμένο φωτογραφικό βιβλίο Concrete Siberia Τα σοβιετικά τοπία του Άπω Βορρά από τη Zupagrafika ρίχνουν ένα νέο φως σε αυτό το σχετικά ανεξερεύνητο κεφάλαιο της ιστορίας της αρχιτεκτονικής, προβάλλοντας τη σοβιετική αρχιτεκτονική των μεγάλων πόλεων στη Σιβηρία, παρέχοντας παράλληλα μια εικόνα για ένα ελάχιστα γνωστό τοπίο. Το βιβλίο παρουσιάζει την αρχιτεκτονική και το αστικό περιβάλλον έξι πόλεων στη Σιβηρία: Νοβοσιμπίρσκ, Ομσκ, Κρασνογιάρσκ, Νόριλσκ, Ιρκούτσκ και Γιακούτσκ, μέσω του φακού του Ρώσου φωτογράφου Αλεξάντερ Πολύβκιν, φέρνοντας μια νέα-προοπτική για τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική. Το φωτογραφικό έργο είναι η δημιουργία του Zupagrafika, ενός ανεξάρτητου εκδοτικού οίκου και στούντιο σχεδιασμού που εδρεύει στην Πολωνία, του οποίου η εργασία επικεντρώνεται γύρω από την ευρωπαϊκή μεταπολεμική μοντέρνα και βάρβαρη αρχιτεκτονική, κυρίως αυτή του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Ιδρύθηκε το 2012 από τους David Navarro και Martyna Sobecka, η Zupagrafika έχει τεκμηριώσει αυτήν την αρχιτεκτονική κληρονομιά μέσω ενός εκτεταμένου έργου που περιλαμβάνει Brutal Britain, Eastern Blocks και Panelki. Πηγή εικόνας: pinterest Με αυτό το τελευταίο έργο, το δίδυμο ήθελε να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στο πώς η σοβιετική περίοδος επηρέασε την αρχιτεκτονική και την αστική ανάπτυξη στη Σιβηρία: «Μέσω του Concrete Siberia μοιραζόμαστε την αρχιτεκτονική που μας συναρπάζει και την οποία καταγράφουμε με πολλούς τρόπους (είτε μέσω εικονογράφησης είτε φωτογραφίας) την τελευταία δεκαετία. Πολλά από τα κτίρια που φωτογραφήθηκαν στο βιβλίο δεν έχουν δημοσιευτεί σε καμία μορφή πριν. Πιστεύουμε ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να είναι ένα εργαλείο για να εξερευνήσετε άγνωστα μέρη και κατασκευές που διαμόρφωσαν τα αστικά τοπία στη Σιβηρία και επίσης, ίσως, να τα εκτιμήσουν όπως είναι.» Οι πόλεις της Σιβηρίας που απεικονίζονται στο βιβλίο σχεδιάστηκαν αρχικά γύρω από μια ενιαία βιομηχανία που απασχολούσε την πλειοψηφία των κατοίκων. Η τυποποίηση, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της σοβιετικής αρχιτεκτονικής, επεκτάθηκε από οικισμούς σε δημόσια κτίρια, καθώς τα σχέδια για κοσμικά τσίρκο, θέατρα από μπετόν και όπερες αναπτύχθηκαν κεντρικά στη Μόσχα, μόνο για εφαρμογή στον Άπω Βορρά. Ωστόσο, αυτή η απομακρυσμένη περιοχή δεν στερείται αρχιτεκτονικής εφεύρεσης, καθώς αρκετοί τοπικοί αρχιτέκτονες ανέπτυξαν τη δική τους ερμηνεία της μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής, προσαρμοσμένη στο τοπίο και το κλίμα. Ανάμεσά τους ήταν ο Vladimir Pavlov που ανέπτυξε ένα προσωπικό αρχιτεκτονικό στιλ στο Ιρκούτσκ και ο Vitaly Orekhov με τη δημιουργική του ανάληψη βαρβαρότητας για το Κεντρικό Στάδιο στο Krasnoyarsk. Πηγή εικόνας: Google Σε διαφορετική νότα, το βιβλίο χρησιμεύει επίσης ως απεικόνιση της αρχιτεκτονικής σε ένα ακραίο περιβάλλον. Η δουλειά στο άλμπουμ ήταν από μόνη της πρόκληση για τον φωτογράφο Alexander Veryovkin, καθώς το βιβλίο περιλαμβάνει δύο από τις πιο κρύες πόλεις της Γης, το Γιακούτσκ και το Νόριλσκ, όπου οι θερμοκρασίες συχνά φτάνουν τους -30 βαθμούς Κελσίου. Οι σειρές από μπλοκ από μπετόν που προστατεύουν την πόλη του Norilsk από τους σκληρούς ανέμους αποτελούν μια έντονη υπενθύμιση του ακραίου κλίματος των αστικών περιβαλλόντων. Από τότε που ξεκίνησαν τα Zupagrafika, ο David και η Martyna ταξιδεύουν και τεκμηριώνουν την μεταπολεμική μοντερνιστική και βάναυση αρχιτεκτονική, αναφέροντας την πραγματική εμπειρία αυτών των τοποθεσιών και κτιρίων ως την κύρια έμπνευση πίσω από τα βιβλία τους. Το ντουέτο προσπαθεί να ζωγραφίσει μια πιο περιεκτική εικόνα αυτής της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, που εξακολουθεί να παρανοείται ευρέως και να απορρίπτεται σθεναρά από το ευρύ κοινό. Το έργο της Zupagrafika βοηθά στη διάδοση της περίπλοκης ομορφιάς της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής, με τα ιδανικά και τα μειονεκτήματά της, δημιουργώντας έτσι τους χώρους για μια νέα κατανόηση αυτής της περιόδου στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. View full είδηση

(το θέμα μεταφέρθηκες στην παρούσα ενότητα από τα Τοπογραφικά Χωροταξικά Didonis) Καλησπέρα, είμαι καινούρια στην παρέα και γενικά στον χώρο αυτό. Είμαι φοιτήτρια στο τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Π.Θ. Η αλήθεια είναι πως παρόλο που βρίσκω ενδιαφέρον στην σχολή μου, δεν τρελαίνομαι κιόλας. Αφού απέτυχα στις πανελλήνιες είχα σαν πλάνο να αποφοιτήσω την σχολή και έπειτα να δώσω κατατακτήριες για Αρχιτεκτονική. Όμως με μια δεύτερη ματιά, το θεωρώ εντελώς λάθος σαν ιδέα. Θα ξοδέψω πολύ σημαντικό χρόνο και πολλά χρόνια και θα φτάσω 28 χρονών μέχρι να έχω τα πτυχία στα χέρια μου, συν τα χρόνια που θα χρειαστούν μέχρι να δουλέψω. Το θέμα είναι πως αγαπώ την αρχιτεκτονική. Αυτό είναι το όνειρό μου και το μόνο επάγγελμα που μπορώ να με ονειρευτώ να ασκώ. Οπότε θα ήθελα και την γνώμη σας. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ; Υπομονή και να ακολουθήσω το πλάνο μου ή να τα παρατήσω όλα;

Το Τορόντο είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Οντάριο στον Καναδά. Έχει πληθυσμό περίπου 2.700.000 κατοίκων εκ των οποίων ένα σημαντικό ποσοστό ανήκει στην ελληνική κοινότητα. Η πόλη αυτή δεν αποτελεί μόνο μεγάλο αστικό κέντρο αλλά και οικονομική υπερδύναμη στην Βόρεια Αμερική. Όλοι έχουμε δει τις εικόνες με τα επιβλητικά κτίρια που μαρτυρούν πλούτο και πρόοδο. Σίγουρα λίγες μέρες διακοπών εκεί δεν είναι αρκετές για να τα θαυμάσει κανείς όλα, πάμε λοιπόν να δούμε ορισμένα αρχιτεκτονικά αξιοθέατα που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να λείπουν από τη λίστα κανενός επισκέπτη. Πηγή εικόνας: Google images Canadian National Tower (CN Tower) Ο CN Tower είναι ίσως το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς κοιτώντας την πόλη του Τορόντο. Ο εντυπωσιακός αυτός πύργος ήταν το ψηλότερο κτίριο του κόσμου για 34 χρόνια πριν το Burj Khalifa στο Ντουμπάι. Κατασκευάστηκε το 1976 και έχει ύψος 553 μέτρα, γεγονός που τον κάνει ορατό από κάθε σημείο του Τορόντο. Περισσότεροι από 2 εκατομμύρια τουρίστες τον επισκέπτονται κάθε χρόνο και η αμερικανική κοινότητα πολιτικών μηχανικών το συμπεριέλαβε στα 7 θαύματα του σύγχρονου κόσμου. Πηγή εικόνας: Google images Royal Ontario Museum Το Royal Ontario Museum χτίστηκε πριν έναν αιώνα και είναι το μεγαλύτερο μουσείο του Καναδά. Προσελκύει 1 εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως μιας και συγκαταλέγεται στα κορυφαία μουσεία πολιτισμού και φυσικής ιστορίας παγκοσμίως. Εντός του κτιρίου θα βρει κανείς πάνω από 40 γκαλερί και 6 εκατομμύρια αντικείμενα. Συνεπώς μια μέση επίσκεψη διαρκεί τουλάχιστον 4 ώρες. Το 2007 άνοιξε και η επέκταση του μουσείου, σχεδιασμένη από τον Daniel Libeskind. Κόστισε εκατομμύρια δολαρίων και αποτελείται κυρίως από γυαλί και αλουμίνιο. Σήμερα μπορεί κανείς να το θαυμάσει ως μίγμα αρχιτεκτονικών δύο διαφορετικών αιώνων. Πηγή εικόνας: Google images Aga Khan Museum Το Aga Khan Museum είναι ένα μουσείο στο Τορόντο σχεδιασμένο από τους Fumihiko Maki, Vladimir Djurovic, και Charles Correa. Παρουσιάζει περισσότερα από 1.000 αντικείμενα με θέμα την μουσουλμανική κουλτούρα, την Ιρανική και την ισλαμική τέχνη. Αρχιτεκτονικά το κτίριο είναι πραγματικά συναρπαστικό. Οι επιφάνειες του λευκού βραζιλιάνικου γρανίτη κάνουν παιχνίδια με το φως του ηλίου και δημιουργείται μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα εξωτερικά. Μέσα ο επισκέπτης θα βρει τάξεις, γκαλερί, εκθεσιακούς χώρους, εστιατόριο και βιβλιοθήκη. Πηγή εικόνα: Google images The Opera House Το Opera House ήταν ένα από τα πρώτα αρχιτεκτονήματα με σκοπό την ψυχαγωγία στο Τορόντο. Όταν άνοιξε, το 1909, λεγόταν La Plaza Theatre. Παρόλο που μετράει πάνω από έναν αιώνα ζωής εξακολουθεί να είναι σημαντικό κέντρο της πόλης. Εκεί φιλοξενούνται παραστάσεις κωμωδίας, ταινίες, τηλεοπτικές και εμπορικές παραγωγές αλλά και φιλανθρωπικές πράξεις. Τα τελευταία χρόνια στο συγκεκριμένο χώρο έχουν πραγματοποιηθεί συναυλίες πασίγνωστων καλλιτεχνών όπως η Rihanna και ο Eminem. Πηγή εικόνας: Google images Rogers Centre Το Rodgers Centre, ή όπως λεγόταν μέχρι το 2005 SkyDome, είναι ένα γιγαντιαίο αθλητικό στάδιο στην πόλη του Τορόντο. Εκεί λαμβάνουν χώρα αγώνες μπέιζμπολ, μπάσκετ, ποδοσφαίρου κ.α. Το μέγεθος του το κάνει κατάλληλο και για άλλες δραστηριότητες όπως συναυλίες, καρναβάλια και άλλα shows. Το στάδιο αυτό είναι το πρώτο στον κόσμο που έχει πλήρως λειτουργική ανασυρόμενη στέγη. Αποτελεί έδρα των Toronto Blue Jays από το 1989 και περιλαμβάνει ξενοδοχείο με 70 δωμάτια που κοιτούν τον αγωνιστικό χώρο. Σίγουρα ένα υπερατλαντικό ταξίδι δεν είναι εύκολη υπόθεση, όμως ένας τέτοιος προορισμός πάντα ανταμείβει τον ταξιδιώτη. Η τεχνολογική και οικονομική πρόοδος έχει ανοίξει το δρόμο στον πειραματισμό πάνω στην αρχιτεκτονική και τα αποτελέσματα στο Τορόντο είναι προφανή. View full είδηση